Novel & Cerita Mangkukulam In The Philippines

Kapag daw sinabing mangkukulam, ibig sabihin ay masamang tao. “H-Hindi mo talaga alam?” napalingon ako kay Blaze. “Bakit? Kilala niyo ba ang mangkukulam na iyon? Ang sabi ni aling Baba, ang ibig sabihin daw ng mangkukulam ay mga taong pinag-iisipan o ginagawan ng masama ang kanilang kapuwa.”

"Angielyn Jackson. Filipino teacher." "Kerr Wu. Mapeh teacher niyo." maangas na bungad ng lalaking may hikaw sa ilong at labi. Magulo rin ang brown notong buhok at hindi katulad sa iba na malinis ang suot, parang pinamunas sa sahig ang puti nitong tshirt sa dumi.

At hindi ko alam kung anong naghihintay sa akin. “Ma’am please fasten your seatbelts. We’re going to land soon,” ang pukaw ng stewardess sa aking pa-iisip. Dagli akong sumunod dito. Ilang sandali na lang at makakaapak na akong muli sa Pilipinas. Hindi mawala-wala ang kaba sa dibdib ko. Maliit lang ang Pilipinas, lalo na ang Manila. Hindi nalalayong magkabungguan kami doon ni Franco.

Third Person's POV Ito na siguro ang pinaka masayang birthday celebration ni Marga. Napaka daming tourist spots ang nais nilang bisitahin ngayong araw pagkagising pa lamang. "Saan ang punta natin?" tanong ni Trixie habang nagkakabit ng seatbelt. "I'm thinking of Fort Pilar. May museum do'n, baka magustuhan niyo. They say that Fort Pilar, is a 17th-century military defense fortress built by the Spanish colonial government here in Zamboanga."

"Yes, sort of, Quil. But, it's Tagalog, it's a language from the Philippines. You know Philippines, right?" Tumango ito. "Yes, mother superior said it's a tropical group of islands, near Pacific ocean and I learned that Philippines has three main parts, the Luzon, the Visayas and the Mindanao. I wonder, how does Philippines look like." Dagdag pa nito. "Don't worry Quil, we will visit Philippines, soon." Sabi pa ni Mara rito. Ngiti lang ang isinagot ko sa kanila. Hindi kasi alam ni Mara na hindi na ako pwedeng bumalik sa Pilipinas, dahil sa paningin ng lahat ng tao doon, I am peacefully gone for once.

Kalungkutan, galit, panghihinayang at iba pa. "You cheated on him! Not only that you stole everything he had. You hurt him badly. Lugmok na lugmok ang anak ko nang iwanan mo siya. Alam mo ano pa ang mas masakit? Nagawa mo ring iwanan ang sarili mong anak! What kind of a mother you are? Gumapang ang anak ko sa putik! Nagsimula siya muli sa wala. Pasalamat na lang kami at may mga kaibigan siyang hindi siya iniwanan nung mga panahon na kailangan na kailangan niya ng masasandalan. Maging itong mansyon ay hindi namin pag-aari pero pinilit niyang mapanatili dahil ito ang ala-ala ng kanyang ama. One month… Hindi pa sapat 'yun para makabawi siya.

Amp! Muli Kong tinitigan ang brown envelop na kipkip ko sa aking dibdib. Kapag hindi pa talaga pumayag ang Zion Montallejo na iyon at pilitin pa rin kaming paalisin sa Sitio Yakal, itatapal ko na ito sa pagmumukha ng poncio pilataong iyon! Kaya hindi umuunlad ang Pilipinas dahil sa mga pangungurakot at kasamang ginagawa nila sa kanilang mga kapwa. Mga buraot ng lupunan!

sabi ni Papa. Sumunod ako, at nang lumabas ang balita, napuno ng kaba ang dibdib ko. Isa-isang pinakita ang mga lugar sa Pilipinas na nagkakaroon ng mga kakaibang insidente. Sa bawat video na ipinapakita, kitang-kita ang mga malalaking nilalang—mga demonyo na nagdudulot ng lagim.

Tumango si Mang Carding. “Napakarami, kaya napakarami din niyang alam. Hindi lang tungkol sa Pilipinas ang itinatanong sa kanila pati ibang bansa kaya pinag-aaralan din niya ang kultura at tradisyon nila. Kailangan ding updated siya sa current affairs hindi lang dito sa atin. Kaya ayun halos araw araw may binabasa yan, kahit mga articles online. Hindi kasi pwedeng local lang ang alam niya kung gusto niyang manalo.” pagkukwento pa ni Mang Carding.

Huminga ako ng malalim “K-Kumusta naman sa taong pinanggalingan mo? Wala namang digmaang nagaganap, hindi ba?” “Digmaang sibil na nangyayari sa Mindanao, at sa ibang bansa. Ganoong digmaan ang nangyayari sa panahon ko. Don’t worry safe naman sa Manila.” Mahina kong siniko sa tagiliran si Manuel. “Ikaw ah. Concern ka sa akin, ah.” “Hindi ako nag-aalala sa iyo kung iyon ang ibig mong sabihin…” May sinabi pa si Manuel na hindi ko naintindihan pero nanahimik na lang ako.