Race In The Philippines の小説・ストーリー

seryosong sagot ni Papa. Tinignan ko ng seryoso si Papa. Ito ang unang pagkakataon na nakita ko at hindi sa litrato lang. Umiling ako kay Papa at ayokong marinig ang lahat ng sinasabi n'ya. Wala akong sinabi at naglakad ako palayo sa kan'ya. Hindi ko maintindihan ang gusto n'ya. Pinapunta n'ya ba ako dito sa Manila para itaya ko ang buhay ko sa mga taong kahit kailan ay hindi ko naman kilala.

Parang lahat ata ng criminal ay nilala niya. He sneered and went on. "Yeah, absolutely. They're one of the reasons why we are here in the Philippines. We've been hunting them because they have a huge debt to pay."

Alam na alam naming lahat na kami ang totoong may-ari nf Filipinas, alam ito ng mga kapwa kong Pilipino. Kinuyum ko ang aking mga kamao habang tinitignan ang nakakasuka niyang mukha. At nagpatuloy pa talaga siyang magsalita, "Es cierto, los indios son inútiles y tontos," (Totoo naman ah, inutil at bulok ang mga indiyo) sabi nito habang nakangisi.

Umikot ang mga mata nito. "My Mom is a Filipina, it's a requirement in our household to learn our culture. And you know Filipina Mom's, they're pretty persuasive." Sagot nito. And I couldn't agree more. Because it's the same thing in our family. We are forced to learn Chinese culture. My Mom and Rommel are both pure blooded Chinese but because they decided to live in the Philippines because of their business they were forced to learn the culture as well. I really do hope that they let go the Chinese to Chinese thing.

Sheena's POV BREAKING NEWS PHILIPPINES. "Maagang nagkatraffic sa kahabaan ng EDSA at sa ibang bahagi ng Metro Manila. Dahil ito sa pagrarally ng maraming mga Filipino. Isinisigaw nila na bumaba raw si pangulong Chavez sa kaniyang position sa palasyo ng Malacanang. Nang daraya raw kasi ito sa election kaya nanalo sa pagkapangulo.

May mga dala din silang mga baril at ang atensyon nila ay nasa pagbabantay ng seguridad ng buong lugar. Halo-halong lahi na ang nakikita ko, may purong Pilipino na siyang may pinakamababang antas sa lipunan, tinatawag din silang Indio. At sa aking pagkakaalam ay pwede ring makapangasawa ang isang Pilipino ng isang Kastila, at ang kanilang anak ay matatawag na Mestizo. May mga Insulares at Peninsulares din akong nakikita sa lugar na ito. Kumpara saming kasuotan, ang sakanila ay binabalot na halos ang kanilang katawan.

Kahit mukha akong Kastila, hindi nila ako sinusungitan o binabackstab lalo pa't sinakop ng mga Kastila ang bansa namin. Sa ilang taon kong pamamalagi rito, nakita kong mababait ang mga Kastila sa mga Pilipino kumpara sa Pilipinas na mapang-api. Therefore, people tend to abuse their power because they know that they can. So they will if they want. Kapag alam nilang kayang-kaya nila tayo, doon sila mang-aapi. Dito kasi, parang magkakapantay ang mga tao. Magkakaibigan ang mga Pilipino at Kastila. Minsan nga ay may narinig ako sa daan na nag-uusap-usap, grupo ng mga Kastila at Pilipino. Pinagpaplanuhan nila ang tungkol sa magaganap na himagsikan sa Pilipinas. Ang iba, dito pa nag-aral para lang

naiiling na tawa ni dad. "But in the Philippines in some other part or provinces, diba bawal din yan anak?" tanong ni mom. "Ahm yes mom, I think so, kasi Philippines had been invaded by other countries way back in the past that's why we were able to adopt diffirent culture and tradition of the other parties." I remember the Christian religion was came from spain and that is why there are some Americans and half Spanish that lived in the Philippines. "You really are a genius baby." natatawa at proud na anas ni mom.

Mahal ki siya pero hindi ako ang minahal pero hindi importante iyon ang importante mahal ko siya at wala akong hinangad na maging masaya siya. Mas mabuti nang umalis ako dahil kung hindi baka makabuo ng pamilya si Dominique dahil naging pabigat ako becaus e I know that staying in the Philippines means not be able to make a step of moving forward to move on dahil alam kung hindi ako makakatulog ng mahimbing. I can't sleep peacefully knowing that those people that I love much would suffer because of me.

maiksi kong sagot, bahagyang yumuko bilang paggalang. Napangiti si Prince Lorenzo. “You don’t look like someone from around here. Where are you from?” “Philippines,” sagot ko. “But I used to study abroad.” No'ng si Raf pa ang kasama ko. No'ng wala pa akong maalala sa kung sino ako. “I see,” sabi ni Lorenzo. “De hecho, me pregunto si entiendes español. (Actually, I wonder if you understand Spanish.)”