Whenever You're Ready Novels & Stories

Bakit kailangang masaktan muna ako nang ganito bago ko sila makilala? Teddy: (yumakap sa kanya) Hindi mo kailangang magdesisyon ngayon. Pwede mong sabihin sa kanila na kailangan mo pa ng oras. Pwede nating sabihin na handa kang mag-usap… pero hindi pa ngayon. Hindi pa buo ang lakas mo.

Ikukulong ba niya ako rito sa office niya? “Hihintayin mo ang mag-aayos sayo at nang magdedeliver nang isusuot mo para mamaya. Walang eksaktong oras kung anong oras sila pupunta so wait them here.”

Sa kanyang isipan, nakaplano na ang lahat: hihintayin niya ang tamang pagkakataon, ang panahon kung kailan maayos na ang lahat. Habang nagmamaneho pauwi, sinulyapan niya ang kahon na nakalagay sa upuan sa tabi niya. "Soon," bulong niya. "When the time is right, Dianne. I’ll make sure it’s perfect for you."

M A B I B I L I S . . . ang nagging paghakbang ni Red “Speedy, do you copy”, pasimple niyang bulong. Agad namang tumunog ang radio frequency niya tanda na may nasa kabilang linya na. “Yes Sir, I have a vision of the target. Ready to evacuate at your signal, Sir”, sagot naman ng kausap. “There will be a total blackout soon and it will last for two minutes. Be ready”

How about you? The reply came almost immediately. Ash: Same here. But I've been thinking about you. I know things are a little... complicated, but I want you to know that I'm here for you. Whenever you're ready. Maya's heart fluttered at the words. Whenever you're ready. It felt like an open invitation-like he was asking her to take the next step, whenever she felt ready. She bit her lip, wondering if she was ready. Ready for what? To give him a chance? To let him in?

Bahagya s'yang nilingon ng kaibigan at nginisihan. "Are you ready for the show Midnight?" "Always ready Cam, show them what we've got!" malokong sagot n'ya dito.

“Saan tayo pupunta?” “Nagpa-reserve ako sa isang restaurant.” Natawa siya. “Paano pala kung hindi ako available ngayon?” “Hahaha. It’s okay, pwede naman some other time,” wika nito saka pinaandar na ang kotse at nag-drive.

dagdag ko, mas mababa ang boses ko, “I’m ready to play properly.” Tahimik. Then tumango siya nang bahagya. “I’ll relay it.” Hindi ko siya pinigilan. Hindi ko siya tinanong kung kailan darating. Sapat na ang sinabi ko. Isinara ko ang pinto. At doon ako ngumiti. Hindi ako naghintay nang matagal. Mas mabilis siya kaysa sa inaasahan ko. Narinig ko ang pinto.

“Ready ka na ba para sa meeting bukas?” Ngunit ngayong araw... Wala, tahimik. Hindi niya alam kung galit ito. O kung sadyang… naghihintay lamang. Huminga siya nang malalim, at sa wakas, nag-type. “Masusundo mo ba ako ngayon?” Halos wala pang limang segundo, dumating ang sagot. “Wait for me at the company.” Napakurap siya, hindi niya alam kung matutuwa o kakabahan. Ilang minuto pa, isa pang mensahe. “Bumaba ka na.”

Hindi ko alam kung sasagutin ko siya, lalo na wala ako sa mood makipag usap muna. "Okay, bro, hindi na kita tatanungin pa. Kapag ready ka na, pwede kang mag sabi sa'akin," ani niya. Napansin niya yatang wala ako sa mood makipag-usap man lang. Mabuti na rin na hindi niya ipilit, sapagkat wala rin akong sasabihin pa.