Novel & Cerita Quotes About Playing Games

Hindi pa naman ako nakapag search kagabi ng something motivational and inspiring quote puro cheesy pick-up lines lang. Buti na lang at nakita ko 'yong quotes for life na nakadikit sa pader. Hindi ko pinahalata na binabasa ko 'yon at dahil do'n, pinuri nila ako kahit na medyo nandaya ako kaya umamin na lang ako at natawa sila. "Pero if words of wisdom para kay Jaq..." this time, I really think hard to form words that could satisfy him to keep living. "Nothing is permanent in this wicked world. Not even our troubles. Kaya cheer up, Jaq. God doesn't give us what we can handle, God helps us handle what we are given." I said straight into his eyes then gave him a bright smile after.

Unlimited naman daw iyon ayon kay Mali. Nagpa-games, mga easy games lang para na rin sa mga batang hindi pwede masyadong maggalaw dahil sa sakit na dinaramdam. Habang nakatitig ako sa mga bata, hindi ko mapigilang malungkot. Just like Khalian, they’re fighting for their lives, and I couldn’t believe that today, on Khalian’s birthday, brought them so much joy and hope.

Nasira ang mukha ng lalaki nang marinig ang tugtog ng game application na nilalaro nito, at alam nitong naglalaro siya ng ML—ito ang isa sa mga sikat na games sa GenZ ngayon. Ang uri ng babae na kayang maglaro sa mobile phone nito sa bahay ng iba, at walang respeto sa taong gusto makipag-usap dito, wala siyang ideya kung sino o ano ang nag-udyok sa pamilya niya para maging qualified sa mga ito ang tulad ni Hazel.

Umiba ang kaniyang ekspresiyon sa sinabi ko ngunit umiwas lang ito ng tingin at pinasok ang dalawang kamay sa bulsa. “I have, a lot but I’m not serious about them. I love playing, honey. Love is a game for me.” Ngumiti siya sa akin. Tila ba may gumuhit na sakit sa aking d****b nang marinig ang kaniyang sinabi. So, this is a game for him? Pinaglalaruan niya rin baa ko kagaya ng mga bababe sa past niya? “Ano ba ang mayro’n sa atin, Gio? Laro rin ba ito sa’yo? Pinaglalaruan mo rin ba ako?”

“Grow up! I can't always play these childish games with you!” Tuluyan na siyang umalis pagkatapos magpaalam sa kanyang ama. Kicking him out of Heritage Ville had never crossed his mind. Ngunit pagkatapos ng ginawa nito ay mas mainam na ang umalis ito kaysa ang gumawa na naman ito ng gulo. Hindi ito isang playground para nandito lang si Dylan at maglaro. Mabuti sana kung chess ang pinili niyang laruin para mas mahirap pero ang pinili nito ay ang card game na unggoy-ungguyan. Napakadaling laro para sa kanya na kahit hindi siya nag-effort ay natapos agad at panalo siya sa huli.

Teasing him, of course. "It does matter, Darrel. Malay mo, gusto kong sumali sa laro!" sabi ko sabay halakhak. Nagulat na lamang ako nang bigla niyang hawakan at pigilan ang kamay kong naglalaro sa mukha niya. "Does playing make you happy? Kung ako sa iyo, tumigil ka na. Kasi ang balik, mas malala. Karma is digital, Tasya..."

Pinakaayaw ni Cruger sa maingay lalo na kapag tutok s'ya sa paglalaro ng puzzled games na sadyang ni-install niya sa kanyang cellphone para may mapaglibangan sa tuwing may bakante siyang oras. "Isa ka pa! Pinagkaisahan n'yo ako! Dapat nakada-moves na ako kung hindi gan'to ang ayos ko. Hindi naman ako katulad sa'yo na babagal-bagal kaya ka nasasabihan na boy torpe."

Kaya nga maraming nag lalaro niyan kase nakaka excite laruin. "Ano bang nagustuhan mo dyan sa larong 'yan ha?! Yang pakikipag patayan! Pakikipag away!?" "It's just a game dad, it's no big deal! This game is the best, this game is #1 in the whole world. Many people are playing this game because it's good and fun. And lastly it's not like we killed people for real dad and mom! Kung ano-ano nalang sinasabi n'yo eh, wala naman kayong alam!" Saad ko habang ang dalawang mata ko ay nasa phone ko lang nakatutok.

“What if we play a game?” yaya ni Kai. “I love games!” masiglang sagot ng anak ko. “Oh, baka naman gusto niyo pa akong sumali dyan? Senior citizen na ang lola niyo, hindi na ako pupuwede diyan ha. Kayo na lang ni Maximo.” “Grandma they are just being childish. I don’t want to play.” “Hindi naman childish game ang lalaruin,” sagot naman ni Kai.

"Life is like playing a game, sometimes you're gonna win, sometimes you'll lose, but if you don't try, you'll never know." Am I right? Right. "I lost back then, so I'm not sure if I can do it again, what if I lose again? What will happen to me?" "You can always come to me, if you feel you lose against the world," I said. "You'll be there for me?" "Yes, naman," I answered, "But who knows, what if you won this time? Hindi mo malalaman kung hindi mo susubukan." You tried it already and you did a nice job, so in a second time, I know you will do the same.