Novel & Cerita Overcoming Challenges Quotes

"Salamat sa lahat lahat, Brii. And don't worry about me, darating rin ang araw na tatanggapin ko na muli si Logan sa buhay ko." After Klara and I had a heart-to-heart talk, nagyakapan kaming ng mahigpit at hindi namin mapigilan ang maluha sa pinaghalo-halo naming mga nararamdaman. Because despite all the struggles that we encountered, nandito pa rin kami at patuloy na lumalaban sa klase-klase naming suliranin sa buhay. Sabi nga sa kasabihan ng lahat. Hindi ka bibigyan ng Diyos ng suliraning hindi mo makakayang malagpasan. It's true, and you must believe in yourself that you will conquer it all. Tiwala lang sa kanya.

dagdag niya habang tinaas ulit ang wine glass niya, “kung nalagpasan natin lahat ng struggles noon… kakayanin din natin ito.” Napangiti ako nang totoo dahil tama siya hindi naging madali ang lahat. Maraming beses kaming muntik sumuko. Maraming taong hindi naniwala sa kakayahan namin. Pero nandito pa rin kami. Lumalaban at nangangarap pa rin. Kaya muli kong tinaas ang wine glass ko. “To bigger dreams,” sabi ko. Ngumiti si Zahra. “To winning them.”

"I always believe that striving to be the best is not about a life of constantly beating or competing with other people so that you can be at the top. It's not about stepping down others so you can be above, rather, it is conquering a greater enemy other than the people around you. And that person is you...yes you! The person in front of you when you're looking at the mirror, nothing but you and yourself. " "Everyone fails but not all who fail is a failure, for failures are only for those who did not have the courage to stand up after they fall." I paused and look at them again, remembering the younger version of myself. Remembering those times that I stopped believing in myself, those times

sabi ko sa kanya. "Merlyn, challenges will always be there, no matter where you are. Just stay true to yourself and remember why you’re doing this. You have nothing to prove to anyone but yourself," sagot niya. Ang mga salitang iyon ang naging lakas ko sa mga sumunod na araw. Hindi ko maiiwasan ang tsismis at inggit, ngunit natutunan ko na ang tunay na tagumpay ay hindi kailangang ipaliwanag sa iba.

Kailangan lamang nating maging positibo at 'wag magpapatalo sa laban ng buhay. Pagnadapa tayo at hindi natin kayang tumayo upang magpatuloy, laging tandaan na may kay kakayahan pa rin tayong gumapang. Ang unti-unting pag gapang ay isang galaw pa rin na maaaring tumulong sa atin na makaalis sa ating kinakasadlakan. I am Anjelouv Kristen Guerera and I am a fighter and a survivor.

Kung mahina ka dapat malakas ang loob mo hindi yung mahina kana nga mas lalo mo pang pinahina ang kalooban mo edi wala ka na talagang pag-asa na maka survive sa lahat ng oras. Maraming paraan para ma over come natin ang mga kahinaan natin. Lahat ng kahinaan may kalakasan kailangan mo lang talagang hanapin kung anong kalakasan ‘yun at kapag na master mo ang kalakasan na ‘yun bali wala na yang kahinaan na sinasabi n'yo. “Nice look”

At kinaya niyang lagpasan kahit hirap na hirap ng lumaban. "Kapag alam mong nahihirapan ka na, lumaban ka lang." umakto siyang pinakita ang isang kamao sakin. "Tandaan mo, sa buhay wala talagang madali. Lahat ng problema malalagpasan iyan, malaki man o maliit." I looked at her with amusement. Mas lalo akong namotivate sa aking buhay. Hindi pa ako huli, kailangan ko lang magtiis.

"Minsan, ang mga pagsubok sa buhay ay naghuhubog sa atin para maging mas matatag. Huwag mong kalimutan, anak, na ang mga paghihirap ay bahagi ng ating paglalakbay, at sa dulo, ito rin ang magdadala sa atin ng tagumpay." Habang nag-uusap ang pamilya, si Cherry ay nagsimulang magtiwala ulit sa sarili. Alam niyang may mga bagay na hindi niya kayang baguhin, tulad ng mga pagkatalo at sakit na dulot ng nakaraan. Ngunit sa kabila ng lahat ng ito, natutunan niyang magpatawad sa kanyang sarili at sa mga tao na nagbigay ng sakit sa kanya. Ang pagmamahal ng kanyang pamilya ay nagsilbing tanging liwanag sa kanyang madilim na landas.

"I don't like to appear pathetic in front of others." "I never perceived you as weak." "I know you did not. It's just me, Gideon." Napatitig siya sa salamin at sumilay ang isang pilit na ngiti. Pinagmasdan niya ang mabagal na paglandas ng luha sa magkabilang pisngi. "I don't need help. I overcame the pain, Gideon. And I know that I can do it again."

Mahirap noong una, sobrang hirap, parang bawat gabi ay laban sa sarili, she cried every night thinking she couldn’t handle everything, doubting if she could ever survive without help. But then, look at her now. Nakaya niya. She may have fallen a hundred times, but she always stood back up. And a part of her really felt so proud, na kahit sa lahat ng nangyari noon, kahit sa lahat ng sakit at pagsubok na dumaan, she proved to herself that she could do it, that she didn’t need anyone to save her. She survived, and she became stronger than she ever imagined.