Retos Para Amigos

Isang gabi lang ang naging kapalit ng lahat para kay Luna Solace. Bilang isang masipag na empleyada, ginagawa niya ang lahat para sa kanyang inang may sakit—kahit pa ubusin niya ang sarili sa overtime at pagod. Ngunit sa isang gabing hindi niya inaasahan, pinagtagpo siya ng pagkakataon at kahinaan sa loob ng opisina ng CEO na si Rafael Blackwell. Pagod din si Rafael—sa pamilyang pilit siyang pinapakasal, sa responsibilidad na hindi niya matakasan. At sa gitna ng alak at lungkot, may nangyari sa kanilang dalawa na hindi na mababawi. Kinabukasan, inalok niya si Luna ng pera kapalit ng katahimikan. At tinanggap iyon ni Luna—hindi dahil gusto niya, kundi dahil kailangan niya para sa kanyang ina. Akala niya, matatapos doon ang lahat. Ngunit para kay Rafael, ang isang gabi ay hindi sapat. Dahil habang pilit siyang iniiwasan ni Luna, mas lalo naman niya itong gustong mapasakanya. At sa mundong kontrolado ng kapangyarihan at obligasyon—paano kung ang pinakamalaking pagkakamali nila ang siya ring maging pinakamapanganib nilang pagnanasa?

Pitong taon na ang nakalilipas, hindi sinasadyang nakaniíg ni Yvangeline "Yvee" Alejado ang isang arogante, dominante at malakas na CEO na si Gideon Isaac Revamonte. Nagkamali siya ng silid na napasukan at inakalang si Gideon ang lalaking binayaran niya para sa isang mainit na gabi. Tulad ng plano at inaasahang mangyari ni Yvee, nagbunga ang isang mapusok na gabing iyon dahilan para makalaya siya sa masamang plano ng kaniyang sariling ama. Nanganak siya ng kambal na lalaki. Nawala ang isa at naiwan si Atticus sa kaniya. Sa pagbabalik ni Yvee para hanapin ang kaniyang nawawalang anak, muli niyang nakatagpo si Gideon. At sa hindi inaasahang pagtatagpo ng kambal, gagawa sila ng paraan para buuin ang kanilang nasirang pamilya ngunit paano nila pahuhupain ang galit ng isang Gideon Isaac Revamonte sa babaeng inaakala niyang inabandona ang kanilang anak at iniwan siyang mag-isa sa ere? May pag-asa pa kayang mabuo ang kanilang pamilya? Paano kung malaman niyang may kaugnayan pala si Gideon sa kaniyang yumaong ex-fiancé?

Para kay Margarette Martha Graciano, tama nang minsang nabaliw siya para sa pag-ibig. Tumigil ang mundo niya para sa pagmamahal na ngayo'y pinaniniwalaan niyang hindi para sa kaniya. Kinalimutan niya na ang batang puso, ang batang puso na umibig nang husto sa lalaking unti-unti niya nang kinalimutan. Ngunit sa pagbabalik sa lugar kung saan nais niyang lumagay na sa tahimik, ay siya ring pagbabalik ng taong takot siyang sirain ulit ang mga pader na matayog niyang itinayo para sa kaniyang sarili. Timothy Ian Lawrenceville, Margarette's greatest first love, heartbreak, and her biggest downfall. Kailanganmay hindi na niya lilingunin ang lalaki. Ngunit hinding-hindi na nga ba babalik pa kung may malaking sugat na naiwan sa mga puso nila? Paano kung ang pag-ibig na mismong gustong kalimutan ay may marka ng kahapong patuloy na bitbit ni Margarette. Ang kanilang anak, ang batang inalagaan niya ng ilang taon, pinuno ng pagmamahal at aruga ay nagnanais din ng kalinga ng isang amang ipinagkait ni Margarette rito dahil sa kaniyang poot dahil sa paniniwalang nagtaksil ang lalaki sa kaniya. Wala nga ba talagang pangalawang pag-ibig at pagkakataon, o sadyang hindi naman talaga ito nakalimutan kahit lumipas ang panahon. It marked, a mark that would not fade easily. A Mark that lasts forever.

For matured readers only (TAGLISH) "Akala ko sapat na ang salitang I love you para umabot tayo hanggang dulo..." Galing sa sawing pag-ibig si Marion. Kinse palang siya nang unang umibig. Naging masalimuot ang buhay niya sa murang edad dahil sa kapusukan at katigasan ng ulo. Nagresulta para matakot siyang magmahal dahil naging sugatan ang puso niya. Pero makalipas ang ilang taon heto at nagbabalik ang sumugat sa puso niya. Si Shin Dela Vega. "Oo nagkamali ako, nasaktan kita. Hindi rin kita naipaglaban noon, pero gusto kong malaman mo na ikaw pa rin ang mahal ko hanggang ngayon at gusto kong itama ang lahat, all I need is a second chance Marion..." pakiusap ni Shin. Pero may isang humihingi ng pagkakataon na lingunin niya. "Wala akong pakialam sa sasabihin ng iba. Manhid ka ba? Hindi mo ba nakikita na palagi akong nasa tabi mo kahit noon pa. Hindi kita iniiwan at kaya kitang ipaglaban kanino man. Hinihintay ko lang na bigyan mo ako ng pagkakataon na mahalin ka para maramdaman mong karapat-dapat din ako sa puso mo," pag-amin ni Grant Tyler sa kanya. Nalilito ang puso niya. Sino ang dapat niyang piliin? Magbibigay ba siya ng ikalawang pagkakataon para kay Shin, ang taong minahal niya o susubukan niyang muling buksan ang puso para kay Grant Tyler?

Dahil sa hamon ng kanyang mga kaibigan, nauwi si Valeria Castillo sa kalasingan at napilitang makipag–one night stand sa isang hindi kilalang lalaki. Pagkagising niya at makita ang sarili niyang walang saplot, magkayakap pa sa iisang kama ang lalaking natutulog nang nakatalikod sa kanya, para siyang gumuho sa hiya at takot. Pero ang pagkawasak na iyon ay agad napalitan ng matinding takot at pangamba nang makita niya ang mukha ng lalaking nagmantsa sa kanya. Si Rafael Adrian Alvarez, ang nakababata niyang kaibigan na napakalamig, walang pakialam, at malupit. Ang taong pinaka-kinatatakutan niya sa buong mundo. Dahil sa matinding takot kay Rafael, hindi humingi ng kahit anong responsibilidad si Valeria at pinili na lang umiwas sa kanya. Ngunit laking gulat niya nang malaman niyang si Rafael pala ang napiling magiging asawa na itinakda ng kanyang ama para sa kanya. At si Rafael mismo ang umuwi mula sa ibang bansa para lang pakasalan si Valeria. "Para kang isang buhay na pader, Rafael. Ayokong magpakasal sa isang lalaking malamig, walang emosyon, at diktador tulad mo. At saka, masyado kang matanda para sa akin, ang laki ng agwat ng edad natin." "Sigurado ka? Kasi noong gabing iyon, hindi ako gumamit ng proteksyon. Inilabas ko ang katas ko sa loob mo, Valeria.” Namutla si Valeria sa sinabi niya!

No dia do julgamento, meu noivo, Tiago Assis, me pediu para não insistir mais na defesa da minha inocência e me pediu para assinar o acordo de confissão. — Eu sei que você é inocente, mas a Barbara está grávida de um filho meu. Eu não posso deixá-la ir para a cadeia. — Ele segurou minha mão, com lágrimas nos olhos. — Mari, eu também estou fazendo isso pelo seu próprio bem. Sem hesitar, assinei o acordo de confissão. Na vida passada, eu não aceitei assumir o crime no lugar da Barbara Lins. Como resultado, não só fui para a cadeia do mesmo jeito, como também fui torturada por ordem de Tiago até ficar estéril para o resto da vida. Agora que voltei no tempo, escolhi satisfazer o desejo dele. No dia seguinte, as notícias sobre meu suposto roubo de informações confidenciais se espalharam por todos os lugares. Barbara chegou a se apresentar como testemunha: — Sim, foi ela! Eu vi ela invadindo o Grupo Lopes com meus próprios olhos! Mas, à tarde, na audiência, o denunciante, Ricardo Lopes, retirou o processo e desistiu da ação. Sob os olhares surpresos de todos, ele tirou um anel de diamante e se ajoelhou diante de mim. — Mari, você aceita se casar comigo?

Handang isakripisyo ni Agathe Clementine Capucine ang lahat para sa kanyang ina. Napilitan siyang makipagkasundo kay Gunther Percival Silvestri, ang tagapagmana ng pinakamayamang pamilya na namuno sa Stonewood City sa loob ng maraming siglo, dahil nasa panganib ang buhay niya at ng kanyang ina. Maliban sa pagpapagamot ng kanyang ina at maligtas ang kanyang buhay, inisip niya kung ano pa ang maaaring mangyari. Hindi niya inaasahan, gayunpaman, na sa gabing iyon, siya ay ikakasal kay Gunther at magpapanggap bilang kanyang tapat na asawa habang pumipirma ng kontrata para gawing pormal ang kanilang pagsasama. Nag umpisang maguluhan si Agathe habang lumilipas ang mga buwan. Nakikipaglaro pa ba siya, o nakahanap na ba ng paraan si Gunther para makuha ang wasak na puso niya?

Quando eu estava sendo despedaçada viva, usei minhas últimas forças para ligar para o meu irmão. No instante em que minha consciência quase se apagava, ele atendeu o telefone, mas sua voz estava cheia de impaciência: — De novo? O que foi agora? — Mano… me salva… Antes que eu terminasse a frase, ele me interrompeu friamente: — Você arranja problema todo dia? No fim do mês é a festa de formatura da Marina. Se você não aparecer, eu mesmo te mato! E desligou sem hesitar. A dor me consumiu até eu fechar os olhos para sempre. As lágrimas ainda escorriam pelo canto do meu rosto. Mano, você não precisa me matar. Eu já estou morta.

El día que íbamos a casarnos, mi novio, Damián Cruz, envió a unos hombres para que me echaran del registro civil y entró del brazo de Luna Mendoza. Al verme sentada en el suelo, paralizada por la incredulidad, ni siquiera pestañeó y dijo: —El hijo de Luna necesita un apellido presentable para el futuro, para que pueda acceder a los círculos de élite y los mejores colegios. Es solo un trámite. Una vez que solucionemos esto, me caso contigo. Todo el mundo pensó que yo, la siempre devota, aceptaría esperarle obedientemente otro mes más. Después de todo, ya lo había esperado durante siete años. Pero esa noche, hice algo impensable: Acepté el matrimonio que habían arreglado mis padres y me fui del país directamente. Tres años después, regresé a visitar a mis padres. Mi marido, Vicente del Toro, era ahora el presidente de una corporación multinacional. Como tenía una reunión urgente de última hora, envió a un empleado de la sucursal local a recogerme al aeropuerto. Y para mi sorpresa, ese subordinado era nada más y nada menos que Damián, a quien no veía desde hacía tres años. Sus ojos se clavaron al instante en la deslumbrante pulsera de mi muñeca: —¿Esta es la copia barata de la pulsera por la que el señor del Toro pagó cinco millones para su esposa? Nunca pensé que te volverías tan superficial estos años. —Ya basta de rabietas. Vuelve. El hijo de Luna ya está en edad escolar, serás perfecta para llevarlo y traerlo. No dije nada, solo acaricié la pulsera. Él no sabía que esta era la más barata de todas las que Vicente me había regalado.

No caminho para comemorar o aniversário do meu filho, sofri um acidente de carro. Ao acordar, olhei para os familiares reunidos ao redor da cama do hospital e fiz uma brincadeira: — Com licença, quem são vocês? Segurei o riso, curiosa para ver como eles iriam consolar essa paciente com amnésia. Seriam minha mãe e meu marido, com o coração apertado, segurando minha mão? Ou meu filho se jogaria em cima de mim, chorando e me chamando de mamãe? Mas eu não esperava que, primeiro, eles ficassem atônitos e, em seguida, quase ao mesmo tempo, soltassem um suspiro de alívio. Minha mãe foi a primeira a falar, com um tom claramente aliviado: — Se esqueceu, melhor assim. Na verdade, você é só minha filha adotiva. Heloísa Lima é a minha verdadeira filha. Meu marido também apontou para mim e disse ao nosso filho: — Você deve chamar ela de tia. Antes mesmo de eu me recuperar do choque, vi o filho que eu havia protegido com todas as forças se virar e se jogar nos braços da Heloísa, que usava a minha identidade. — Mamãe! Brinquei o dia inteiro lá fora hoje, estava morrendo de saudade! Então era isso. Essa amnésia caiu como uma luva para eles. Sendo assim, que se dane toda essa falsidade.