Obito Eye Novels & Stories

Nakita ko kung paano nila inilabas ang bihag na walang pag-iingat. "Labas!" sigaw ni Botyok sa bihag. "Lakad," dagdag niyong sigaw. Nakita ko ang mga mata sa aming bihag ang takot at pagkabahala sa kanilang buhay naka paskil sa kangyang mga mata at mukha. Kitang-kita ko dito sa loob ng aking sasakyan kung paano ito naglakad na palinga-linga parang naghahanap ng matatakbuhan upang makatakas sa aking mga kamay.

Halos lumakas na sana ang loob ng ibang samurai at handa nang sumama sa isang desperadong pagsugod, pero ang pampalakas ng loob na sigaw na iyon ay naging hiyaw ng sakit. Pagharap nila sa samurai, natakot sila nang makita ang dugo na umaagos mula sa mga eye socket nito habang ang mga sigaw niya ay nakakakilabot pakinggan! Sobrang karumal-dumal ng eksena kaya napaduwal si Yoshitaka habang napaiwas naman ng tingin si Kokomi sa takot.

Malabo atang natumba ka lang talaga sa bike mo at ngayon ay kailangan ka pang iXray. Tinitigan ko ang mukha niya. Ang mata nito at ang pilik mata. Ang hahaba. Ang ilong na medyo matangos din. Ang labi niya na manipis at ... napalunok ako at napaiwas. Maya maya ay bumalik na naman ang mata ko sa labi niya. Medyo maputla ito at ... umiling ako. Burahin ang maduming isip Via.

Ngumisi rin ito ng mas nakakaluko pa, saka ko nilawakan ang pagbukas ng pinto saka tumuloy. Doon ko nakita ang balot na balot ng kumot na katawan nito na mukhang nilalamig ng subra, kasabay pa ng malamya nitong mga mata na pinipilit na lang niyang imulat. "Magaling ako mag-alaga prof gusto mo i-try?" Nakakalukong ngisi ang sumilay pa sa labi ko baka sakaling matawa siya pero inis lang itong umiwas ng tingin sa akin.

Inabot nito ang ear termometer at inilagay sa tainga niya. "Thank God, bumaba na ang lagnat mo," anito na tila nakahinga ng maluwag. Inayos nito ang kumot niya saka siya tinabihan sa higaan. Nasasanay na ang mga mata niya sa dilim at unti-unti na niyang nakikita ng maayos ang mukha nito. Kulay asul ang mga mata nito, matangos ang ilong at makakapal ang kilay.

"Oh, sige. Ano... na?" Naging malikot ang tingin ko ng madako kay Obrei na kasama si Rome. Nasa kabilang kanto sila at mukhang nagaaway base na rin sa pagkumpas ng kamay ni Obrei. At si Rome na halos ilapit ang mukha sa kaniya tanda na nagsisigawan sila. Nalungkot ako sa nakita. Huminga ng malalim si Eiza.

ngumiti lang siya pero ang totoo, may katanungan naboboo sa utak niya. Habang tinititigan niya ang dalaga, napapansin niyang nagiging kahawig ito ng mommy nila. Posible ba ang bagay na ito? Una unang mapapansin hawig ay ang mga mata nito. It was round, surrounded by thick lashes like a barbie's eyes. Samantalang sa kaniya ay tamang mata lang.

Mariin nakapikit ang kanyang mga mata. Taas-baba ang kanyang dibd ib. Ramdam ang paglandas ng mainit na likido palabas sa kanyang p agkababae. Inalis ni Altero ang kamay nito. Napamulat siya, umawang ang mga labi nang isinubo ni Altero ang daliri sa bibig nito. Sinipsip habang diretsong nakatingin sa kanyang mga mata. Namungay ang kanyang mga mata. Muling nag-init.

At sa pagkakataon na ito ay alam ko nang ito na ang parte na dapat na akong sumuko… lalo na nang makita ko ang itsura ng mga mata ni Night. Dahil na rin sa mata niyang pahaba ay alam kong hindi ito ang angkop na sitwasyon para lumaban. Oo. Pahaba ang mga mata niya. Hindi bilog o hugis oblong… pahaba. Pahaba kagaya ng isang lalaking tupa. May naririnig akong kwento nuon tungkol sa lobong may pahabang mga mata. Ngunit hindi ako sigurado kung kaparehas ba sila ng sitwasyon ni Night.

Totoo na hindi na siya makakalaban. Sa oras na yun, sumigaw ng galit si Gobo na tila humina. Gayunpaman, nagpatuloy siyang lumaban at sumugod siya kay Wilbur. Pula ang mga mata ni Gobo habang ang lahat ng buhok niya ay nakatayo. Para siyang isang tunay na hayop. Ang isang normal na tao ay malamang na matatkot ng sobra sa makikita nila.