Left Behind Novels & Stories

ch-in-eck ko ang phone to leave a message to my friends na kanina pang maingay sa group chat. I don't do social medias but I have an inbox for messages only. Okay? Mga Bruhang Propesyonal GC. Lorene: Bruha, MJ, anong balita sa dinner? Lory: Yeah, girl! Ano naaaaa! Jessa: Tahimik naman. Ayaw lang chumika, e. Ako: I'll tell you all right after. Kitakits sa Old House mamaya. 'Yon lang ang iniwan kong mensahe at hindi na nag-back read. Itinago ko na rin ang phone sa bitbit kong sling bag at patakbong bumaba ng hagdan.

I know goodbye is necessary, it's part of living and no matter how much we try not to say goodbye or not to hear goodbye from people,we just can't! Walang kahit sino ang gustong maiwan dahil alam nating mahirap.Masakit. we all know what the feeling of being left behind kahit siguro hindi pa natin nararanasang maiwan ay alam na natin ang maramdaman natin pagkatapos.At sa pagpapaalam palaging nasisisi natin yung kung sino ang nangiwan... Were bias.Sa isang angulo lang tayo nakatingin.we often neglected the other side of the story of why they need to say those word.Goodbye

"Hindi ko alam iyon, Naya. Bakit... bakit hindi mo sinabi sa akin?" Sa gilid, biglang dumilim ang ekspresyon ni Athena Madrigal. Hindi rin niya alam ang bagay na iyon. Noong manganak si Naya, nasa business trip siya sa ibang bansa. Maging ang buong pamilya Madrigal ay walang alam sa nangyari. Dahil doon ay unti-unting sumikip ang dibdib niya. Ang batang muntik mamatay noon ay ang pamangkin niya.

Hinalikan ko ang noo nito bago dahan-dahang binaklas ang kanyang braso sa'king bewang. Maingat akong umalis ng kama at naglakad palabas ng silid. I glanced at him for the last time before I close the door behind me. Gusto ko munang lumanghap ng sariwang hangin. Bukas ang huling araw ng leave ko ngunit hindi pa ako nakapagpabook ng ticket pauwi ng New York. “I don't believe you're okay,” said by a voice behind my back. Nilingon ko ito at hilaw na napangiti nang makita ko si papa na palapit sa deriksiyon ko.

Isang simpleng mensahe lang na nagsasabing naroon siya, at mananatili, sa una at huling pagkakataon, para kay Shey. Gabing iyon, kahit magkalayo sila ng milya-milya, pareho silang natulog nang may ngiti sa labi. Para bang kahit hindi nila sabihin nang malakas, alam nilang may nabago sa pagitan nila—isang tahimik ngunit matatag na koneksiyon na unti-unti nang lumalalim.

Napansin ba niya na naghalikan kami base sa mukha namin? Pinuntahan ko si Ethan na nakasimangot pa rin. “Let’s continue our unfinished business.” Masungit na sabi niya at hinila ako sa kamay pero hindi ako nagpatinag. “Nag-iinuman na pala at may paalam ka pang nalalaman. Iinom muna bago magpaalan, eh, ano?” Lalong kumunot ang noo niya, “I left them when they’re starting to set everything. I haven’t drink yet. Dito na lang ako and let’s continue our unfinished business.”

BROKEN LOVE C19 3RD POV Hindi na niya nadaanan ang mama Jona niya, dahil kasama niya si Bon, habang nasa loob sila ng kotse ay hindi pa rin nawawala sa isipan niya ang sinabi sa kanya ng kanyang tauhan, lalo na ang ginawang pag-ngiti kanina sa kanya ni Bon. Hindi kasi ito sumagot sa tanong niya kanina, dahil lahat ng atensyon ng mga tao na nasa loob ng kanyang restaurant ay nasa kanila.

“May anak na kami. And he’s turning two next month. Hindi mo ba tinanong kung bakit laging busy si Enzo sa gabi? Sa out-of-town? Ako ‘yon. Kami ‘yon.” Sumikip ang dibdib ko. Parang may bumaril sa puso ko, pero walang dugo. Gusto kong magwala, gusto kong sigawan silang dalawa, gusto kong maglakad papalabas ng simbahan at hindi na lumingon. Pero nanatili akong nakatayo. Parang kaluluwa na hindi pa alam na patay na pala siya. May lumapit na organizer sa tabi ko. “Ma’am, gusto niyo po bang lumabas muna?”

Puno iyon ng kumpiyansa, pananabik, at isang uri ng kasiyahang matagal nang kinikimkim. Parang matagal na niyang hinihintay ang araw na iyon. At ngayon na sa wakas ay paparating na ito, wala na siyang balak na itago pa si Nevaeh sa likod ng mga lihim at katahimikan. Sa pagkakataong ito, gusto niyang ipaalam sa buong mundo kung sino ang babaeng pinakamahalaga sa kanyang buhay.

Nananatili akong walang imik. Tipid na ngumiti si tito Marcio pagkalapag 'nung isang supot ng sinasabi niyang tea. "I already tried it and so far, its pretty good." Seryoso ako 'nung sinabi ko na hindi ko alam kung anong klaseng pakikitungo ang gagawin ko sa harapan nila ni Mama. Gulat pa rin ako at.... galit. "I'm leaving now. Your momma and Daniel is already asleep. Kindly please lock the doors..."