Race In The Philippines Novels & Stories

Sa huli pinili niyang humingi pa rin ng tulong mula rito Mas mahalaga ang kalagayan ni Pher. “Miamor, is there a problem?” Muling tanong ng kaibigan niyang Doctor na nag gising sa kanyang diwa. Half american and half Filipina rin ito kaya mabilis niyang nakapag palagayan ng loob. “Oh, no..it’s just a….” Naka-hang muna ang pagsasalita niya sa ere, tila nag-iisip pa siya ng dapat sabihin. “Okay, I have a friend in the philippines. Hindi siya makaalis sa kanilang bahay dahil may sugat ang likuran niya. Mayroon ka bang pwedeng i-refer na Doctor? Yung pwedeng pagkatiwalaan?”

Bumuntong hininga ako bago muling nag salita. "Let me spill the tea..." Aniya ko at sila naman ay napataas ng kilay, umikot ako sa buong boarders habang nag sasalita. "Do you know in the Philippines 8.9% is the capacity of unemployed people and 30% of non-work filipino's, why is that?" Aniya ko bago itinukod ang takong ko sa may stand table ng mga boarders.

"That's because I don't have an ounce of Filipino blood. I was raised in a Filipino culture but I was born to non-Filipino parents." Malakas siyang napasinghap dahilan upang mapa-ubo siya. May alikabok pa yatang nakapasok sa lalamunan niya sa eksaheradong pagkaka-singhap niyang iyon. Although she already suspected that Quaro had foreign ancestry, she didn't expect that he actually had no Filipino blood! "At... ang mga kapatid mo?" "Same as me. We were born in the same country." "Ibig sabihin ay galing pa kayo sa ibang bansa at dinala lang dito sa Pilipinas matapos kayong ampunin ng mag-asawa?"

Mahigpit niyang niyakap ang pusa at naiiyak sa sobrang tuwa. Actually, kanina pa siya gustong maiyak pero pinipigilan lang niya. Thankful din siya at nakakilala sa kaniya or wala naman talagang may paki sa kaniya dahil isa siyang filipino. Racists to the highest level pa nga ang iba.

“Full blooded Russian.” Her lips parted. She already expected that. Ngunit hindi niya pa rin talaga maiwasang makaramdam ng pagkamangha sa sinabi nito. “Then how come you’re in the Philippines? I thought you’re just half something,” mahinang usal niya. Nagiging madaldal na siya. “Business,” tipid nitong sagot. “Why?” “Wala lang.” Nagkibit balikat siya at muling dinala ang paningin sa atip. “Akala ko may kapatid ka.”

Kahit magkaiba ang lahi nagagawang tanggapin ang kaniya kaniyang differences because of love, how powerful. "What are you staring at?" Nabalik ako sa ulirat ng magsalita si Drei. "I was just, thinking about races." "What?" "Anong lahi niyo?" "American," I knew it. "May pure ba sa inyo?" "We are all pure." "Di nga?" "Yeah, we were just raised here because our grandma loves Philippines that much." "Wow!" "What's with the wow." "Wala lang ang astig lang ng family niyo."

Hitik-hitik na berdeng kulay ng tanim at parang sa bawat gilid, at ang natural at masayahing mukha ng mga taong nagdaraan. People in Hawaii has a natural brown skin color and Asian complex, but, the language usually used in here is English, as a part of Latin America, medyo maramig race dito ang amerikano at Mexicano, but, the majority of here are Asian. Gaya namin ni Magnus, parang tagarito lang kami dahil sa skin complexion namin. "We are here," untag ng lalaking nagmamaneho. Nilingon niya kami sa likod.

Kung hindi siya nagkakamali ay magkasing tangkad at laki ng katawan ito at si Phill; this guy was also mestizo, pero hindi katulad ng kay Phillian na halatang purong Caucasian. Isa lang ang sigurado siya... Tulad ni Phil ay tila rin ito may dugong banyaga... o purong banyaga? And he also called Felicia Zodiac 'Ma'! Kapatid ni Phillian? Pero bakit hindi sila magkamukha? "Can we come in?" ani Felicia, ang ngiti sa mga labi'y hindi mapuknat-puknat, at ang mga mata'y tila mga diyamanteng nagniningning.

Sa tatlong angkan na nakarating sa pinas, Aeta, Malay, Indonesian, ano kaya ako? Tapos idagdag pa natin yung mga panahon na sinakop tayo ng kastila, hapon at America. Anong lahi na ngayon ng mga Pilipino? Dapat nasa dugo pa ako ng lahi ni Lapu-lapu, palaban! Sabagay, parang nga. Kaya lang tatakwilin ata ako ng dakilang Datu dahil sa katangahan ko minsan. Opo, inaamin ko na nga.

Ang mga Pilipino ay hinahamak at tinuturing na mababang uri sa ibang Bansa. Walang nagawa si Rohesia kundi ang lumuha habang tinatanggap ang bawat ulos ng salbahe niyang amo. Bente-tres anyos pa lang siya at may dalawa ng anak na kambal. Nasa Pilipinas ang asawa niyang si Efren at nag aalaga sa mga bata.