Ode To A Nightingale Novels & Stories

'T*ng ina!' Nagmura si Darryl sa loob nang makita niyang si Odlin ang naniningil sa kanya. Walang pag- aalinlangan, nagpatawag siya ng bola ng Heavenly Sparrow Spiritual Flame at itinapon ito kay Odlin. Agad na tumaas ang temperatura sa paligid nang lumitaw ang Heavenly Sparrow Spiritual Flame, at nadistort ang hangin.

Napatingin tuloy ako sa labi niya na parang strawberry sa sobrang pula. “Huwag kayong mag-lovey dovey dito. Respeto naman sa walang ka-lambingan ngayon oh. Alam ko rin naman na nangungulit ako palagi na bigyan niyo na ako ng apo pero huwag naman kayo gumawa rito.” sabi bigla ni Tita Nara kaya naitulak ko agad palayo si Nathan. Tumayo ako sa kinauupuan ko at kinuha na yung basket na hawak ko kanina. Halos kalahati lang ang laman non kumpara sa punong basket na dala ni Nathan.

Nakakatawa para sa akin na maikumpara sa isang ibon. “Sabi nila ang nightingale ay simbolo ng koneksyon sa banal, na kumakatawan sa kagandahan, peace, at kagalakan ng kaluluwa.” Nagsimula siyang magpaliwanag. “Walang mas hihigit pa sayo at hindi lang pisikal na aspeto ang pinag-uusapan ko. Ikaw ang kagalakan ng aking kaluluwa, binibigyan mo ako ng pag-asa at ginhawa, binigyan mo ako ng layunin sa buhay para magkaroon ng pamilya kasama ka. Sa isang paraan, iniuugnay mo ako sa banal.” Malungkot ang mga mata niya at nababalot ng emosyon ang kanyang boses. Nagsimula nitong tunawin ang mga pader na tinayo ko.

Hindi niya ako pinakinggan. Nang matapos akong bihisan—kung matatawag pa ngang bihis ‘yon—narinig ko ang kaluskos ng bakal. Sa isang sulok ng kwarto ay may dingding na may nakaabang na kadena, bakal na posas… mga bagay na hindi ko inakalang mararanasan kong isuot sa buong buhay ko. “I’m not done,” Drako said in a low, commanding tone. “Stand her up.”

Minsan, naka-turtle neck pa. Lubog na ang buwan at pasikat na ang araw sa silangan nang umahon sa batis si Jeneviv. Habang pauwi ay nililibang niya ang sarili sa pakikinig sa awit ng mga ibon na naglalaro sa himpapawid.