Novel & Cerita Tumingin Sa Aking Mata

(Ship of Temptation 2) Nang dahil sa wine, nalagay sa panganib ang buhay ni Meldy. Muntik na siyang ipakulong ni Eliot Santisas, ang mayamang negosyante sa bayan nila sa pag-aakalang ninakaw niya ang isang box ng wine na nagkakahalaga ng isang milyon. Ngunit sa hindi inaasahang pagkakataon, biglang dumating si Elise—ang anak ni Eliot at inakalang si Meldy ang ina niya. “Bad ka papa! Inaway mo si mama!” Umiiyak na sabi ni Elise habang yakap-yakap si Meldy. Nakita yun ni Meldy na oportunidad para hindi tuluyang makulong. “Sir, b-babayaran ko po ang wine. Pagta-trabahuan ko po yun sa inyo kung maaari.” Tumingin si Meldy kay Elise. “Pwede po akong maging yaya ng anak niyo. Magta-trabaho po ako ng libre hanggang sa mabayaran ko po ang halaga no'ng nawalang wine niyo.” Isang mahabang katahimikan ang namayani bago sumagot si Eliot. “Pag-iisipan ko,” sabi nito at kinuha si Elise at umalis. Nakahinga si Meldy at inakalang nakalusot siya sa kamalasan sa buhay, hindi niya alam na pinasok niya pala ang pa-in na nilaan para sa kaniya ni Eliot Santisas. Ngumisi siya habang binabaybay ang daan papunta sa kwarto ni Elise. “I think it’s time for you to pay your sin.” Ang mga salitang naglalaro sa isipan ni Eliot.

" Kapag nasa kakahuyan ka na, tumakbo ka lang. Huwag kang hihinto at higit sa lahat huwag kang lilingon." Ang nagbabadyang luha ni Estella ay tuluyan ng kumawala na sa kanyang mga mata nang bitawan ni Lucas ang mga salitang iyon. Pakiramdam niya mapupunit ang kanyang puso habang naiisip niyang hindi na niya ito makikita pa kailanman. Ito na ang huli at wala siyang magagawa. Hinaplos niya ang maamo nitong mukha. Kitang-kita niya ang lungkot at pait sa abuhin nitong mga mata.  " Ngunit paano ka?Natatakot ako sa gagawin nila sayo kapag nalaman nilang tinulungan mo akong makatakas. Ayokong mawala ka sakin, Lucas. Ayakong-" Hindi niya natapos ang sasabihin ng siniil siya ng binata ng matamis na halik. Ninamnam niya ang nitong labi. Tahimik niyang naipanalangin na hindi na matapos ang halik na iyon kahit na alam niyang impossible. " Mahal kita," anito at dinala kanyang mga kamay sa matipunong dibdib nito. Ramdam niya sa kaniyang palad ang ritmo ng pagtibok ng puso ng binata. "Makakalimutan ka man ng aking isip pero patuloy na titibok ang puso ko para sayo." " A-anong ibig mong sabihin?." Natigilan ang dalawa ng may marinig silang mga yabag mula sa di kalayuan. Umaalingawngaw di ang kanilang mga boses.   " Malapit na sila. Tumakbo ka na at iwan mo na ako dito. " " P-pero..." pagsusumamo ni Estella sa binata. " Lilituhin ko sila upang mabigyan ka ng oras na makatakas dito. Diretsuhin mo lang ang kakahuyan at igigiya ka nito sa pangpang kung nasaan naghihintay ang isang bangka. Gamitin mo iyon upang makatawid sa kabilang isla." Niyakap niya ang binata ng mahigpit  bago tuluyang tumakbo papunta sa madilim na kakahuyan. Tanging ang liwanag ng buwan ang nagpapaninag sa kanyang dinaraanan. Hindi siya tumigil kahit na narinig niya ang napagsigaw ni Lucas sa di kalayuan. 

Ako si Skyler Dela Rio ang nag-iisang slave ni Prince Alexander Monte Verde Matalik kaming magkaibigan simula pagkabata dahil ako ay isa ring prinsipe noon na anak ng hari at reyna ng Kaharian ng Dela Rio ngunit nagbago ang takbo ng lahat simula noong mamatay ang aking mga magulang. Kinupkop ako sa kaharian ng Monte Verde at nagtrabaho bilang slave ng prinsipe Magkaibigan kami ngunit hindi niya alam na higit pa sa kaibigan ang nararamdaman ko para sa kaniya Paano kaya kapag nalaman niya ang tungkol sa nararamdaman ko para sa kaniya? Susuklian niya ba itong pagmamahal ko sa kaniya o ipagtatabuyan niya ako sa kaharian? Basahin kung ano ang magiging takbo ng aming storya!

A story of a girl who loves money. She work a lot to support her studies and her family. She is struggling everyday. Every morning she's at school while every night she's working at the bar as a waitress. Dahil sa di inaasahang pagkakataon nagkatagpo sila, she is serving a drink with them while they are transacting something. Binibilisan kong maglagay ng kanilang inumin dahil sa natatakot ako sa kanilang mga hisura, they are all wearing black clothes and all have a serious look na talagang matatakot ka kapag. Napaka intimidating ng kanilang hitsura. Dahil sa nerbyos  natapilok ako, akala ko deretso na ang mukha ko sa sahig pero sa kasamaang palad sa matikas na dibdib ako bumagsak. Ang bango, sa sobrang bango nito napatulala ako at napapikit nasa ganoon akong tagpo ng biglang may tumutok na baril sa ulo ko. Nagulat ako kaya bigla akong napahiwalay dito, bigla akong napapikit akala ko ipuputok na ang baril sa akin ng biglang may magsalita "put that gone away" halla ang boses nakakatakot bigla tuloy akong kinilabutan. Bigla akong tumayo at tumingin sa nagsalita, napaawang ang bibig ko. Ang gwapo halos hindi na ako kumukurap sa pagkatitig dito.....      Tunghayan natin ang nakaka exciting na kwento nina Issa at Karl. You will gonna love this story. Isang kwento ng isang mafia lord na nain love sa isang ordinaryong babae na walang hinangad kundi kumita ng pera. Isang nakakatawa, nakaka-inlove at nakakatakot na kwento.

“Aray masakit dahandahan naman sa pagpasok! Sh*t ang sakit pala! Ayaw ko na! Ayaw ko ng tumikim ng malaking hotdog," Sigaw ko rito habang siya ay walang tigil sa pagbayo. “F*ck ang sarap mo! Sh*t malapit na 'agad akong labasan! " “Taina 'wag mong iputok sa loob, ayaw kong maging single Mom." “Ayan na lalabas na! Malapit na!" Sigaw ni Marcos sabay hugot ng kaniyang ari nilalaro upang sa tiyan lumabas ang likido. Dahil sa pagod kaagad akong nakatulog. Ang sakit sh*t bakit ko ba isinuko ang aking bataan sa kaniya? Lord sinabi ko po na titikim ako ng biyaya mo pero bakit doon pa sa mayroon ng nagmamay-ari. Dios ko ang sakit sakit pala. Paika-ika akong lumakad hanggang makarating sa banyo. Paglabas ko sa kuwarto nakita ko si Marco sa kusina na naghahanda ng aming almusal. “I'm sorry!" Bungad niyang sabi sa akin pagka-upo ko sa upuan. “Don't worry alam ko naman ang limitasyon ko at kong saan ako lulugar. Nadala lang tayo sa tukso so please 'wag na nating pag-usapan. Let's eat," yaya ko rito kahit na gusto ko ng umiyak. “Ginusto ko iyon! Hindi ako humuhingi ng tawad dahil ayaw ko kun'di humihingi ako ng tawad dahil hindi mo deserve lalo na't ako ang nakauna sa'yo." Paliwanag niya sa akin habang lumalapit sa akin at hinawakan ang aking mukha. Hinawakan ko ang dalawa niyang kamay. “As I've said its okay. Don't mind it at 'wag na nating isipin 'yon. Let's pretend na walang nangyari lalo na 'pag dumating na si Yamir." “So I'll go ahead na may lakad pa ako. Bye Marcos!" Paglabas ko sa pintuan niya nalungkot ako at napaiyak. Mas masakit pa kumpara sa pagkawarak ng virginity ko. Alam kong mali pero mahal ko na siya.

Ako si Vera Mendoza, tatlumpu’t dalawang taong gulang, isang single mother na buong pusong lumalaban para sa anak ko. Matagal nang nawala sa buhay namin ang lalaking nangako noon ng pagmamahal—ang lalaking nakabuntis sa akin at iniwan akong mag-isang pasan ang responsibilidad. Dahil sa hirap ng buhay, napilitan akong iwan muna ang aking sanggol sa pangangalaga ng kapatid ko habang naghahanap ako ng trabaho sa Maynila. Akala ko, iyon na ang simula ng bagong buhay. Akala ko, sapat na ang sipag at tiyaga para makabangon kami ng anak ko. Pero mali ako. Sa unang araw ko bilang katulong sa isang marangyang mansyon, bumagsak ang mundo ko nang makilala ko ang anak ng aking amo. Siya si Draven Villareal. Ang lalaking minsang nangako sa akin ng habang-buhay… at ang lalaking sumira sa akin. “Nasaan ang baby mo?!” malamig niyang tanong habang nanlilisik ang mga mata. “Pinalaglag mo ba?” Napapailing akong umatras, pilit pinipigilan ang sakit na muling bumalik sa dibdib ko. “Please… layuan mo ako. Hindi ako pumunta rito para manggulo—” “Para ano?” putol niya, puno ng galit ang boses. “Para ipahiya ako sa parents ko?!” “H-Hindi gano’n! Mali ang iniisip mo!” nanginginig kong sagot. “Nagpunta ako rito para mabuhay ko ang anak ko… ang anak nating iniwan mo sa akin!” Ngunit bago pa man ako tuluyang durugin ng kahihiyan, isang boses ang biglang umugong sa buong sala. “So that’s the reason?” Lumingon kami pareho kay Savannah—ang magandang fiancée ni Draven. At sa gabing akala ko ay tuluyan na akong mawawasak, isang bagay ang hindi ko inaasahan. Ang ama mismo ni Draven ang tumayo para ipagtanggol ako. “Stop bullying your future stepmother!” Sa isang iglap, nabaligtad ang lahat. At paano kung ang tahanang pinasukan ko bilang katulong… ay siya palang magiging tahanan ko bilang bagong Mrs. Villareal?

Umikot ang mundo ni Sunshine kay Angelo at sa anak nilang si Daryl ngunit imbes na pagmamahal, nagtulong pa ang mag-ama na ipadala siya sa kulungan. Paglaya niya matapos ang dalawang taon, mismong birthday din ng anak niya. Pero ang kahilingan nito? “I want a new mommy.You're a bad woman! I don’t want you as my mom!” Ang asawa niya ay malamig ang boses na nagsalita. “Sunshine, let’s get a divorce. I’ll take our son.” At ang kabit nito, ngiting-ngiti na tumingin sa kanya. “Sunshine, your husband and your son are mine now.” Tiniis niya ang panlalait ng biyenan, panghuhusga ng lahat at pagiging malamig ni Angelo. Pero sa loob lang ng dalawang taon, nawalan siya ng ama, ng anak, ng asawa… ng tahanan. Sa huli, napuno rin si Sunshine. “Then let's end it. Let’s divorce.” Pagkatapos ng lahat, may isang lalaking muling lumapit sa kanya, ang matagal na niyang crush noon. Tahimik, mabait, at laging nariyan para sa kanya. Doon lang niya nalaman kung gaano kasarap mahalin ng taong totoo kang pinipili. Pero totoo nga ba ang pinakikita nito sa kanya o isa lang itong patibong ng tadhana para muli siyang ilugmok habang pinipilit niyang itayo ang sarili mula sa pagtalikod ng pamilya sa kanya?

Noong tinanong ako ng aking ama kung sino ang gusto ko pakasalan para sa kapakanan ng alyansa ng aming pamilya, iba ang pinili ko sa buhay na ito. Hindi ko na pinili si Leonardo Vittorio. Sa halip, pinili ko ang nakatatanda niyang kapatid, si Ivan Vittorio. Mukhang naguluhan ang ama ko. Alam nga naman ng lahat sa Chicago na lumaki kami ng magkasama ni Leonardo. Sampung taon ko siyang hinahabol. Bilang nakatatandang anak na babae ng pamilya Lucien, matagal ng nakaukit ang pangalan ko sa tabi ng kanyang pangalan para sa listahan ng mga arranged marriage. Naniniwala na ang pagsasama namin ay nakatadhana. Habang inaalala ang nakaraan kong buhay, pinilit ko ngumiti ng mapait. Dati, pinakasalan ko si Leonardo tulad ng matagal ko ng hinihiling. Pero makalipas ang aming kasal, hindi niya ako ginalaw kahit isang beses. Ang akala ko may sakit siyang hindi niya masabi at nagpakahirap ako na pagtakpan siya. Sa ika-anim na anibersaryo ng aming kasal ko nalaman ng buksan ko ng hindi inaasahan ang kahadeyero niya. Sa loob, may maayos na litrato niya kasama ang ampon na babae na nagmakaawa ako sa ama ko na ampunin. Sa mga litratong iyon, may dalawang taong gulang na batang lalaki din–ang anak nila. Masaya silang pamilya ng tatlo. Doon ko napagtanto sa mga oras na iyon. Hindi sa may sakit siya. Hindi niya inisip na asawa niya ako. Para mapalayas ako, nagplano sila ng ampon kong kapatid para ako’y patayin. Ngayon at nabigyan ako ng ikalawang pagkakataon, pinili ko na ibigay sa kanila ang blessing ko. Pero noong naglakad ako sa simbahan suot ang aking wedding dress, habang nakapatong ang braso ko sa braso ni Ivan, pumasok si Leonardo bigla ng may dalang baril. Mukha siyang baliw at wala sa kontrol. “Madeline!” Paos ang boses niya at halos maputol. “Ang lakas ng loob mo?”

“No one can replace you.” Mas mahal ng aking ina ang kanyang ampon na anak kaysa sa akin, pero wala ako pakialam dahil hindi naman ako ang tunay na anak ng mayamang pamilya na ito. Sandali lang ako titira dito dahil sa hiling ng kanilang Lolo. walang sinuman sakanila ang sinaktan ko, pero bakit lagi nila akong ginugulo? Gusto nilang sirain ang pagkatao ko pagtapos nila ako gamitin at palagi akong sinisiraan ng mga kapatid ko. Pasensyahan nalang dahil hindi ako mag papa api.

"Lapastangan!"galit na wika ni haring Dracon at sinampal ng napakalakas si Veska "Patawad,ngunit mahal ko siya." Pangangatuwiran parin ni Veska. "Hindi mo pwedeng mahalin ang isang mababang uri na katalud niya!!! Siya ay alipin ng ating lahi! Isang malaking kahihiyan ito sa lahat!"madiing wika ng Hari. "Kahihiyan? Kung ganoon kahihiyan din ba ang batang dinadala ko sa aking sinapupunan ngayon?! Wika ni Veska halos lumubog sa galit ang hari sa kanyang narinig. Hindi tanggap ng Hari na isang alipin lamang ang mapapangasawa ni Veska. Ayon sa kanya isang malaking kahihiyan sa kanilang angkan na ang isang prinsesa o Prinsepe ay makikipag-isang dibdib sa isang mababa ang uri o ang tinuturing nilang alipin. Kumbaga isa lamang itong batas na ayaw suwayin ng hari.