LOGIN"Hihintayin ko ang araw na mapagod ka sa sarili mong kahibangan, Martin... dahil ang huling salitang maririnig mo sa akin ay ang aking tuluyang paglisan sa mundong ito," ang boses ni Savanna ay malamig pa rin na umaalingawngaw sa buong silid nang balikan ko siya pagkalipas ng ilang oras."Don't you dare speak of leaving as if you have a choice, Savanna... bawat pulgada ng buhay mo ay may presyo, at ako ang nagmamay-ari ng resibo!"Padabog kong ibinagsak ang dalang tray ng pagkain sa side table, ang aking mga mata ay nagniningas sa matinding halo ng galit at panggigigil habang nakatitig sa kaniya. Nakaupo pa rin siya sa gilid ng kama, marumi ang kaniyang damit mula sa mga naunang gulo, pero ang kaniyang likod ay nanatiling tuwid, isang malinaw na pagpapakita ng kaniyang tahimik na pagrerebelde. Lumapit ako nang mabilis hanggang sa maramdaman ko ang kaniyang malamig na paghinga, ang aking kamay ay marahas na humawak sa kaniyang braso upang pilitin siyang tumayo. Walang kahit anong daing
"Kahit kailan ay hindi mo ako pagmamay-arian, Martin... dahil ang taong nasa harap mo ngayon ay isa na lamang multo na hindi mo kayang hawakan," paulit-ulit na bumubulong ang boses ni Savanna sa utak ko, parang sirang plaka na nagpapausok sa natitirang bait ko."You think you can just check out of this game, Savanna... yell at me, scream, do your worst, pero hinding-hindi ko hahayaang maging multo ka lang sa paningin ko!"Kinaladkad ko ang sarili kong mga paa pabalik sa loob ng marangyang kwarto niya, halos gibain ko ang pinto sa lakas ng tulak ko habang ang dibdib ko ay parang sasabog na sa matinding halo ng galit at purong takot. Nakaupo pa rin siya roon sa parehong posisyon kung paano ko siya iniwan kanina, parang isang perpektong painting ng isang babaeng tuluyan nang sumuko sa mundo pero hindi sa akin. Ang kaniyang mga mata ay blangko pa rin, nakatitig sa kawalan, tinatabunan ang bawat emosyon na matagal ko nang pinag-aawayan sa loob ng aking sistema. Lumapit ako nang mabilis han
"Mamatay muna ako bago mo muling marinig ang aking pagmamakaawa sa isang taong duwag na tulad mo, Martin," ang huling salita ni Savanna na paulit-ulit na umalingawngaw sa utak ko habang pabalik ako sa silid na ito."Tumingin ka sa akin, Savanna... harapin mo ako at sabihin mo sa mukha ko kung seryoso ka talaga sa mga sinasabi mo!"Galit kong itinulak ang mabigat na pinto ng kwarto niya, pero ang bagsik sa boses ko ay agad na natunaw nang bumungad sa akin ang kaniyang pigura. Nakaupo siya sa gilid ng kama, ang kaniyang likod ay nananatiling tuwid, pero ang kaniyang mukha ay nakabaling sa kawalan na tila wala siyang naririnig. Lumapit ako nang mabilis, ang aking sapatos ay lumikha ng mabibigat na tunog sa sahig, pilit na kumukuha ng atensyon mula sa kaniya. Pero hindi man lang siya lumingon, hindi man lang gumalaw ang kaniyang balikat, at ang kaniyang buong presensya ay parang isang rebulto na walang pakialam sa mundo."Bakit hindi mo ako sagutin, Savanna... napapagod ka na ba na makipa
"Kahit isang daang beses mo pa akong halikan nang may karahasan, Martin... hinding-hindi mo mabubura ang katotohanan na ako pa rin ang nagdidikta kung kailan ka hihinto," malamig na binitawan ni Savanna ang mga salitang iyon habang nananatiling tuwid ang kaniyang upo sa gilid ng kama."Ulitin mo ang sinabi mo, Savanna... subukan mo akong manipulahin sa sarili kong pamamahay at titingnan natin kung sino ang unang susuko sa ating dalawa!"Gigil akong humakbang pabalik sa kaniya, ang aking kamao ay mahigpit na nakakuyom sa sobrang galit, pero sa unang pagkakataon ay may kung anong kakaibang kaba ang gumapang sa dibdib ko. Tinitigan ko ang kaniyang mukha, umaasa na makikita ko ang kaunting takot o ang pamilyar na pagkabahala na madalas kong makita noong mga nakaraang linggo. Pero wala... walang kahit anong emosyon ang gumalaw sa kaniyang mukha habang pinapanood niya ang bawat marahas kong kilos palapit sa kaniya. Ang kaniyang katawan ay hindi man lang gumalaw, walang kahit isang muscle na
"Huwag mong isipin na nanalo ka na sa akin, dahil bukas na bukas ay ipapaalala ko sa'yo kung sino ang tunay na nagmamay-ari sa bawat hininga mo," banta ko habang dahan-dahang binibitawan ang kaniyang panga, bagamat ang mga mata ko ay nanatiling nakapako sa kaniya."Gawin mo ang lahat, Martin... subukan mo akong sirain hanggang sa mawalan ka na ng lakas, dahil hinding-hindi ako magiging sunud-sunuran sa isang taong takot sa sarili niyang nararamdaman," sagot ni Savanna, ang boses niya ay walang panginginig, diretso at sumasaksak sa pride ko."You really want to test my limits, huh... tingnan natin kung hanggang saan 'yang tapang mo!"Hinaltak ko siya pabalik sa gitna ng kama, ang aking kamay ay mahigpit na nakahawak sa kaniyang pulso habang pinapanood ko ang kaniyang mukha na nananatiling walang bahid ng takot. Galit na galit ako dahil ang bawat salita niya ay parang hampas sa pagkatao ko, isang malinaw na sampal na kahit anong gawin kong pagpapakita ng kapangyarihan ay hindi ko siya m
"Bakit hindi mo na lang ako tapusin ngayon kung talagang nandidiri ka sa tuwing humihinga ako sa harap mo, Martin?"Ang malamig at walang kaluluwang boses ni Savanna ang sumalubong sa akin pagkapasok na pagkapasok ko sa madilim na holding room ng mansyon. Nakatayo siya malapit sa bintana, diretso ang likod, at walang kahit anong bakas ng takot sa mukha habang pinapanood ang bawat hakbang ko palapit sa kaniya. Ang suot niyang mamahaling silk dress na pinili ko para sa press conference kanina ay lukot na sa ilang bahagi, pero ang tindig niya ay parang isang reyna na hindi kayang tibagin ng kahit anong bagyo. Galit na galit ako dahil imbes na makita ko siyang umiiyak o nanginginig pagkatapos ng ginawa ko sa kaniya sa harap ng media, parang mas lalo pa siyang naging matigas."Huwag mo akong hamunin, Savanna, dahil alam mo kung gaano kadaling tapusin ang isang tulad mo na walang ibang kakampi kundi ang sarili mong ilusyon," sagot ko habang marahas kong hinawakan ang braso niya, hinila ko s
“‘Sumama ka muna sa’kin.’”“Sandali lang,” sagot ko, nanginginig ang boses ko kahit pilit kong pinapatatag. “Hindi ko...hindi ko pa kilala...”“Savanna,” putol niya, mahinahon pero may bigat. “Kung hindi ka sasama ngayon, wala ka nang babalikan.”Napatigil ako. Ang hangin sa eskinita ay amoy kalawa
“Do you even remember where you came from?”Tumigil ako sa pag-aayos ng mga gamit sa maliit na silid sa West Wing. Ang boses niya...matindi, malamig, at puno ng galit...ay parang kidlat na tumama sa dibdib ko. Napanganga ako sa pagkagulat, hindi dahil sa tanong, kundi dahil sa bigat ng bawat sali
“Sabihin mo ang pangalan niya.” Parang may kutsilyong ipinasok sa pagitan ng mga tadyang ko...hindi para patayin ako, kundi para siguraduhing mararamdaman ko ang bawat segundo ng paghinga ko. “Alin?” tanong ko, kahit alam ko na ang sagot. Hindi ako tanga. Hindi rin ako inosente. Alam ko kung a
Hindi ako sinaktan.Hindi rin ako sinigawan.Mas masahol pa roon ang ginawa niya.Pagdating namin sa mansyon, hindi niya ako kinausap. Hindi niya ako kinaladkad. Hindi niya ako tinignan. Dumiretso lang siya sa West Wing...at sinundan ko siya dahil iyon ang ginagawa ko palagi.Ang pagsunod ay mas li







