ตอนที่1.ความล้มเหลว

ตอนที่ 1: ความล้มเหลว

อวกาศมืดมิด มีดาวเคราะห์สีส้มแดงชื่อ Xylos-4 เป็นฉากหลัง

เสียงเครื่องจักรของหุ่นยนต์ดังขึ้นมา เท้าเหล็กขนาดใหญ่เหยียบลงท่ามกลางฝุ่นธุลีของดาวเคราะห์ ยุทธกดไกปืนพลาสม่าของหุ่นรบ จากนั้นยิงจู่โจมอย่างบ้าคลั่ง ลำแสงสีฟ้าพุ่งเข้าใส่สิ่งมีชีวิตต่างดาวคล้ายแมลงหินยักษ์ที่กำลังบุกเข้าประชิด

“ทุกคน! ฉันจะเปิดทางเอง! Cover me!” ยุทธตะโกนผ่านระบบสื่อสารของหุ่นรบ ท่ามกลางเสียงเตือนภัยสีแดงฉานที่กะพริบถี่ๆ ในห้องบังคับการ

หน้าจอทุกอย่างดับวูบลง พร้อมกับเสียงประกาศก้องในสนามแข่ง "VICTORY! The Good Game Team Wins the Galactic Siege Championship!"

ประเทศไทย ปี ค.ศ. 2040

ภาพกว้างของมหานครกรุงเทพฯ ในยุคสมัยใหม่ปรากฏขึ้น ตึกระฟ้าแก้วและเหล็กสะท้อนแสงอาทิตย์ยามบ่าย โดรนพาหนะ Drone Taxi บินว่อนเต็มท้องฟ้าตามเส้นทางที่กำหนดไว้เป็นช่องจราจรเสมือนจริง ผู้คนใช้ชีวิตอย่างสะดวกสบายสูงสุด อยากกินอะไรแค่กดสั่ง ระบบก็ประมวลผลและมีโดรนมาส่งถึงบ้านภายในไม่กี่นาที การเดินทางส่วนบุคคลเกือบทั้งหมดถูกแทนที่ด้วยระบบขับเคลื่อนอัตโนมัติ

แต่ในยุคที่ทุกอย่างง่ายดายและเทคโนโลยีเอื้ออำนวยให้คนทำงานอยู่บ้าน ออกไปสัมผัสธรรมชาติหรือห้างสรรพสินค้าน้อยลง กลับกลายเป็นยุคที่ สุขภาพทางกายของมนุษย์ย่ำแย่ลง อย่างน่าใจหาย

ภายใต้ความตระหนักนี้ บริษัทอุปกรณ์ทางการแพทย์ยักษ์ใหญ่ทั่วโลกจึงร่วมกัน รวบรวมทั้งนักกายภาพบำบัด นักโภชนาการ โปรแกรมเมอร์ และเทรนเนอร์สายสุขภาพ พัฒนาโครงการหนึ่งและระดมทุนในชื่อ Elysium Global (EGL) เพื่อพัฒนาสิ่งที่พวกเขาเชื่อว่าจะเป็นอนาคตของสุขภาพและความบันเทิง เกม VR-MMORPG ที่กระตุ้นไฟฟ้าอ่อนๆ เข้าสู่สมองและกล้ามเนื้อระหว่างเล่น ผลการทดลองยืนยันว่ามันสามารถช่วยฟื้นฟูร่างกายได้จริง และเกมที่มีชื่อว่า 'World of Elysium' กำลังจะเปิดตัวในไม่ช้า

ยุทธวางกล่องลงที่พื้นแล้วทรุดตัวลงนั่งบนพื้นไม้เย็นเฉียบ พิงหลังกับผนังปูนเปล่าเปลือย หลับตาลงเพื่อขับไล่ความอ่อนล้าทั้งทางกายและใจ ทว่าภาพความทรงจำกลับผุดขึ้นมา

ความพ่ายแพ้ในรอบชิงชนะเลิศ เงินรางวัลที่หลุดลอย ชื่อเสียงที่มลายหายไปราวกับไม่เคยมีอยู่จริง บริษัทต้นสังกัดที่ตัดสินใจฉีกสัญญา และสุดท้ายคือหนี้สินก้อนโตที่ต้องชดใช้จากการทำสัญญาบ้า ๆ บอ ๆ ที่เขาแทบจะไม่ได้อ่านรายละเอียด ตอนนี้ทุกสิ่งทุกอย่างที่เขาเคยภาคภูมิใจมันพังทลายลงไปหมด เหลือเพียงห้องเช่าแคบ ๆ กับความรู้สึกว่างเปล่าในใจ

ยุทธนึกถึงตอนเถียงกับผู้จัดการทีม

“แกไปให้สัมภาษณ์ได้ไงว่าปีหน้าจะขอหยุดพักโดยไม่บอกกันก่อน อย่างงี้จะคุยกับสปอนเซอร์ต่างๆ ยังไง”

วิทย์ผู้จัดการทีมของยุทธกล่าวด้วยอารมณ์โกรธ หลังจบการแข่งขันรอบก่อนรองชนะเลิศ

“ผมบอกไว้ตั้งแต่ปีก่อนแล้วไงครับว่าช่วงปีสุดท้ายในมหาลัยผมจะขอพัก แล้วถ้าชนะได้เป็นตัวแทนประเทศ มันก็มีช่วงว่าง3-4เดือนกว่าจะเริ่มทัวร์นาเม้นท์ ในทัวร์ทาเม้นท์รอบคัดเลือกให้ตัวสำรองแทนผมไปเก็บแต้มก็ไม่น่ามีปัญหาอะไรนี่ครับ”

ยุทธตอบกลับด้วยอารมณ์เช่นเดียวกัน

“ตอนนั้นแกสัญญากับบอร์ดบริหารว่าจะพาทีมคว้าแชมป์ประเทศ”

ผู้จัดการทวนความจำ

“ใช่ ผมยังสัญญาด้วยว่าถ้าทำไม่ได้ผมจะชดใช้ความเสียหายที่ตามมาเอง ผมมั่นใจที่ผมซ้อมกันมาว่าเราจะชนะ”

ยุทธโต้ตอบทันควัน

ปัจจุบัน…

เสียงสมาร์ทวอทช์บนข้อมือดังเตือนขึ้นเบาๆ เป็นสัญญาณว่ามีสายเรียกเข้าปลุกเขาตื่นจากภวังค์ หน้าจอแสดงชื่อ “เจน” แฟนสาว… ไม่สิเพื่อนสนิทต่างหาก เขาแอบชอบเธอมานานแล้ว แต่ก็ไม่เคยกล้าบอก เธอเป็นคนเดียวที่ไม่เคยทิ้งเขาไปไหน แม้ในวันที่เขาไม่มีอะไรเหลือเลย

สมาร์ทวอทช์สีดำเรียบหรูนี่เป็นสิ่งเดียวที่มีราคาอยู่ในตัวเขาในตอนนี้ มันเป็นยิ่งกว่านาฬิกา มันคือศูนย์กลางทุกอย่างในชีวิตประจำวัน เป็นโทรศัพท์ส่วนตัว กระเป๋าเงินดิจิทัล บัตรประชาชน และทุกอย่างในการทำธุรกรรม แค่แตะปลายนิ้วทุกอย่างก็ดำเนินไปได้ เขาเลื่อนนิ้วรับสาย หน้าจอโฮโลแกรมแสดง เป็นภาพถ่ายเธอแสดงขึ้นมา เสียงใสๆ ของเจนดังขึ้นทันที

"ยุทธ! ถึงแล้วใช่ไหม? ฉันกำลังจะเอาข้าวกลางวันไปให้ จะไปช่วยจัดห้องด้วยนะ!"

เสียงของเจนปลุกเขาออกจากภวังค์แห่งความมืดมิด

ไม่นานนัก เจนก็ปรากฏตัวที่ประตูห้องพร้อมถุงอาหารในมือ เธอเดินตรงเข้ามา วางถุงลงบนโต๊ะพับขนาดเล็กมุมห้อง แล้วหันมามองเขาด้วยแววตาเป็นห่วง

"ไปอาบน้ำก่อนไหม ตัวเหนียวหมดแล้ว"

เธอยิ้มให้เล็กน้อย ก่อนจะก้มลงช่วยแกะกล่องกระดาษที่เขากองไว้

ยุทธพยักหน้า ก่อนจะลุกขึ้นเดินไปห้องน้ำ เขาใช้เวลาไม่นานนัก เมื่อออกมาก็เห็นเจนกำลังจัดเรียงหนังสือเก่าๆ ของเขาเข้าชั้นวางอย่างเบามือ กลิ่นหอมของอาหารลอยแตะจมูก ทั้งคู่ทรุดตัวลงนั่งกับพื้นห้อง กินข้าวกล่องที่เจนนำมาให้เงียบๆ ท่ามกลางเสียงพูดคุยของเพื่อนบ้านที่ดังลอดเข้ามา

ทันใดนั้น เสียงแจ้งเตือนจากสมาร์ทวอทช์ของเจนก็ดังขึ้น เธอกดดู

หน้าจอโฮโลแกรมแสดงขึ้นเหนือนาฬิกา

"ข่าวด่วน! โปรแกรมเมอร์อัจฉริยะ 'คิมซูฮยอน' เสียชีวิตอย่างกะทันหัน!"

ยุทธชะงักช้อนข้าวกลางคัน ดวงตาเบิกกว้างเมื่อได้ยินชื่อนั้น

“คิมซูฮยอน?” เขาพึมพำในลำคอ

ชื่อนี้เป็นมากกว่าชื่อโปรแกรมเมอร์ทั่วไปสำหรับยุทธ คิมซูฮยอนคือไอดอล ผู้เป็นแรงบันดาลใจให้เขาเลือกเดินบนเส้นทางสายโปรแกรมเมอร์และอีสปอร์ต ชายผู้สร้างเกมออนไลน์ระดับโลกที่พลิกโฉมอุตสาหกรรมเกมหลายต่อหลายครั้ง เกมล่าสุดที่กำลังจะเปิดตัวในอีกสองวันข้างหน้า “World of Elysium” จึงเป็นผลงานชิ้นสุดท้ายของเขา

"ใช่สิ ข่าวออกทั่วเลย อุบัติเหตุเรือชนกันระเบิด ในเรือยอชต์มีภรรยาท้องแก่ ก่อนเกมเปิดตัวแค่วันเดียวเอง โหดร้ายจริงๆ" เจนกล่าวด้วยน้ำเสียงสลด

ความรู้สึกผิดหวังถาโถมเข้าใส่ยุทธอีกครั้ง เขาเคยคิดไว้ว่าจะได้สัมผัสเกมของคิม ซูฮยอนในฐานะโปรแกรมเมอร์หรือนักแข่งที่ประสบความสำเร็จ แต่ทว่าตอนนี้เขากลับเป็นเพียงอดีตนักแข่งผู้ล้มเหลว ไร้เงิน ไร้อนาคต

ในจังหวะนั้น เสียงข้อความกลุ่มจากแชทโลกก็ดังขึ้นถี่ๆ บนสมาร์ทวอทช์ของเขา เพื่อนๆ สมัยมัธยมอีกสองคน กานต์และต้น กำลังจะมาช่วยจัดห้อง ส่งข้อความมาอย่างกระตือรือร้น ทั้งสี่คนเคยอยู่ชมรมเกมด้วยกันช่วงมัธยมปลาย

กานต์: "เฮ้ยยุทธ! เห็นข่าวเกม Elysium หรือยังวะ! โคตรเจ๋ง! ทีมเราได้สิทธิ์ทดลองเล่นแล้วนะเว้ย!"

ต้น: "แกต้องเล่นนะเว้ยยุทธ! มารวมทีมกับพวกเราดิ! ถึงเป็นแค่ทีมสมัครเล่น รับรองจะทำให้แกได้ลืมเรื่องบ้าๆ ที่ผ่านมาหมดเลย!"

กานต์: "ใช่ๆ มันคือเกมแนวแปลกใหม่จริงๆ ทีมแข่งเก่าของแกก็ออกมาเชิญชวนคนเล่นเหมือนกันนะ สงสัยจะได้เงินโปรโมทเยอะ"

ข้อความของกานต์ที่กล่าวถึงทีมแข่งเก่าของเขา ทำให้ยุทธรู้สึกหน่วงในใจอีกครั้ง แต่ข้อความของต้นที่ชวนให้เขาเล่นเกมเพื่อลืมเรื่องราวที่ผ่านมามันจุดประกายบางอย่างในตัวเขา การหลบหนีจากความเป็นจริงไปสู่โลกเสมือนจริง เขาเคยทำเสมอเมื่อเจอความจริงอันเลวร้ายในช่วงเป็นนักกีฬา หรือช่วงเครียด เขาก็จะเข้าสู่โลกเสมือนจริง

ดวงตาของยุทธจับจ้องไปที่หมวกวีอาร์รุ่นล่าสุด ที่เพื่อนๆ กำลังพูดถึงในภาพโปรโมทของเกมส์

ในแชทออฟฟิเชี่ยล World of Elysium เป็นมากกว่าเกม มันคือโลกใหม่ที่ถูกสร้างขึ้นอย่างพิถีพิถันด้วยเทคโนโลยีเอไอที่ล้ำหน้าที่สุด เป้าหมายอันยิ่งใหญ่ในการรักษาผู้ป่วยทางสมอง

ยุทธอ่านคำโปรยในลิงค์ที่เพื่อนส่งมา แล้วคิดถึงเงินในบัญชีของเขามีเหลืออยู่เพียงก้อนสุดท้าย หลังจากหักค่าที่พักกับค่ากินอยู่ จำนวนเงินที่เหลือเป็นจำนวนที่พอดีกับราคาของหมวกวีอาร์รุ่นเริ่มต้น

ยุทธหันไปมองเจนที่กำลังจัดข้าวของให้เขาอย่างเงียบๆ

เธอเงยหน้าขึ้นมามองเขา สายตาเต็มไปด้วยความเข้าใจ

เขาครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ชั่งน้ำหนักระหว่างเงินก้อนสุดท้ายกับหลุมดำที่เขาจมอยู่

“ฉันจะซื้อมัน” ยุทธพูดเสียงเบา

เจนมองเขาด้วยแววตาที่อ่านไม่ออกว่ากำลังคิดอะไร ก่อนจะยิ้มออกมา

"เอาสิยุทธ ถ้ามันจะทำให้สบายใจขึ้น ฉันจะเล่นเกมนี้ด้วย มีเวลาอีกสองสัปดาห์ ก่อนเปิดเรียนเทอมสุดท้ายของเรา"

เจนให้กำลังใจ เพราะรู้ว่ายุทธผ่านอะไรมาเยอะในช่วงนี้ แค่พริบตาเดียวก็ไม่เหลืออะไรเลย

การตัดสินใจครั้งสุดท้ายในชีวิตของยุทธได้เริ่มต้นขึ้นแล้ว เงินก้อนสุดท้ายจะถูกแลกกับการหลบหนีไปโลกเสมือน หรือนี่อาจจะเป็นจุดเริ่มต้นของสงครามครั้งใหม่ที่เขาไม่เคยคาดคิดมาก่อน

บทสัมภาษณ์ก่อนการแข่งชิงแชมป์ประเทศไทย

พิธีกร - กัปตันทีมMerit วันนี้มั่นใจแค่ไหนคะ

ยุทธ - เราสองทีมรู้ทางกันเป็นอย่างดี แต่คราวนี้เราซ้อมกันมาหนักมาก มั่นใจว่าจะชนะทีมนั้นได้อีกครั้งครับ

พิธีกร - ว้าว…ข่มขวัญกันน่าดู ได้ข่าวว่าจบศึกนี้จะประกาศหยุดพักหรือคะ

ยุทธ - ครับอย่างที่เคยให้สัมภาษณ์ ผมอยากพักสักปีเพื่อการเรียนปีสุดท้ายในมหาลัยครับ