Poem About Stars Novels & Stories

Bilog na bilog ang buwan at maraming nagkalat ng bituin, I wanted to smile because it was my favorite scene before but I couldn't because those memories was replaced by nightmares. "Ang ganda ng langit, 'no? Ang daming stars, ang kinang pa." I nodded and continued looking above. "But it would be more attractive if there's no stars, and moon. Just plain black sky," I told her without thinking what I was saying to her. "Huh?" She couldn't get my point. "I love it when the sky doesn't have any sparkling things on it. It was more attractive and beautiful when it's plain." "Eh? Anong nakaka-attract doon? Plain lang, parang wala naman special."

Ang daming bituin, parang ang gaan-gaan sa mata. Stars are like Lander-- easy to see impossible to get. "When I'm sad and I feel so lonely pumupunta lang ako dito. Titingala at hihiling na sana! Sana matanggap nila ako, kahit hindi na lang bilang anak kundi kahit bilang tao man lang." Nagulat siya sa biglang pag-oopen up ni Anjo. Hindi niya akalaing ang Anjo na masayahin ay may tinatago din pa lang problema.

“Ang ganda ang langit. Nakikita mo ba ang malaking star na ‘iyon? Sirius ang tawag diyan. The brightest star. Kapag malungkot ka, tignan mo ang star na ‘yan sa langit para maalala mo ako. Para mapangiti ka. Kahit malayo ako o kahit ano ang mangyari sa buhay nating dalawa, nandito lang ako para sa’yo.” Napatingin siya sa itinuro nito. “Kung star ka, ako naman ang araw mo. Posibleng mawala pagsapit ng gabi ngunit nagtatago lang. Dahil kailangan ng tao ng dilim pero hindi mawawala kahit kailan. Kahit ayaw mo na sa akin, mananatili ako kapag kailangan mo.” “Hindi natin alam kung ano ang mangyayari sa future kaya let’s enjoy kung ano ang meron tayo ngayon,” anang binata.

Haay, lola! Nagpadala si Rain sa imbitasyon ng duyan na doon umupo habang hinihintay na matapos ang celebration. Isinandal niya sa makapal nitong tali ang kaniyang ulo tsaka komportableng tinanaw ang mataas at madilim na kalangitan. The dazzling stars are nowhere to be found. Maybe they are very busy like Art, or maybe they are also avoiding Rain because she doesn't have a flashy name and anything that this life requires to feel love and be loved.

Talagang may galit ito sa kaniya. She drew a deep breathe. Napahawak siya sa railings, saka napatingala sa langit. Mula sa kinatatayuan ay malaya niyang nasisilayan ang ganda ng kalangitan. Maraming mga bituing nagkikislapan. She thought that without the dark, no one could see the stars. There also would be no use for the moon if there was never a night.

Inubos kasi nito ang enerhiya sa pag-entertain kay Wade. Pagbukas niya ng pinto, sumalubong kaagad sa kanya ang dilim, ang malamig na simoy ng hangin at ang katahimikan ng paligid. Tanging mga ilaw na lang sa poste ng bakod nila ang nakasindi. “Ang damot naman ng mga stars.” Mabibilang lang sa daliri ang mga bituin na kumikislap sa madilim na langit. Gayunpa man, nakagagaang pa rin ng pakiramdam.

Pumunta ako rito sa rooftop ng building kung saan dito ko si Sheena nakasama nang niyaya ko siyang manood ng mga bituin. Nakatanaw lamang ako sa mga bituin habang maliwanag ang kalawakan. Ang mga bituin ay kumikislap. Nagnining ang liwanag. Nakikipaglaro sa bawat isa. She is like an star so near to watch but so far to reach. But her twinkle is enough to shine in my dim world. Sa hindi ko na malayan. Umaagos na pala ang mga luha ko at napaluhod.

Pagtataka niya naman na ayaw niyang paniwalaan nang maisip ang tungkol sa bagay na iyon. "Hindi! Isa ba itong hardin ng Eden? Ito ba ay paraiso ng langit?" Makikita sa kanyang pagmumukha ang nag-aalala nang lubos dahil baka payak ang kanyang naging pasya. "Lord naman, marami na akong nagawang kasalanan pero parang hindi naman yata ako karapat-dapat na pumarito? Pero, bakit ganun? Namatay ba talaga ako?" Paninigurado pa niya sabay dungaw sa itaas.

Bahagya pa itong tumulala habang nakatingin sa’kin at may kumawala na namang luha sa mga mata niyo kaya’t hindi ko mapigilan na iiwas ang tingin sa kaniya dahil nagbabadya na naman ang akin. Ilang minuto na naman ang lumipas at binalot muli nang katahimikan ang buo naming paligid. “If shooting stars allow me to meet you again, I’ll make everything’s right,” wika niya makalipas ang ilang minutong katahimikan. Napatingan ako sa langit nang maaninag sa gilid ng mata ko ang liwanag mula rito. ‘Ah meteor shower. Oo nga pala, ngayong araw ’yon.’

wala sa sarili niyang bulong. Aaron shifted the telescope on another direction and she saw another bunch of stars again. Ilang beses din nito iyong ginawa. And everytime he does, pinapaliwanag nito ang tungkol sa mga heavenly bodies na pinapakinta nito sa kanya. “I wonder, don’t these stars get tired of shining every night?” natatawang tanong niya maya-maya, nakasilip pa rin sa telescope ang mga mata. “Stars don’t shine, Sam. They burn,” seryosong sagot ni Aaron sa mismong tenga niya.