Poem About Stars นิยาย & เรื่องราว

Kaya ang ending, pumayag na kaming dalawa. Kinabukasan ay sabay kaming nagtungo sa plantasyon. Gaya ng sabi ni Eliam, malaki ang ambag ng manggahang ito sa amin magmula pagkabata. Eliam and I weren’t enemies all the time, may mga pagkakataong nagkakasundo naman kaming dalawa. At kapag okay kaming dalawa, dito kami laging nagtutungo. Mayroon kaming paboritong puno na inaakyatan naming dalawa. Iyong puno lang kasi na iyon ang may magandang sanga na puwede naming tambayan. Kapag gabi, doon kami tumatambay para mapagmasdan ang mga bituin sa kalangitan. Pero bihira lang iyon mangyari. Bilang na bilang sa daliri ko ang mga pagkakataong nagkakasundo kami.

Hinayaan ko na lang na tumulo at umagos sa mga pisngi ko. Tahimik ang gabi, kagaya ng aking paghikbi. Kung sino man ang makakakita sa akin ngayon, iisipin sigurong nababaliw ako dahil sa pagluha habang nakatingala sa langit at pinagmamasdan ang buwan at mga bituin na nagbibigay liwanag sa madilim na kalangitan.

He needed their help para sa negosyo at ang naging kapalit nun is papakasalan ako. "I was very lonely, I felt like my world is full of darkness but just like that star, you shone just to give me light. Kahit pa napakasungit mo lagi at lagi mo kong pinagtutulakan. You were always there beside me, kahit hindi mo sabihin alam kong pinoprotektahan mo ko kahit iritang-irita ka na sakin" I smiled on him. Nakita kong nakatingin sya doon sa star na tinuro ko. "You are my star" "Mon soleil"

Napangiti naman ako, “Maganda nga siguro,” “Tapos alam mo ba, may mga alitaptap na napapadpad tapos ang liwanag pa ng buwan at ang kinang ng mga stars, para akong nag star gazing!” saad niya na kinukuwento sa akin ang paligid niya. “You really like it here, do you?” tanong ko.

nakatingin siya sa sahig habang patuloy ang pagiyak gusto ko siyang daluhan at patahanin pero kasi kahit ang sarili ko hindi ko mapatahan sa pagiyak. " I know that there's a big chances you will never return, but every day I light a candle upon my window, hoping it will guide you back. There are more than a million stars in the sky and I wish upon every single one, hoping that it will bring you back to me.

And after some minutes, ay nagpaalam na siya kasi inaantok na daw siya. Ako naman pumunta ako terrace ng room ko at tumingala sa kalawakan na punong-puno ng stars. Napahinga ako ng malalim. Ang gaganda nila... walang tao sa mundo, na hindi nagagandahan ang liwanag ng mga stars. "A penny for your thought, my darling?" tanong ni Mommy at saka lumapit sa'kin. Hinawakan niya ang balikat ko. "Bakit hindi ka pa natutulog?"

Sumilay din ako sa bintana at agad kong nakita ang maraming bituin sa langit. “Ang ganda ‘no?” napalingon ako kay Gavril nang magsalita siya. Hindi siya nakatingin sa akin at nanatiling nakasilip sa bintana at pinagmamasdan ang nagkikislapang bituin sa langit. “Sometimes, we believe that darkness is scary and full of danger. But do you know that without darkness, we cannot see how beautiful and magical the stars in the sky? In life, we thought that problems and challenges with break will tear, and will ruin us. But we didn’t know that problems and challenges were actually there for us to experience to teach us for us to learn, and to mold us to be a better person.”

Hindi ko alam kung assuming lang ako pero pakiramdam ko, ako ang tiningnan niya kanina. Akmang babawiin ko na ang paningin ko sa kanya nang tumingin na naman siya sa gawi ko. "It's up to you, and it's up to me... No one can say what we get to be... So why don't we rewrite the stars... Maybe the world could be ours... tonight..." Halos napakurap-kurap ako nang kantahin niya ang nga katagang iyon nang sa akin lang nakatingin.

Kitang-kita niya ang mga bituin. Her gaze traced the constellations. Nakikita niya ang Cassiopeia. It reminded her she’s not a queen and she will never be. Hindi niya alam kung bakit nalungkot soya gayong hindi niya naman iyon pinangarap. Ang gusto lang niya ay may lalaking magmamahal sa kanya nang tapat. Mas tiningnan na lamang niya ang ibang bituin. The stars seemed to stretch out endlessly, a reminder of the vastness beyond her own small, sad world. She felt small, insignificant compared to the stars shone like diamonds against the dark canvas of the night.

Kasi kung oo, ang sexy niyang tingnan lagi kapag ginagawa niya ‘yon. “Siguro oo, people come and go- and just like stars at night, there are people who would really stay with you after a long and tiring day at night. At kung sasabihin mong minsan hindi visible ‘yong stars, then you’re wong – because they are always there watching and leading the way.” “So bakit sa akin wala pang dumadating?” I asked him. Knowingly na patama naman talaga sa kanya ‘yon, baka sakaling madulas siya sa sasabihin niya sa akin.