Masuk"Ano'ng kinatatawa mo habang nakatitig ka sa lumang larawan na 'yan?" angig ko habang pabalagbag kong ibinabagsak ang mga folder ng aking pampolitikang report sa ibabaw ng mesa."Wala kang pakialam sa mga iniisip ko, Martin... hindi mo hawak ang mga alaala ko," sagot niya nang hindi man lang tumitingin sa akin, habang ang kaniyang mga labi ay nagpapatuloy sa pag-kurba ng isang napakagandang ngiti."Akin ang oras mo, akin ang katawan mo, at sisiguraduhin kong wala kang ibang iisipin sa silid na ito kundi ako!""Pangarapin mo lang 'yan... dahil kahit anong gawin mo, hindi mo mananakaw ang ligayang naramdaman ko bago mo ginawang impyerno ang buhay ko.""Ibigay mo sa akin 'yang hawak mo bago ko pa sunugin 'yan sa harap ng mukha mo!"Hakbang-hakbang akong lumapit sa kaniya habang ang buong katawan ko ay nanginginig sa isang matinding halo ng selos at nakapapasong pagnanasa. Sa kauna-unahang pagkakataon simula noong ikulong ko siya sa aking mansyon, nakita ko si Savanna na ngumingiti... isa
"Bakit nakatitig ka lang diyan at hindi mo ginalaw ang almusal na inihanda ko para sa'yo ngayong umaga?" tanong ni Martin habang dahan-dahang inilalapag ang tasa ng kape sa aking harapan."Sapagkat naghihintay ako sa totoong parusa mo... huwag ka nang magpanggap na naging mabuting tao ka bigla pagkatapos ng nangyari kagabi," malamig kong sagot habang pilit kong iniiwas ang aking mga mata sa kaniyang seryosong mukha."Hindi ako nagpapanggap, Savanna... seryoso ako noong sinabi kong ayaw na kitang makitang nasasaktan o umiiyak dahil sa akin.""Isang malaking kasinungalingan 'yan! Ang katahimikan mo ay mas delikado kaysa sa anumang physical na galit na ibinubuhos mo sa akin!""Kung 'yan ang paniniwala mo, wala akong magagawa... pero sisiguraduhin kong mararamdaman mo ang ibig sabihin ng totoong pag-aalaga mula sa akin."Napatitig ako sa kaniya nang may matinding pagdududa habang dahan-dahan niyang inuupuan ang silya sa aking tapat. Ang kaniyang dating malamig at marahas na aura ay tila n
"Ibagsak mo na 'yang pamalo o saktan mo na ako nang tuluyan para matapos na 'tong palabas mo ngayong gabi, Martin!" ang sigaw ko habang nakasandal ako sa gilid ng kama, ang buong katawan ko ay nakahanda sa pamilyar na bagsik ng kaniyang galit."Isara mo ang bibig mo, Savanna... bago ko pa makalimutan na sinubukan mong ipahiya ang pangalan ko sa harap ng mga tauhan ko kanina," malamig at paos niyang sagot habang unti-unting lumalapit sa kinaroroonan ko."Bakit hindi mo gawin? Bakit nagdadalawang-isip ka pa riyan habang hawak mo 'yang bakal na 'yan?""Dahil sinabi ko na sa'yo... ako ang nasusunod kung kailan at paano kita parurusahan dito sa loob ng kwarto ko!""Napakayabang mo... pero nakikita ko sa mga mata mo na nanginginig ka na naman sa sarili mong emosyon!"Umayos siya ng tayo at dahan-dahang ibinagsak ang hawak niyang bakal sa carpeted na sahig, na lumikha ng isang mabigat na kaluskos na umalingawngaw sa buong silid. Naglakad siya patungo sa akin nang mabagal, ang kaniyang mga ma
"Isang maling galaw mo lang sa harap ng mga camera, Savanna, at sisiguraduhin kong pati ang mga natitirang kaibigan mo sa labas ay mawawalan ng trabaho at buhay," malamig at mariin kong bulong habang inaayos ko ang kwelyo ng kaniyang blusa sa loob ng aking pribadong opisina."Gawin mo ang lahat ng pagbabanta mo, Martin... pero huwag mong isipin na magiging sunod-sunuran ako sa maruming laro mo sa politika," sagot niya habang pilit niyang iniiwas ang kaniyang leeg mula sa aking mga daliri."Hindi ito laro, Savanna... ito ay survival, at ikaw ang pinakamalakas kong alas para patahimikin ang mga kalaban kong gustong humila sa akin pababa!""Ahas ka talaga... gagamitin mo pa ako para lang mailigtas 'yang bulok mong karera!""I would burn the entire senate just to keep you by my side, so don't you dare test my patience today!"Hinawakan ko nang marahas ang kaniyang balikat upang iharap siya nang tuluyan sa malaking salamin sa aking silid. Nakikita ko ang kaniyang namumulang mga pisi at ang
"I-lock mo ang lahat ng pintuan sa buong mansyon at huwag mong hahayaan si Savanna na lumapit kahit sa bintana, maliwanag ba?" sigaw ko sa aking chief security guard habang mabilis kong inaayos ang aking barong sa harap ng malaking salamin sa aking opisina."Sir Martin, nakapalibot na po ang mga tao ng kalaban sa labas ng estate at sinisimulan na nilang maglabas ng balita tungkol sa umano'y itinatago ninyong ilegal na ari-arian," sagot ng aking bodyguard na nanginginig ang boses."Pabagsakin mo ang lahat ng kumakalat na balita bago pa makarating 'yan sa senado... at kapag may nakita akong kahit isang reporter na nakalapit sa kwarto ni Savanna, sisiguraduhin kong wala ka nang trabaho bukas!""Naintindihan ko po, Mr. Senate President, kami na po ang bahala sa labas."Lumabas ang guwardiya at naiwan akong nanginginig ang mga kamay sa galit habang nakatitig sa monitor kung saan nakikita ko ang bawat galaw ni Savanna sa loob ng kaniyang silid. Ang mga kalaban ko sa politika ay nagsisimula
"Ilayo mo 'yang mga kamay mo sa akin bago pa kita masaksak gamit ang kahit anong bagay na maabot ko rito sa mesa!" ang matalinghaga at punung-puno ng poot na boses ni Savanna ang sumalubong sa akin nang pumasok ako sa kaniyang silid dala ang isang maliit na first-aid kit."Huwag ka nang magpumiglas, Savanna... gagamutin ko lang 'yang sugat sa pulso mo na nakuha mo sa matigas mong pagrerebelde kanina," malamig kong sagot habang pabalagbag kong itinutulak ang pinto pabalik gamit ang aking sapatos."I don't need your hypocritical care, Martin... mas gusto ko pang mabulok ang sugat na 'to kaysa ipagalaw sa'yo!""You don't get to decide that... dahil bawat pulgada ng balat mo ay responsibilidad ko at hindi ko hahayaang magkaroon 'yan ng kahit anong marka na hindi galing sa akin!"Lumapit ako sa kaniya nang walang kaabog-abog, ang aking mga mata ay nagniningas sa hindi maipaliwanag na tensyon habang inilalapag ko ang gamot sa ibabaw ng maliit na mesa. Nakaupo siya sa gilid ng kama, ang kani
“Do you even remember where you came from?”Tumigil ako sa pag-aayos ng mga gamit sa maliit na silid sa West Wing. Ang boses niya...matindi, malamig, at puno ng galit...ay parang kidlat na tumama sa dibdib ko. Napanganga ako sa pagkagulat, hindi dahil sa tanong, kundi dahil sa bigat ng bawat sali
“Sabihin mo ang pangalan niya.” Parang may kutsilyong ipinasok sa pagitan ng mga tadyang ko...hindi para patayin ako, kundi para siguraduhing mararamdaman ko ang bawat segundo ng paghinga ko. “Alin?” tanong ko, kahit alam ko na ang sagot. Hindi ako tanga. Hindi rin ako inosente. Alam ko kung a
Hindi ako sinaktan.Hindi rin ako sinigawan.Mas masahol pa roon ang ginawa niya.Pagdating namin sa mansyon, hindi niya ako kinausap. Hindi niya ako kinaladkad. Hindi niya ako tinignan. Dumiretso lang siya sa West Wing...at sinundan ko siya dahil iyon ang ginagawa ko palagi.Ang pagsunod ay mas li
May mga bahay na maganda lang kapag tinitingnan mula sa labas.Sa loob, tahimik silang pumapatay.Nagising ako sa tunog ng katahimikan.Hindi iyon poetic. Hindi iyon metaphor. Ang katahimikan sa mansyon ay may bigat, parang may nakadagan sa dibdib ko. Parang may mata ang bawat pader, at lahat sila







