Sheltered In Tagalog Novels & Stories

dagdag niya Saglit akong napaisip kung bakit naman nila ako isasama? Wala ba silang tiwala sakin kung sakaling maiiwan akong mag-isa dito? Lagi naman akong mag-isa sa condo, anong bago kung iiwan nila ako? "Okay, then. Kailan ang flight? Pwede naman akong magpa-special class kung sakaling aabutin ng isang buwan—"

Pambihira! "I'll leave now, okay? May aasikasuhin pa ako. Thank you talaga." Paalam niya. Tango naman ang naisagot ko. Habang palabas siya ng pinto ay hindi maalis ang ngiti mula sa mga labi niya. Ang saya niya. Sana lahat.

Naiiling niyang wika. "Sweetheart kung ano man ang iniisipi mong kakaiba diyan.Dismissed it, iyong dati kasi na tinitirahan na dampa nina Mama Dhalia. Pinatayuan ko na i ng malaking bahay, hinihintay ko lang bumalik si Lola Ofen doon. kaso, ayaw na niyang iwan sina Lola Devi at Lino, naiintindihan ko naman iyon. Mas nasanay na siya rito kasama si Zeki. Sana maikunsidera mo bago ka sana bumalik sa Maynila na mapasyalan mo iyon kasama ka at ng anak natin."

(Proverbs 18:24 NIV) Natigilan ako sa pagbabasa nang biglang tumunog ang cellphone ko. Zaito: Puwede ka bang lumabas? May pupuntahan tayo. (و ˃̵ᴗ˂̵)و Napatingin ako sa oras na nasa cellphone ko. It's already 10:15 p.m. Saan naman kaya kami pupunta? Gabing-gabi na, ah. Mila: Sure.（˶′◡‵˶） Agad akong nagbihis at nagmadaling lumabas ng bahay. Pagkalabas ko ng gate, agad niya akong pinasakay sa kanyang kotse na siyang nagmamaneho.

“From now on… you belong to me.” Parang binuhusan ng malamig na tubig si Laura. Napaatras siya, hawak ang laylayan ng kanyang damit. “A-ano pong ibig niyong sabihin. Walang emosyon, walang alinlangan. “It means exactly that. You can’t run. You can’t hide. Every single part of you… is mine. Until your last breath.” Napakagat-labi si Laura, nanlalabo ang paningin sa takot. “B-bakit ako? Wala naman akong halaga…”

Kinuha ko na lang ang ibook ko at muling nag research sa kaso at kailangan ko ng matapos ito bago pa ako mabaliw dito sa resort na palaging kinakausap ang sarili. Tinipa niya sa keyboard ang "Chandria friends kaya nag labasan ang mga taong malapit sa puso ni Chandz. Maraming kaibigan ang modelo, ang ilan dito ay ang mababait niyang fans na humahanga sa kaniya. Sino ba namang hindi hahanga sa modelo, bukod sa napakaganda napaka busilak pa ng puso. At her young age nakapag tayo na siya ng shelter na pinangalan niyang Mi Amor in spanish. Malapit sa puso niya ang mga bata kaya ganon na lang ang labis na kalungkutan nang shelter ng pumanaw ang modelo. Bukod sa shelter marami rin siyang natulungan

Namuo ang isang nagagalak na ngiti sa mukha ni Vahlia, “Yes, I do understand you. It feels so great to have someone to talk to. I mean, someone I can speak with another language a—” “Are you saying it isn’t convenient to speak with each other using tagalog?” “Hindi naman sa ganoon,” sagot ni Vahlia sa bata. Nagpakawala ng isang ngiti bago muling nagsalita, “Iba ang sitwasyong aking kinasasadlakan, taliwas sa iyong iniisip kung ano man iyan. Hindi ko na nga alam kung nabibilang ba ako sa mundong ito.”

please! "Shit! Relax Rey! I'm here, I'm here.. calm down, nandoon na ang mga rescuers pumapasok na sila sa loob, don't worry..calm down please.. you're shaking, dadalhin kita sa hospital" pag-aalo nya sa akin.

suminghot-singhot 'to tanda ng pag-iyak. Napakapit siya sa headrest ng sofa dahil sa nalaman. Akala niya alam ng mga 'to kung nasaan siya. Ang abuela niya. "I-I'm here in the Philippines, Ate Mae. Can I talk to my abuelo, please? Please, Ate Mae..." Ano ba ang pinasok niya? Ba't nagkaganito? Hindi ba pinaalam ng kanyang ama sa mga 'to kung nasaan siya?

Pinasadahan ko lang siya ng tingin. "YATS.. It means stay.." Paliwanag ni Ghia.. Aw yun pala yun. "I'm gonna stay kahit ilan beses mo kong pagtabuyan.. Hanggang maging ready ka.. Hanggat hindi mo sinasabing hindi mo ko mahal.. Ang korni ba??" Sunod na naghiyawan na ang magkapatid sa mga hinayag ni Ghia.. Nasa gilid lang kami ng gate ng university.. Baka nakakalimutan nila..