Quotes About Playing Games Novels & Stories

Na parang kahapon lang ang lahat? “Can you quit playing games with me? I’m not interested anyway.” Matigas na sabi ko. Hinding hindi na ako magpapaloko sa katulad nya, maaring tama sila masyado pa akong bata dati kaya hindi ko alam ang mga ginagawa kong desisyon pero salamat pa rin sa mga pagkakamali ko dati dahil ngayon malaki ang natutunan ko dun. Naging mas matalino ako sa mga desisyon ko, mas iniisip ko ang kahihinatnan bago ang pang sariling kagustuhan ko. Iniisip ko na din ang iisipin ng ibang tao.

Shouldn’t I have tried downloading games, browsing apps, or exploring whatever I could find? Sayang lang talaga at hindi ko agad naisip iyon sa mga oras na ‘yon. Narinig ko ang pagbuntong-hininga niya. “What games were you playing?” Hala… hindi ko alam… “Huh?” kunwari’y hindi ko naintindihan, but I was really just buying myself some time to think of any game. Pero dahil wala naman talaga akong nilalaro, wala rin akong maisip!

Naririnig ko pa ang tunog dahil sa lakas. “Attack the lord!” “You have slain an enemy!” “An ally has slain lord!” “A****a! Ang bobo naman!” Reklamo niya at mukha ng sasabog kakapindot sa cellphone. Nakasimangot na siya at salubong na ang kanyang mga kilay sa inis. Ewan ko ba kung bakit sinasabi nilang pang tanggal stress ang online games na 'yan. Tingnan mo nga ang isang 'to, parang any minute ay mapuputol na ang ugat.

aniya, “you’re playing a very dangerous game.” “Maybe,” sagot ko, “but I don’t mind losing.”

Ito ‘yong may laman. “Mabuti naman,” sagot ko, pilit na casual. “Nanalo kami kagabi. Clean sweep in the last round,” sabay ngisi ko, trying to lighten the mood. “Pinagmamalaki mo ang dalawang game na first blood?” tukso niya agad. Napangiwi ako. “Kuya naman eh… first blood is life kaya. Small wins matter.” “Ah, ganon ba? Sige nga, lagyan mo ng inspirational quote. ‘Every first blood is a step towards world domination.’”

Ako pa ang bastos at walang utang na loob. "Sa kakalaro ng games 'yan ng mga batang iyan. Naaapektuhan masyado ng mga laro. Tignan mo kapag hindi naglalaro, maayos naman sila. Kapag nagsimula na magsi-laro, kung ano-ano na ang lumabas sa bibig. Puro mura, puro masasamang salita." sabi ni Mama. "Totoo. Akala nila hindi nakakaapekto ang mga laro. Imbis na pampawala ng stress, ayan pa ang nagiging cause kung bakit sila ganyan mag-isip." sabi naman ni Papa.

He laughed at my words, I pouted. “Imposible ang sinasabi mo. Maaari mong matapos ang laro kahit wala kang kapangyarihan o abilidad, pero hindi naman ang laro ang mapanganib. Ang talagang mapanganib ay ang lugar kung saan ginaganap ang laro.”

natatawa nitong sabi. Binalingan ko ito. "Mag-iinom nanaman ba?" He laughed and glanced at me. "Yeah, part of the game." "What game?" "Never Have I Ever." Napatigil ako. That game is a little bit dangerous if you're gonna play fair and square. Marami silang malalaman tungkol sa akin. Maybe I should do some lying?

Don't play a game just to have fun. Stop going with the flow and start determining what's the real purpose of the game. Game is a game and you can't deny the fact that you may lose or win. Author's Pov: "Bilisan mo, Shan maabutan ka na ng oras!" Malakas na sigaw ni Jake sa kabilang bahagi ng pasilyo kung saan naroroon na natatapos ang larong sinalihan nila.

Pero siyempre, naroon siya—Seraphine—naka-tayo sa lilim, hawak pa rin ang wine glass. “You played your part well,” sabi niya, halos pabulong. “Perfect queen. Perfect PR move.” “Perfection?” sinuklian ko. “Wala sa plano ‘yon.” “A game,” she said, smiling like a snake. “Matagal na akong naglalaro sa mundong ‘to. Ikaw, newbie pa lang.”