Race In The Philippines Novels & Stories

In-relationship na ang lalaki at babae. Pilipina siya. Filipino si Damien. Kapwa sila Pilipino, kahit sabihin na kalahati ng dugo ay banyaga. Naniniwala siyang naghahari pa rin sa mga dugo at kaugatan ang pagiging Pilipino. Kapwa pilipino ang kanilang mga ina. Hindi naman porket lumaki ito rito sa Russia ‘e kakalimutan na nito ang tradition ng mga Pilipino. Gusto niya lang naman maranasan ang ligawan talaga.

I want to help them, in any possible way I can. Napapanood ko sa t.v. ang malayang mga galaw ng sindikatong ito. Those fucktards work their illegal businesses like they own the country. The fuck! He's a fucking chinese and he must be banned there in the Philippines. He has no right to do bad things there, the fact that innocent people were involved by his doings.

Sabay-sabay kaming bumaba at mukhang nakasunod naman sina Nathan sa amin, bumungad saamin ang mga tauhan ni Velasquez na sobrang sama ng tingin sa amin. "Oh, ano naguwapuhan kayo ano?" Sabi ni Nathan at nilagay pa ang dalawa niyang daliri sa ilalim ng baba niya. Kumindat-kindat naman si Joshua kaya nilapitan ko siya at pinitik ang tainga. "Aray! Ano ba Philippines!" What the heck?! Philippines? "Tigil-tigilan mo ako sa pagtawag ng kahit ano sa pangalan ko papalipitin ko leeg mo! Sabi ng i-kuya mo 'ko, eh, bata!"

the breeze also helped,even though the smell was salty because of the sea,but my nose loved it. May mga lumalangoy narin,at halatang nag-eenjoy talaga sila.yong iba nasa baybayin lang,nakahiga at nagpapainit lang.mostly foreigners who love to soak up the sun,to achieve the tanned skin they have always desired.meanwhile,other filipinos use bleach just to make their skin whiter.and they are afraid of the sun's heat because it might turn their skin black.

They’re not my friends. “OA mo Zuhair.” I glance at the guy who have gray eyes. I looked at them all, and that’s when I realized that almost everyone here has a race. They have different colors of eyes, and some are brown like mine. “Anong OA? Sapakin kita dyan, Hussein. Nga pala, saan tayo mamaya? Wala naman tayong gagawin mamaya kaya gala tayo. Sama ka pareng Cain kung gusto mo tour ka namin dito sa Manila. Alam muna malay mo magugustuhan mong tumira dito.”

Muli ay nagsimulang magsituluan ang pawis niya mula sa kan'yang noo habang walang kurap na nakikipagtitigan sa ngayo’y kaharap na niyang kulay berdeng kaibigan ni Dulce. Maayos itong nakapulupot sa isang baging at ang kabuuan nito’y hawig ng hinog na dayap, may iilang mga pula at puting patse sa paligid ng likuran nito. Ang mga mata’y tila mga matatalim na hugis ng pangil. Sa tingin pa lamang ay mahihinuhang ito ang tanyag na ahas sa kagubatan ng Pilipinas, ang Trimeresurus flavomaculatus o mas kilala bilang ang Philippine pit viper. Siyang isa sa mga pinakamakamandag na ahas sa buong bansa.

May bago na siyang buhay at higit sa lahat ay may nobyo na rin siya. Mahinang itinulak ni Rica si Ran mula sa pagkakayakap nito sa kanya. "I only went here to the Philippines para sa business ng lolo ko. Babalik rin ako sa amerika after I settled that." sabi niya at nag-cross arms pagkatapos.

Cent commented nang nakita niyang nakatingin pa rin ako sa mag-iina. I nodded as I agreed. Marami naman talaga sa Pilipinas ang nalahian na ng foreigners. Even Trace and I don't look Filipino at all. Kahit pa ang mga kapatid at pinsan ko sa side ng Esposito at Escarra ay ibang lahi na ang nangingibabaw.

Insultong saad nito sa akin. Ngumisi naman ako. "Cheap country? Aren't you aware that your country's massive producer of Gold is Philippines? And also pearls? Just because our language is not english you will already insult our country. Why? Do you really feel too high because you're american? Aren't you being racist? For a person who works with Government, you are a fool and filthy and narrow minded being that can't think what's right and wrong. You have no difference from Homo Sapiens." Sagot ko rito. "You better quit your job and just work with all english people, or better be, a cavewoman. Dun ka naman magaling eh."

The moon shines fully, illuminating the darkness outside and providing a glint of light to Svetlana’s eyes as she stared up at it while she sat on a bench with Ahrio next to her. “There’s a legend in Southeast Asian countries that whenever it’s the full moon, ghosts, monsters and other scary supernatural beings appear and roam the world of the living. Do you know that?” Ikniwento ni Svetlana ang isa sa mga nakakatakot na kwentong narinig niya mula sa kanyang pagkabata.