Traición

Meus pais foram picados por abelhas Rainha das Abelhas desconhecidas e levados às pressas para o hospital. Fui até o Instituto de Entomologia buscar ajuda do diretor (meu marido) para auxiliar no diagnóstico médico. Mas ele chamou os seguranças e me barrou na porta. "Não lido com trabalho depois do expediente. A mãe da Lídia está doente, preciso cuidar dela." Tentei mostrar o termo de risco de vida, mas ele o rasgou: "Gente morre todo dia. Seus pais morrerem não muda nada." Após a morte deles, processei Lídia, que intencionalmente derrubou a colmeia. Meu marido, ausente por dias, apareceu como perito no tribunal e falsificou um laudo para inocentá-la. Quando decidi me mudar do país, ele surtou: "A morte dos seus pais não é problema meu! Trabalhei o dia todo, não posso descansar?" "Quer arruinar a vida da Lídia só porque sua família desmoronou? Que pessoa cruel!" Olhando para sua expressão repugnante, entendi: Ele ainda não sabe que ficou órfão. Porque os mortos eram os pais DELE.

Synopsis Bata pa lang si Katana ay mulat na s'ya maraming bagay, tulad ng kailangan n'yang malayo sa kan'ya ng mga magulang upang makapag trabaho sila para sa ikakabuti ni Katana. Lumaki s'ya sa puder ng kaniyang lolo at lola na magulang ng kaniyang ina. Namulat rin siya sa mundong hilig siyang i-chismiss kung saan-saan. Nang tumungtong siya sa edad na sampu ay do'n niya napagtanto na wala s'yang dapat pag katiwalaan kung hindi ang sarili n'ya lang at ang mga taong kilalang-kilala na n'ya. Grade 7 siya ng muling nalapit sa mga taong nakapaligid sa kaniya , si Trace ay isa sa taong nakilala niya at naging kaibigan–boyfriend niya no'ng grade 9. Si Vivian ang akala niya ay totoong kaibigan. Akala niya totoong kaibigan ang mga nakapalibot sa kaniya 'yon pala ay hindi. Grade 10 s'ya no'ng maakusahang gusto niyang patayin si Vivian ang akala n'yang kaibigan niya pero nag kamali s'ya, sobra-sobra ang pasakit na nangyari sa batang Katana at pinili na lang lumayo kasama ang taong hindi niya aakalain kakampihan siya at iintindihin siya. Akala niya ay ayos na ang lahat, ayos na ang bata niyang puso. Akala niya kaya na niyang muling makita ang mga taong pilit niyang pinapatawad no'ng nasa New York siya ngunit hindi pala gano'n kadali mag patawad, masakit pala. Gustong-gusto niyang mag patawad ngunit nasasaktan siya. Sabi nga niya ang bawat buhay natin ay may kasalanan tayong nagagawa at ang Diyos ay kaya tayong patawarin tayo pa kayang tao lamang? She found the forgiveness in her hearts. Napatawad niya ang lahat ngunit muli nilang wawasakin ang bagong Katana. Kaya n'ya bang muling mag patawad? kaya niya bang patawarin uli ang mga taong nagkasala sa kaniya ng paulit-ulit

RATED SPG! Ilang taon na simula nang magkahiwalay si Klarisse at Michael, kaya nang magkita silang muli ay hindi na nagtaka ang dalaga sa pakikitungo sa kanya ng lalaki. Gusto n'yang makabawi rito kaya ginawa n'ya ang lahat mapalapit lang uli sa binata. Maipagpatuloy kaya nila ang pag-iibigang naudlot kung isang antipatiko at preskong lalaki na ang Michael na minahal niya dati?

Minha irmã e eu éramos gêmeas. Nascemos do mesmo ventre… E fomos marcadas pela mesma sentença: uma grave doença nos rins. Depois de anos esperando por um milagre, dois rins compatíveis finalmente surgiram. A chance de salvar duas vidas. Mas, diante do meu noivo, ela chorou, implorou e pediu os dois só pra ela. Eu me recusei. Como resposta, ele me trancou em casa. E ela recebeu ambos os rins. Ele segurou meu queixo, os olhos frios como navalha: — Você não fica doente há tanto tempo quanto sua irmã. Ela só quer viver como uma pessoa normal. Por que está sendo tão egoísta? Espera o próximo rim, não pode? Mas o que ele não sabia… É que eu não teria tempo. Porque eu… Já estava morrendo.

Meu marido sempre amou outra mulher. Quando descobri que ela era soropositiva, quebrei o sigilo médico e contei a ele. Ele não apenas me acusou de mentir, como também me culpou pela morte de um paciente, levando-me à prisão. Mais tarde, ele colocou abortivos no meu leite. Grávida de oito semanas, sofri uma hemorragia. Implorei por ajuda, mas ele apenas me empurrou e disse: — Finalmente, ninguém mais entre mim e Glei. Quando abri os olhos novamente, voltei ao dia em que a amante dele recebeu o diagnóstico. Desta vez, não contei nada. Apenas pedi o divórcio. Afinal, ele a amava demais. Achei melhor não atrapalhar.

Yannick est marié à jordanie depuis des années. Ils sont tous amoureux l'un de l'autre, mais jordanie n'arrive pas à enfanter. Ce que la famille de Yannick n'approuve pas et lui trouve une autre femme : Yasmine. Yannick va devoir faire face à ce mariage forcé par sa famille, et en même temps subir la pression et les menaces de sa femme, qui ne le laissera pas respirer une seule seconde car, déterminée à les éliminer tous les deux; pourtant, ce mariage forcé, ni Yannick, ni Yasmine, personne ne le désire,... Mais ils ont oublié une chose : le destin n'a encore rien dit...

Is there a beautiful mistake? Para kay Althea Olivan ang sagot ay oo at ito ay nang mabiyayaan siya ng supling mula sa isang gabing pagkakamali sa pagitan nila ni Pio. Subalit, maituturing n’ya pa din ba’ng magandang pagkakamali ito kung si Pio, na kilala niyang simpleng binata mula sa Isla Irigayo, ay si Calvin Montejo na CEO at nakatakda nang ikasal sa buntis nitong nobya? Higit sa lahat, paano n’ya haharapin ang isang madilim na nakaraan na matagal nang nag-uugnay sa kanila ni Calvin? Handa n’ya ba’ng isakripisyo ang sakit na nadarama alang-alang sa anak o aalis siya upang makatakas sa bangungot ng nakaraan? Will it be a beautiful mistake or a forbidden sin?

Eliah Calder, jeune étudiante accusée d’un crime qu’elle n’a pas commis, est internée dans un lieu hors du monde : Eden Noir, un institut psychiatrique secret, conçu pour des "patients sans remède". Mais derrière les murs, rien ne ressemble à un hôpital. C’est un laboratoire. Une prison blanche. Un théâtre de contrôle mental. Et surtout, il y a Caïn Morgenstern, directeur charismatique, glaçant, manipulateur de génie. Il ne soigne pas : il expérimente. Il dissèque l’âme humaine. Et Eliah devient son sujet favori. Sa faiblesse. Son terrain de jeu. Sauf qu’elle refuse de plier. Ce qui devait être une descente… devient une guerre. Entre deux esprits. Deux corps. Deux monstres en miroir. Entre manipulation et attraction, douleur et dépendance, Eliah va comprendre qu’elle n’a jamais été choisie au hasard. Elle est le cœur d’un projet plus vaste. Et Caïn, peut-être, ne l’a jamais vraiment possédée.

Prologue: Moi: Mais papa enfin! Lui: N'insistes pas ma décision est prise. Moi: Tu n'as même pas essayer de m'écouter! Elle: Quand l'homme parle, la femme écoute et se tait. Moi: Maman!... 0_0... Je n'arrive pas à croire qu'elle soutienne la décision de papa. Qu'est-ce que je dis?... Elle a toujours été de son côté de toute fâçon. Mais j'espérais pour une fois qu'elle prenne ma défense vu les enjeux. Moi: comment vous pouvez prendre de telles décisions? Lui: Ce n'est pas à toi de décider ma fille mais à moi. Et j'estime que tu as trop fait l'école. Dans nos traditions la femme ne doit même pas y mettre les pieds mais toi tu y es allée alors maintenant c'est fini. Moi:...mais... Quoi? À cause de ces stupides traditions encore?...je ne sais même plus quoi dire, quoi faire pour les convaincre de me laisser continuer.

Três anos depois da minha morte, meu marido finalmente se lembrou da minha existência. Acontece que a amiga de infância dele teve uma recaída de leucemia e precisava urgente de um transplante de medula. Ele foi lá em casa para me fazer assinar a doação, mas quando chegou, não achou ninguém. Preocupado, procurou os vizinhos e começou a perguntar insistentemente por mim. Uma vizinha olhou para ele com pena e disse: — Você está falando da Carina? Ela morreu tem anos! Mesmo doente, arrancaram a medula dela. Voltou do hospital acabada e não aguentou. Meu marido se recusou a acreditar. Estava convencido de que a vizinha mentia para ele. Ele ficou vermelho de raiva, virou para mulher e gritou: — Se ver ela, avisa: se não aparecer em 3 dias, não pago mais nada para o tratamento daquele bastardo que ela insistiu em criar. A vizinha só suspirou, balançou a cabeça e resmungou baixinho: — Coitada, mas a criança já morreu de fome faz tempo...