Dendam Novels & Stories

ตัวหนี “อย่าดิ้น” เสียงกระซิบพร่าชิดริมฝีปากอย่างน่าหวาดเสียว ติณดันเข่าสองข้างของหญิงสาวขึ้นเล็กน้อย สอดมือลงไปดึงกระโปรงให้ร่นขึ้น ลูบไล้หัวเข่านุ่มละมุน พอเห็นเต็มตาว่าแผลของหญิงสาวหายดีแล้วก็โล่งอก เบี่ยงตัวลงมากดจูบยังตำแหน่งที่เขายังบาดตาทุกครั้งที่นึกถ� �ง

ก๊อก ๆ ๆ “ขออนุญาตค่ะ บอสคะ คุณแซมทางไกลมาจากอินเดียค่ะ อยากปรึกษาเรื่องวัสดุที่ขาดตลาดของทางนั้น” “โอนสายมาเลย ผมขอคุยโทรศัพท์สักครู่นะครับคุณแอล” “ตามสบายเลยค่ะ” หญิงสาวนั่งเพลิน ๆ อยู่สักพักก็หยิบนิตยสารมาอ่านรอ เพราะดูท่าแล้วการสนทนาของเขากับทางจากอ ินเดียคงไม่จบลงง่าย ๆ แต่เธอก็ไม่อยากถอดใจกลับไปตอนนี้เหมือนกัน วันนี้เธอตั้งใจแล้วว่าจะชวนเขาไปกินข้าวเย็นด้วยกัน และเธอต้องทำให้ได้

แต่เมื่อคนที่กล่าวถึงปรากฏตัว ไฟลามทุ่งจึงแพร่ไปทั่ว KPP ทันที เพราะชายหนุ่มวัย 33 ปี ที่ทั้งหล่อ เท่ สมาร์ท สูงยาวเข่าดี ในมาดแบบนุ่มๆ นิ่งลึกนั้น แทบจะทำให้สาวเล็กสาวใหญ่ตลอดจนลิง ค่าง บ่าง ชะนี ร้องโหยหวนหาคู่กันให้แซด ‘กฤปมัย ทองภูผา’ นั่นคือชื่อของเขา “ นังแจ๋ว แกได้ยินเรื่องผู้จัดการ QA. คนใหม่ล้อหล่อหรือเปล่าแก” “ไม่ได้ยินก็หูหนวกแล้วแหละ ดูดิ!”

ปริญญ์พูดเสียงสั่น ร่างกายนั้นมันกระตุ้นต่อมหื่นให้ระเบิดเป็นลาวา ขามันสั่น ใจมันหวิว ทั้งที่ร่างผอมแห้งแบบนั้นมันไร้ความเซ็กซี่ และไม่ได้อยู่ในท่ายั่วยวนแต่อย่างใด แต่คนที่ยังแปรงฟันไม่เสร็จก็ยังเงียบอยู่

เสียงจากนิ้วที่ช่วยนำทางเข้าในร่องรักนั้นน่าอัศจรรย์ มันทำให้คนโดนสำรวจรีบแอ่นรับสัมผัสอย่างไม่เขินอาย ถุงยางชนิดพิเศษแบบบางเฉียบราคาสูงลิ่วถูกนำมาใช้เพื่อให้ได้รับการสัมผัสเสมือนจริงแต่ความปลอดภัยขั้นสูง เมื่อมีเกราะป้องกันเขาก็พร้อมสู้ศึก “ปึก!” เมสันสอดใส่ร่องสวา ทที่กลีบอวบสีชมพูจนเอมี่สะดุ้งเฮือก ความเร็วแรงอัดแน่นคับแคบถูกเบียดอัดพร้อมเสียงกรีดร้อง

มาทำความรู้จักโรคนิมโฟมาเนียกันเถอะ โรคนิมโฟมาเนีย (Nymphomania) ตัวตนที่แท้จริงของโรคขาดผู้ชายไม่ได้ ใช่จะเกิดได้แค่เฉพาะผู้หญิง แม้แต่ผู้ชายก็เกิดได้ไม่เว้น กับปัญหาเบื้องหลังที่อยู่ลึกลงไปมากกว่าคำว่า แรงปรารถนาทางกาย สาเหตุของโรคนิมโฟมาเนีย 1. ความผิดป กติที่เกิดขึ้นภายในสมอง ไม่ว่าจะเป็นการหลั่งสารสื่อนำประสาท (Neurotransmitters) ในสมองมากกว่าปกติ เช่น เซโรโทนิน (Serotonin), นอร์เอพิเนฟริน (Norepinephrine) และโดปามีน (Dopamine) รวมถึงการเกิดความผิดปกติในสมองตรงบริเวณที่ส่งผลต่อการเกิดความต้องการทางแพศ

เหอผิงใช้น้ำเสียงอ่อนโยนถามกลับ "ข้าน้อยเสี่ยวหยาง" ชายฉกรรจ์ร่างสูงใหญ่กำยำ มีความสูงมากกว่าคนทั่วไปครึ่งศีรษะ ดวงหน้าดุดัน ทีท่าแข็งแรงราวกับจะล้มวัวกระทิงได้ด้วยมือเปล่า "พระชายาอาเฟยใช้ให้ข้าน้อยติดตามพวกท่านมาขอรับ"

“คะ?” คิ้วเรียวสวยขมวดเข้าหากันเพราะคำตอบสั้นๆ ของเขา “ผมเรียกมันว่ามอมแมม เพราะได้มันมาตอนที่ฝนตก มันทั้งมอมแมมสกปรก เลอะโคลนทั้งตัว เอาล่ะ จบเรื่องหมานั่นได้แล้ว ตอนนี้ที่คุณต้องสนใจคือผมเท่านั้นคนดี”

“กูเลี้ยง” “ขี้งกอย่างมึงเหรอจะเลี้ยงข้าวกู!” “ไอ้สันดานนี่!” “คุณเรมิครับ!” รัญช์เรียกคนตัวเล็กน้ำเสียงดุๆ เมื่อเธอใช้คำพูดหยาบคายจนเกินงาม เรมิยู่หน้าใส่เขาก่อนจะหันไปชี้หน้าน้องชายที่แลบลิ้นปลิ้นตาใส่พร้อมกับวิ่งออกไป

ดวงหน้าสวยส่ายไปมาราวไม่อยากยอมรับ ทว่าแรงเร้ายิ่งเน้นหนักเมื่อร่างสูงใหญ่โน้มลงมาเบียดอกกว้างกับหน้าอกของเธอ มัดกล้ามแน่นขยับไล้พร้อมสะโพกเปลี่ยนมาบดย้ำเนิบนาบให้สองร่างเสียดสีเร้าใจ นิชาดาดันไหล่กว้างในตอนแรก ทว่ากลับเปลี่ยนเป็นเกาะแน่นเมื่อพายุอารมณ์โหมยิ่งขึ้น ริมฝีป