Thai Bl

ด้วยลมหายใจสุดท้ายของข้าลีลาวดีผู้โชคร้ายคนนี้หากชาติหน้าฉันใดมีจริงวอนท่านเทพเทวาช่วยดลบันดาลให้ข้าได้พบรักแท้ด้วยเถิด

วันรับน้องเป็นวันที่ผมได้พบกับพวกเขา...รุ่นพี่ที่ออกโหมดโหดแต่หน้าโคตรหล่อ และที่สำคัญผมตกหลุมรักพวกเขาพร้อมกันสามคน! "ขี้อ่อยนะเรา ถ้าพี่เอาหนูไม่รอดนะ" "ผมไม่ง่ายนะ แต่ห้องว๊างว่าง!" "อย่าอ่อยให้มากผัวมึงนั่งอยู่นี่!" "ไม่ได้อ่อย แค่บริหารเสน่ห์เฉยๆ" "ทำไมเธอขี้อ่อยจัง ถ้าพี่ทนไม่ไหวเธอโดนจับเอาแน่!" "พร้อมนะครับแค่ผัวขอ!" *เรื่องนี้แต่งขึ้นจากจินตนาการของผู้เขียน อาจมีคำหยาบคาย เนื้อหาที่ไม่เหมาะ กิจกรรมรักของผู้ใหญ่ ควรใช้วิจารณญาณในการอ่านนะคะ* •ห้ามคัดลอกหรือดัดแปลงเนื้อหาเด็ดขาด •ไรท์ด้นสดทุกเรื่องนะคะ อาจจะอัพช้าบ้างเพราะมีหน้าที่หลายอย่างค่ะ •ขอแค่กดถูกใจ คอมเม้นท์เพื่อเป็นกำลังใจให้กันบ้างจะได้มีแรงในการอัพทุกวันและเรื่องต่อๆไปนะคะ เรื่องนี้แต่งขึ้น 26/04/2566 เวลา 23:07น.

เมื่อสายลับเจ้าของฉายา สายลับผู้ไร้เทียมทาน ถูกพักงาน แล้วต้องแอบสวมรอยเข้ามาสืบคดีบางอย่างในบ้านของคนที่ตัวเองเพิ่งจะมีอะไรด้วย

ภพรักกับเทียนหอมเป็นเพื่อนกัน ก็คงจะเป็นเพื่อนกันตลอดไปหากภพรักไม่เป็นคนเปลี่ยนแปลงสถานะระหว่างเราไปเสียก่อน เพื่อนสนิท เพื่อนนอน แล้วจากนั้นล่ะ จะยังเป็นเพื่อนกันต่อไหม หรือสถานะเปลี่ยนแปลง

ิผังห่วงโซ่อาหารอาณาจักรเสี่ยเข้โคตรเห้ ลิลลี่ = บนสุด เสี่ยเข้ =เจ้าของอาณาจักรเห้ พี่โดม =ลูกอีช่างขัด สารวัตรดาวเรือง=คนหล่อแต่เป็นเมีย ปลาซิว=...ลูกอ๊อดเล็กจิ๋ว   ..นิยายวายpwpไม่มีอะไรมากแค่พาทัวร์รอบบ่อจระเข้ให้เสียวเล่น..เสียวโดนแดก

ผมลาออกจากงานเพราะเจ้านายห่วยๆ พอไปบ่นกับพี่ๆชาวแก๊งขี้เมาว่าอยากเป็นหมาคนรวยนอนเล่นให้เจ้านายเกาพุงไปวันๆ พี่วศินก็เสนอตัวเป็นเจ้านายพร้อมแพคเกจอยู่ฟรีกินฟรีซะงั้น คนว่างงานอย่างผมก็รับสิครับจะไปเหลือเหรอ ว่าแต่เงื่อนไขอย่างเดียวคือขอกอดนี่กอดแบบไหนนะ?

รันไม่อยากเป็นเมียเสี่ย! รันพยายามหนี แต่ไม่ว่าจะหนีกี่ครั้ง เสี่ยศิวกรก็ลากกลับมาได้ทุกที! เสี่ยคนนี้ทั้งหล่อ ทั้งรวย แต่ก็ทั้งดื้อด้านและเอาแต่ใจที่สุด "ฉันบอกแล้วไง ว่าถ้าหนี... ฉันจะทำให้เดินไม่ไหว!" สุดท้ายแล้ว รันจะต้านทานความร้ายกาจของเสี่ยศิวกรได้หรือไม่... หรือจะกลายเป็นเมียเสี่ยโดยสมบูรณ์?!

หูของทหารยศร้อยเอกได้ยินเสียงกระพรวนข้อเท้าดังกรุ๊งกริ๊งมาแต่ไกล มือหยาบละเมียดจับกระดาษบางขึ้นมาพิจารณา แม้จะมีเงาของผู้มาเยือนพาดผ่านโต๊ะไม้เนื้อดีก็ยังคงไม่เงยหน้าขึ้นไปพาที ตึง! เสียงฝ่ามือฟาดเข้าบนพื้นที่ทำงาน นายทหารมองว่าเป็นจังหวะเหมาะสมจึงได้เงยหน้าขึ้นมาแต่ก็ยังไม่ได้ปรับระยะสายตาให้ดี "คุณฝึกหนักเกินไปแล้วนะครับ ถึงพวกเขาจะเป็นยุวชนทหารแต่ยังไงก็เป็นเด็กนะ!" เขาชินชากับประโยคพวกนี้แล้วจึงฟังหูซ้ายทะลุหูขวา อย่างไรเสียก็คงจะเป็นผู้ปกครองที่ไม่เข้าใจบริบทของสังคมไทยตอนนี้ที่พวกญี่ปุ่นกดดันเราเข้ามาทุกที ทหารชั้นกลางหลับตา เอนกายกับพนักพิงก่อนจะหรี่ตามองแล้วเห็นว่าคู่สนทนาหาได้ใส่ชุดคลุมมิดชิดตามมารยาทแต่เป็นผ้าเกาะอกและผ้าถุงทว่าเผยเนื้อเอวบางส่วนแม้จะมีผ้าแพรคลุมสัดส่วนแต่ในมุมของกาลเทศะอย่างไรผิดก็คือผิด เขาจึงกล่าวตักเตือนไปอย่างไม่ยี่หระ "ผู้ปกครองครับ ผมเข้าใจในสัมมาอาชีพของคุณ แต่ที่นี่เป็นโรงเรียน รบกวนให้เกียรติสถานที่ราชการโดยการไม่ใส่ชุดนางรำมาพบด้วยครั- เสียงเข้มขาดห้วงเมื่อเขาเงยหน้ามามองเจ้าของเสียงเจี๊ยวจ้าวนั่นชัด ๆ 'อะไรกัน นักเรียนเขามีผู้ปกครองเป็น นางฟ้า ด้วยเหรอ'

คุณหมอหนุ่มแอบรักเด็กหนุ่มวัยมัธยม แต่ยังไม่กล้าทำอะไรเพราะน้องยังเด็ก รอให้โตก่อนเถอะ ค่อยๆ เลี้ยงไว้ทีละนิดค่ะ “พี่หมออย่าเปลี่ยนเรื่อง ตอบผมมาก่อนว่าชอบไหม” “อือ ชอบ” “ก็แค่นั้น” “อะไรก็แค่นั้น” “ก็แค่พูดว่าชอบ มันไม่เห็นอยากตรงไหน” “หวาน ขอกินอีกได้ไหม” “กินช็อกแลตหรือกินผม” ถามออกไปแล้วก็หน้าแดงลามไปถึงใบหู “ใครสอนให้พูดแบบนี้” “ไม่มีใครสอน แค่พูดเพราะอยากพูด” “อย่าพูดกับใครอีก” “แล้วถ้าพูดกับพี่หมอได้ไหมครับ” “พูดแล้วก็ต้องรับผิดชอบในสิ่งที่ตัวเองพูด คิดว่ารับผิดชอบได้ไหม” “คิดว่าได้” “งั้นก็ต้องพิสูจน์” “ผมก็รออยู่” “ยั่วดีนัก”

เรื่องเล่าจากครัวที่มีอะไรดีมากกว่าอาหารในเมนู ต้องตามดูว่า ในร้านไทยเล็ก ๆ ใจกลางเมืองตั้งเวทีเงียบ 10 วินาทีให้รสพูดก่อนกล้อง เชฟ “ปรุง” และนักเขียน “รุ่ง” ร่วมกันวางเส้นเทาและกติกาคำ เพื่อให้ความรัก–งาน–ชุมชนปลอดภัยกว่าคำไวรัลล่าแชร์ พวกเขาจะยืนในที่สว่างแบบไฟกลางได้ไหม เมื่ออดีต–สื่อ–และความดังเคาะประตูพร้อมกัน