Moonlit Night Novels & Stories

“Mr. Farrington, ano’ng klaseng bulaklak po ito?” “Moonlight…” mahina ang boses at puno ng lambing na sagot ni Mr. Farrington. Hinaplos ni Georgina ang bulaklak. “Moonlight…” It was a beautiful name. As lovely as the flower itself and it is really similar to the moon shining at night. “Hindi ko ho akalain na ang isang katulad ninyo ay mahilig rin sa mga ganitong klaseng halaman,” maya-maya ay sabi ni Georgina. Hindi niya inalis ang tingin sa mga bulaklak.

Dahan-dahang lumubog ang araw sa kanluran, at ang makulay na kalangitan ay unti-unting napalitan ng madilim ngunit malinaw na gabi. Isa-isang lumitaw ang mga bituin, kumikinang nang mahina ngunit tiyak, na tila mga maliliit na ilaw na inilagay sa itaas upang gabayan ang mga pusong naghahanap ng kapayapaan. Sa malawak na bakuran ng kanilang tahanan, inilatag nina Alejandro at Lyka ang makapal na banig at malalambot na unan sa ilalim ng matandang puno ng akasya—ang paboritong pwesto nila tuwing nais nilang lumayo sandali sa ingay ng gawain at makipag-usap sa katahimikan ng gabi.

Nang gabing iyon, umupo sila pareho sa ilalim ng puno ng mangga, habang kumakain ng mooncakes. Ang buwan ay bilog na bilog at walang kahit isang bituin sa langit ngunit kapag tumingala, ang mga dahon ng mangga ay parang mga bituin, ang bawat isa ay nagniningning sa liwanag ng buwan. Hindi sila nagsasalita, pagkatapos kainin ang mooncake, pumunta na si Noah sa classroom at si Agatha naman ay bumalik na sa dormitory.

Saglit siyang tumingin sa daan bago nagpatuloy. "They have hot springs, great food, and one of the best views of the city lights at night." Pagkatapos ay bahagya niyang sinulyapan ang mga kamay ni Nevaeh na nakapatong sa kandungan nito. Malambing ang kanyang mga mata habang nagsasalita. "But more importantly, they say there's going to be a meteor shower tonight." Bahagyang lumawak ang kanyang ngiti. "And we might even catch a glimpse of the super moon."

Gawa mismo ng lola niya. Noong gabing iyon, magkasama silang umupo sa ilalim ng puno ng akasya habang tahimik na kumakain ng mooncake. Napakaganda ng buwan. Bilog na bilog. Walang kahit isang bituin sa langit, pero ang buong puno ng acancia ay kumikislap sa ilalim ng ilaw na para bang maliliit na bituin ang nakasabit sa bawat sanga nito.

Maraming bumabati sa kanila tuwing dadaan sila sa kumpulan ng mga estudyante. Malapit na sila sa bakuna ng mansion ng makasalubong nila si Gaia galing sa building ng elementarya. Malaki ang ngiti ang sinalubong ni Gaia sa dalawa at agad na niyakap ang Luna. "Morticia! God I missed you!" Sinuklian rin naman ito ng Luna ng isa ring mahigpit na yakap.

"Naninibago ka lang, Baby. Bukas ay makikipag-usap na sila sa'yo. What about I'll sing a lullaby so you can sleep?" Ngumiti ito at tumango. Niyakap siya kaya't banayad siyang kumanta upang makatulog ito. Noong makatulog ito ay inayos niya ng higa at ni-off ang ilaw. Natigilan pa siya matapos makarinig ng kaluskos sa veranda na nakabukas pa. Binugso siya ng kaba lalo pa't dis-oras na ng gabi. Takot man ay unti-unti siyang lumapit doon.

I said at nilagay naman niya ang kamay ko sa kaniyang batok, he pulled me closer to him, his hands on my waist. Lumaki ang ngiti ko nang inikot niya ako and he also did the same, he turned around and we both laughed at our craziness. We danced under the stars, like there's no problem around us. The moon we're not shining at us but, the star does. "I'll do everything just to make the Moon shine just for you my love," he whispered while dancing me in a slow rhythm. I smiled. "Maybe I still don't know you but I promise, when the moon shines on us like the star does. I will stay with you, forever," I whispered and I don't know where that words came from, I just feel like I'm so fucking safe in h

Ang mga bituin ay kumikislap, at sa ilalim ng buwan, nagtagpo ang kanilang mga labi sa isang mahinahong halik—punong-puno ng pangako, galit, at pagnanasa. Sa kabilang dulo ng villa, may kumikislap na mata. Mata ni Samuel, nakamasid sa bawat galaw, naghihintay ng pagkakataon upang muling guluhin ang katahimikan at kaligayahan ng pamilya. Ngunit sa gabing iyon, sa ilalim ng buwan, naramdaman nina Aurora at Lucas ang isang sandaling kapayapaan—isang sandaling magbibigay sa kanila ng lakas bago sumiklab muli ang bagyo.

I can see it through the glimpse of moonlight. Pinatalikod niya ako at sinuot ang kwintas na binili niya kanina. The pendant of this necklace is a moon. “Just like what I have said before, you reminds me of the moon. Among all the stars who kept on shining in the night sky, you're the only one who I will always look up to. Whenever you're not around, I will always find you. I will always leave a trace to remember my way back to you.”