Race In The Philippines の小説・ストーリー

Ganun naman talaga maglaro ang buhay diba kelangan mo ng pera para mag-function lahat ng nasa paligid mo. My mom is a lawyer, and my dad is a businessman; he is the CEO of one of the biggest companies in the United States. I know you're wondering why I am here in the Philippines. It is because my grandma and grandpa are here and we're celebrating their wedding anniversary. I born here in the philippines and when i was 15 we flew in the united state para mag patayo ng bahay namin at duon nalang manirahan and now that i'm 20 i decided na dito nako manirahan here in philippines. I don't like the atmosphere there in the US, which is boring and tahimik, unlike here in the Philippines, where naka-

Gazelle Paulit-ulit akong tinatawagan ni Kyros gamit ang iba't ibang numero, desperado na makausap ako. Lalo lang akong nairita sa pangungulit niya. Para bang hindi pa sapat iyon, nag-text din sa akin si Stella. Mas lalong lumakas ang kanyang loob at hindi nahiyang magpadala ng mensahe sa akin.

“Hindi ako kasing –” “I’m planning nto bring her to America,” Dad interrupted me. Mas lalong kumulo ang dugo ko sa kaniya. Umawang ang labi ko at nilingon si Lucas. Bakas din sa kaniyang mukha ang gulat. “Mercy killing is illegal dito sa Pilipinas.”

“The usual…” Nang napagmasdan ko siya ay napansin ko na may lahi siya. Mukha siyang Japanese. Maputi at mapupula ang labi. Makapal ang kilay at may bangs. Sobrang linis niyang tignan at tingin ko rin ay mabango. Tumikhim ako at saka medyo lumayo nang nakita ko siyang titig na titig sa akin. “Hindi ko po alam ang usual order niyo, Sir. Ngayon lang din po kita nakita.”

"Pero grabe no? May mga kalahi silang nakarating na outer space. Pang ilang Filipino kaya silang napasama doon?" "Filipino?" anito at napapaisip. "Kaya lang naman siguro sila Filipino kasi nagsalin-lahi na sila. Alam mo iyon? Both pinoy ang parents nila, pero parang hindi rin. Kasi isipin mo, Sansmith." Kumuhit ito ng kung ano sa hangin. "Parang hindi Filipino surname, di ba?" Naintindihan niya ang ibig nitong sabihin. Nagpatuloy ito, "Malay natin, may ibang lahi pa pala itong sila Ace at talagang foreigner ang mga dating lolo nila, iyong matatagal na."

"Isa kang mestizo, hindi mo dapat ibinababa ang iyong lebel sa kanila." Napatingin ako kay Lino at binigyan niya lang ako ng isang tango, like he was saying that I should also say my apologies for that. Bumuntong-hininga ako at muling tumingin kay Padre Roque. "Nais ko pong humingi ng tawad dahil naging bastos ako sa pakikipag-usap sa inyo. Hindi ako natutuwa dahil sa inyong kalagayan ngayon. Nais kong gumaling kayo at hindi ko na uulitin ang pagiging bastos," paliwanag ko kaya napangiti siya habang tumatango as if what I was saying was a music in his ears. But everything changed when I continued what I was saying. "Ngunit nais ko rin pong sabihin na hindi Indio ang mga Pilipino sapagkat sil

They almost have the same height at parehong hindi makakaila ang kakisigan nilang pareho, pero kahit hindi ko man isipin ay si Jayden pa din ang pipiliin ko. Agad naman akong napailing ng dahil sa tumatakbo sa isipan ko, gusto ko na ngang sipain ang sarili ko dahil sa patuloy kong pag-iisip sa kanya gayong siya mismo ang dahilan kung bakit ako nagpasyang bumalik sa Manila at umalis sa Davao.

Dahan-dahan kong inangat ang aking paningin at halos buhusan ng malamig na tubig ang buong pagkatao nang makumpirma kung sino ito. 'My man. My reason why I want to go back in the Philippines.'

"You don't like it here in Manila? Or even outside the country?" Napa buntung-hininga ako at ngumiti. "Alam mo Boss, 'yong ilang mga kababayan ko ay 'yan ang mindset gusto makadawit ng foreigner, kasi ang mindset nila is maiaahon sila sa hirap. Oo nga't maganda rito sa Manila siguro mas lalo ng ibang bansa na tumira pero ako boss mas gusto ko po sa probinsya namin," seryoso kong sagot.

Hindi na siya nagpaligoy-ligoy pa at agad na tumango. ‘Philippines, here I come.’