Noli Me Tangere Summary Tagalog の小説・ストーリー

Beach 0.2 "Ang daming nag bago" Bilaang sabi niya sa tagal naming pananahimik.. nakikinig lang ako sakanya "Maraming nag bago sayo at marami ring nag bago saakin sa ilang taon nating hindi nagkasama" Sabi nito at huminto ng ilang sandali bago nagpatuloy "Pero may isang hindi nagbago saakin.. ang tibok ng puso ko" Seryosong sabi nito

nanlalaki ang mata niyang sabi. Nahihiyang tumango ako. “Oh My Gosh!”

Nagsimula na muli siya sa pagkwekwento. "Mabuti na lang noong panahon na napansin nila na hindi na ako nagpupumiglas at lumalaban. Hinayaan na nila akong gawin ang gusto ko, ngunit may pagbabanta sila na kapag hindi ako umuwi ng bahay hahanapin nila ako at papatayin. Noong una natakot ako, pero habang tumatagal nagsasawa na ako. Gusto ko na talagang malayo sa poder nilang dalawa. Kaya noong kinagabihan, lumayas ako sa bahay dala ang pera na ninakaw ko sa wallet ni Daddy. Nagpakalayo-layo ako. Hindi ko alam kung saan ako tutungo, ang gusto ko lang naman ay lisanin ang bahay namin at ang mga walang halang na kaluluwa na pamilya. Ang huling lugar na pinuntahan ko ay ang Bicol, minsan na kami na

“Maghihintay ako, lalo na kung para sayo. I love you.” “Good night” ang sagot naman niya. Tumawa ang binata. “Tingnan mo, parang Suyuan sa Asotea ang eksena natin dito” paalala ni Raphael sa kanya ng isang eksena sa nobelang Noli Me Tangere.

malamig niyang tanong nang hindi man lang lumilingon. ‎ ‎Ngumiti ang matanda sa likod niya. “Because I knew you would try to stop me.” ‎ ‎Dahan-dahang humarap si Nicollo. “You should not place yourself in unnecessary danger.” ‎ ‎“This is not unnecessary,” tugon ng matanda. “It is essential.” ‎

mahinang sabi niya dito. “Pinaalis ko sila,” tugon nito sabay sakop sa labi niya, na kaagad din naman niyang tinugon. Mouth to mouth. Lips to lips, at tongue to tongue. Isa na yata iyon sa pinakamatagal na halikan nila ng mga sandaling iyon.

"Sorry, I can't return back the feelings. I'll wait for you three years from now. Ako pa ang manliligaw sa iyo." "Di nga Ate Fem. Totoo." Napangiti ako. "Mami-miss kitang asungot ka. Thank you for everything, Dave. Goodbye for now. Take care." I ended the call and glanced at the time. May kalahating oras pa ako. Binilisan ko ang pagpapatakbo.

Bigla niya akong inakbayan at pareho naming tinitingnan ang tanawin dito. "Natagalan man ako pero babalik at babalik pa rin ako sa'yo. Huwag kang mag-aalala hindi ka tatandang mag-isa, kasama mo ako. Ang tagal kong hinintay ang pagkakataong ito na sabihin mo sa akin ang nararamdaman mo. Masaya ako na iisa ang nararamdaman natin para sa isa't isa." Napangiti ako at nangingiligid na rin ang mga luha ko.

sagot ko "wait niwanagan mo nga ako paano mo nasabeng siya yun? tanong nito "Ano yung mga mata niya tapos yung pakiramdam ko iba parang siya talaga yun tapos yung boses niya na malalim siya yun talaga nicole" saad ko Ano pang hinihintay natin tara na, puntahan nanatin yung bar nayun kung saan nandun yung lalaking sinasabe mo bess" paghila nito saaken

natatawa kong sabi at ‘di pa rin nagpapaawat ang luha ko sa pagbagsak. “Carly, please ‘wag ka naman umiyak. Koreano lang ‘yon ako totoo. Totoong nagmamahal sa ‘yo. Hindi tulad no’ng koreanong iyon na hanggang telebisyon mo lang nakikita,” nakabusangot niyang sabi habang pinupunasan ang aking mga luha. Hindi ko alam kung tatawa ba ako o maiinis sa kan’ya. Para kaming ewan na matanda na may isip bata.