Race In The Philippines Novels & Stories

"Tingnan mo oh, wala na tayo sa Amerika pero itong kamay mo malamig pa sa yelo! Nanginginig pa!" Inirapan ko siya at binawi ang kamay. Sino ba'ng hindi kakabahan sa sitwasyon ko ngayon? Well, lagi naman akong kinakabahan tuwing may mga ganito, t-rum-iple lang talaga ngayon! Hindi kasi mawala-wala sa isip kong baka may makakilala sa akin kahit nakamaskara ako, pero sa higit isang taon kong pagmo-model, wala pa naman. But because we are now in the Philippines, and mas maraming nakakakilala sa akin dito... who knows, 'di ba?

That asshole must be very rich para gamitin ang isang mamahaling kotse kung saan-saan. I mean, this is the Philippines. Maraming mga siraulo riyan sa tabi na mahilig manira ng mga kagamitan lalo na’t sa tingin nila ay sobrang mamahalin nito. Kung na sa United States siguro, sa New York, ay masasabi niya pang normal lang gumamit ng ganyang sasakyan kung saan-saan. Ngunit hindi sa bansang ito. “Grabe, kung sakaling matutuloy ang kasal ni Tita Shirley at ng ama ni Lucifer, you guys could be a great family. Puro mayayaman. Humihiga na sa pera,” sambit ng kaibigan.

Kinakatakutan ang ama niya kaya walang sino man ang sumubok na kalabanin sila. His mom is a pure Spanish. She is part of royal family ngunit mas pinili nitong iwan ang buhay sa palasyo upang matuloy ang pangarap na maging isang beauty queen. She ran away from her home and hid here in the Philippines. Unti-unti niyang tinupad ang kaniyang pangarap at nakilala ang kaniyang ama. His dad helped his mom fulfill her dreams. Pinaglaban nila ang kanilang pagmamahalan at lumagay sa tahimik.

Half Italian, half Spanish ang lahi nito, ngunit bihasa ito sa wikang Pilipino at nakakapagsalita ito ng limang native language ng Pilipinas. Nagkakilala sila sa isang entrapment operation ng military sa mga bandidong grupo sa southern part of the Philippines. Kasapi ito ng mga naturang grupo at s'ya ang nakasapote sa lalaki. Ang order sa kanila ay patayin ang lahat ng membro ng naturang grupo, ngunit hindi n'ya tinuluyan si Orris.

Apologetic na sagot nito. "I get that in your country, you are used to it but, you are in the philippines. You don't want other people to criticize you and talk behind your back." Sagot niya. Nagpapakatotoo siya dahil subok na niya ang mga panghuhusga ng tao lantaran man o patalikod.

Sina mom and dad ay nagbabakasyon na rin doon pero most of the time nasa Negros lang sila nananatili dahil mas masarap dito manirahan sa Pinas lalo sa probinsya dahil laging fresh air ang paligid unlike sa Cities. "Let's go boys!" dahil sa edad na labing pito ay marunong ng magmaneho ng sasakyan ni Perseus though lahat naman marunong na sila pero itong si Perseus ang masasabi ko na mahilig talaga sa sasakyan kagaya ko. Sa katunayan ilang race na ang nasalihan nitong batang ito na minsan malalaman na ko na lang nakapag-uwi na ng trophy dahil nanalo raw siya sa racing car dahil kasama naman nila ang mga anak ng mga Tito's nila at ang hihilig din sa mga sasakyan kaya hinayaan ko na basta huwag

"Oh damn. So this is Philippines now, huh? If I remember it right, I was two years old when I left the country." Binalingan ni Zarayah si Martina. Sumama ito sa flight niyang papuntang Pilipinas dahil may importante raw itong lakad sa naturang bansa. Half Filipino ito. Kung siya lang ang tatanungin ay ayaw na niyang bumalik pa ng Pilipinas. Pero dahil nagpatayo ng kompanya si Lolo Carlos dito ay wala na siyang choice nang sinabihang siya raw ang mamamahala doon.

Rafael chuckled softly and started the engine. "Are you worried about the trip to the Philippines?" Rafael asked, glancing at me with concern as he navigated the road with careful precision. Rafael is a skilled car racer, known for always winning his races. But whenever he's with us, he becomes a different driver. Maingat at mabagal ang pagpapatakbo nito. "It means a lot to me," I said, my voice softening. "But it also means being away from them for a while." Napasulyap ako sa dalawa na walang muwang sa nangyayari.

sabat naman nila sa akin. Dumadaloy sa dugo namin ni ate Rica ang pagiging kastila ng angkan namin kaya kakaiba ang kutis at mukha naming dalawa—grandparents ko hindi purong pinoy at ang great-grandparents namin at saka, si Mama hindi purong Pilipino. Ang kwento sa amin ni Mama sa amin—nung teenager daw siya nang lumipat ang pamilya nila sa Pilipinas umalis sila sa kanilang bansa dahil sa away ng pamilya nila noon. Hanggang sa na-adapt nila ang kultura dito sa simula mahirap mamuhay sa bansang hindi pamilyar sa kanila noon.

Dahil hindi makalaban ay dahan-dahang bumigat ang talukap ng mga mata ko, hindi dahil sa antok kundi dahil sa pinalanghap sa akin. Nandoon na naman si Rail ngayon sa tagong garahe, alam kong andoon na siya ngayon at walang makakahanap sa kanya. Hindi ko alam kung ilang oras akong walang malay at kung saang lupalop ako dinala nitong mga lalaking hindi ko kilala. Ang alam ko lang sa kanila ay hindi sila Pilipino dahil iba ang kutis nila at hindi rin Tagalog ang wika nila.