Novel & Cerita Wasteland

รถกระบะคนนั้นมุ่งหน้าไปยังชายแดนที่ติดกับทะเล หลังจากนี้คมสันต้องถูกใช้แรงงานอย่างหนักเพื่อทดแทนเงินที่ยังคงติดค้างอยู่ ทำงานทุกวันวันละยี่สิบชั่วโมงกินนอนไม่เป็นเวลาใครทนได้ก็ทนใครทนไม่ได้ก็…ตาย ส่วนราตรีดาวแม้จะเป็นห่วงลุงแต่ที่ผ่านมาความห่วงของเธอถูกลุงแท้ๆ ทำลาย ไปจนหมดสิ้นแล้ว ต่อให้ใครจะหาว่าเธอไม่ดูดำดูดีก็เรื่องของเขา เพราะเธอมั่นใจว่าไม่ใช่คนใจดำขนาดนั้น วันที่แม่เสียเธอพยายามติดต่อคมสันไปนับร้อยๆ สาย แต่กลับติดต่อไม่ได้จึงตัดใจส่งแม่ไปสวรรค์ด้วยตัวของเธอเอง

การประชุมงานที่แสนยืดเยื้อยาวนานเป็นเวลาหลายชั่วโมงทำเอาทุกคนสภาพแทบไม่ต่างจากภัคธีมาแม้แต่น้อย “นั่นสิงานเก่ายังไม่เรียบร้อย งานใหม่มากองรอเป็นภูเขา” หลายคนต่างพากันบ่นเป็นเสียงเดียวกันแต่จะทำอย่างไรได้งานเยอะยังดีกว่าไม่มีงานทำและช่วงนี้ทุกคนต่างพากันรีโนเวทบ้าน ร ีสอร์ทกันใหม่ให้เข้ากันตามยุคสมัยที่เปลี่ยนแปลงไปอย่างรวดเร็ว

ในโลกของ World of Elysium ผู้เล่นทั่วโลกต่างมุ่งหน้าเข้าสู่แผนที่ใหม่ เมืองออร์ค 'ออร์คฮาร์ท' ทันทีที่ระบบปลดล็อก ยุทธและกิลด์ War Song ก็เป็นหนึ่งในกลุ่มแรกๆ ที่บุกเข้าสำรวจดินแดนใหม่นี้ ทุ่งหญ้ากว้างใหญ่ที่ถูกโอบล้อมด้วยภูเขาหินสูงชัน ที่ราบสูงที่เต็มไปด้วยหุบเขาที่แตกเป็นรอยแยก เ มืองที่สร้างจากไม้และหินดิบๆ แสดงถึงความดุดันของเผ่าออร์ค

เหนือเวหาเป็นพวกหวงของและตอนนี้เขากำลังหวงทะเลมากๆถึงเขากับทะเลจะไม่เคยเจอกัน ไม่รู้จักกันมาก่อนแต่ร่างกายของทะเลกลับทำเหนือเวหาหลงใหลไม่ต่างกับร่างกายของอันดามันจึงไม่แปลกที่เหนือเวหาจะหวงร่างกายที่แสนเพอร์เฟคเหล่านี้ “แต่ใครต่อใครก็เห็นร่างกายของทะเลนะ” สิ่งที่ทะเลพิม พ์ตอบกลับมามันคือเรื่องจริง การเป็นดาวทวิตเตอร์คือการขายร่างกายและเรือนร่างให้ใครต่อใครดู ถึงเขาจะไม่ได้ทำอะไรกับร่างกายของเราแต่ยังไงแล้วมันก็ขึ้นชื่อว่าคนขายร่างกาย

เสียงฝีพายแจวจ้ำเป็นจังหวะในเงามืด มีเพียงแสงจันทร์กับไฟจากตะเกียงเก่าที่คอยส่องทาง เสียงหรีดริ่งของเหล่าแมลงร่ำร้องเรียกกังวาลฟังดูน่าขนลุกขนพอง เงาร่างทมึนบนของนางนุ่มเคลื่อนไหวผ่านป่าทึบครึ้มไปเรื่อยจนเกือบสุดสายธาร เรือแจวลำน้อยค่อยๆ เทียบท่าไม้ผุพังอย่างเงียบเฉียบ นา งนุ่มพาร่างอวบอั๋นขึ้นตลิ่งโคลน อย่างลำบากลำบนจนโดนไม้เกี่ยวเป็นแผลทางยาวบนปลีน่อง แต่นางก็ไม่ยี่หร่ะเลยสักนิดดั้นด้นเดินต่อไปจนลึกสุดป่า ดวงจันทร์ตั้งแด่นกลางหัวส่องแสงนวลทำให้พอมองเห็นทางเดินคดเคี้ยวที่สุดทางมีเรือนผุพังอยู่