Presidente

Após a formatura, eu passei um ano estagiando com meu mentor, um curandeiro, nas terras neutras sem alcateias, sem leis e sem ninguém para me proteger. Meu irmão, o Presidente Lycan de todos os lobisomens, quase enlouquece com isso. Ele está apavorado que eu me apaixone por algum lobo renegado e impulsivamente forme um vínculo de companheirismo imprudente. Sendo assim, ele seleciona a dedo um companheiro arranjado para mim. Falcon Sterling, o Alfa da alcateia mais forte em Northmere. Ele é bonito e perigoso, uma figura lendária. Meu irmão me ordena a voltar para casa para a cerimônia de acasalamento, então não tenho outra escolha senão ir escolher uma coroa de Luna. Na joalheria, meus olhos se fixam imediatamente em uma coroa coberta de diamantes. Assim que estendo a mão para pegá-la, uma voz feminina aguda interrompe: — Eu gosto da que ela está segurando, eu quero aquela, dê para mim. Antes que eu possa reagir, o balconista arranca a coroa das minhas mãos, quase arranhando a minha pele. Eu me endireito, tentando me manter calma: — Nunca ouviu falar em "quem chega primeiro é servido primeiro?" Eu vi primeiro. É assim que as coisas por aqui? A loba se vira lentamente para mim, me lançando um olhar longo e com ironia: — Essa coroa custa 300 mil dólares. Você tem certeza que consegue pagar, camponesa? Eu cresci com o Alfa da alcateia Lua Prateada, Falcon Sterling, Por aqui, eu é que faço as regras. Eu a encaro, quase rindo. Não é engraçado? Falcon calha de ser meu companheiro arranjado. Puxo meu celular e pressiono o botão de chamada: — Ei, Falcon. Sua adorável namoradinha de infância acabou de roubar a coroa de Luna que eu deveria usar na cerimônia de acasalamento. O que você acha que eu devo fazer a respeito disso?

Ako si Martin Del Rivas. Ang mga tao sa labas ay nakikita ako bilang perpektong senador, ang presidente sa hinaharap, ang bachelor na kinakikiligan ng bansa. Ang mga ngiti nila, ang pagpupuri sa akin… lahat ay pekeng salamin. Sa loob, ako ay umiiyak sa dilim na hindi nila nakikita, umiiyak sa pagkawala na hindi nila mauunawaan. Hindi nila alam na may isang pintuan sa mansion ko na hindi dapat buksan. At may isang babae akong sinasambit sa bawat gabi,na hindi lamang alaala ng trahedya, kundi dahilan ng lahat ng aking galit. Si Savanna ang naging pugad ng aking pagkawasak, ang sentro ng bawat galit , bawat obsesyon na hindi ko matakasan. Hindi ko siya kinuha dahil gusto ko. Kinuha ko siya dahil kailangan kong itama ang mundo na pinabayaan niya at sa bawat araw na siya ay nakadapa sa harap ko, bawat luha na hindi niya dapat ipapakita, lalo akong nagiging alipin ng sarili kong galit. Akala niya libreng buhay ang kanyang makakamtan sa mansion ko. Akala niya kalayaan ang makikita niya sa bawat galaw ko. Pero mali siya. Ako ang may hawak, hindi lang ng katawan niya, kundi pati ng kanyang hininga, ng bawat takot at galit na sinusupil niya sa loob. At kahit nararamdaman ko ang pagbabago sa puso ko, kahit ang galit ay nagiging pangungulila, alam kong hindi ko siya kayang bitawan. Hindi ko siya kayang talikuran. Siya ang dahilan ng aking pagkawasak, at siya rin ang dahilan ng aking pagbangon. At sa bawat gabing ako ay mag isa, habang iniisip ang mga nagdaang trahedya, naiintindihan ko na ang laban na ito, ang pagmamahal at poot, ang obsesyon at pagkawasak ay hindi matatapos. Hindi kailanman. Sapagkat sa kanya ko naramdaman ang ganap na kontrol, at sa kanya ko rin naramdaman ang ganap na kawalan ng kapangyarihan.