Whenever You're Ready Novels & Stories

“Umayos kang babae ka. Lumilihis ka sa usapan.” “Ay, oo pala. So ayon na nga, gusto niyang magkita na kayo mamayang gabi kaya dalian mo na at pumunta na kayo sa airport. Tsaka tayo kasi ang humihingi ng konting oras nila kaya wala tayong karapatang magalit kung gusto nilang i-schedule iyong meet-up ahead of time. And keep in mind, once you are late to meet him at the designated time, the deal is immediately off… ‘yon iyong paalala sa atin.”

Alam ko, kung babae nga ako naliligo pa lang ako or what. Hahaha. Kasalanan mo kung di mo ako tinanong kung ano nga ba ang specific na oras na magkikita tayo. As if naman gusto ko kumain na kaharap ka. Kung di ka pa ready, then it's good. Di ka bababa panigurado dito. Diniall ko nga. Tumunog at ilang beses na tumunog hangang sa sinagot nga niya.

Hindi pa tama ang timing at lalong hindi pa ako handa. Huminga ako nang malalim bago sumagot, pilit na pinapakalma ang sarili ko. “Sa ngayon,” sabi ko, sabay tingin sa kanila isa-isa, “ayaw ko munang ipagsabi sana. Kapag handa na ako, malalaman n’yo rin naman.” Ilang segundo silang nagtinginan sa isa’t isa, tapos isa-isa silang tumango.

sabi niya, enough na para kaming dalawa lang ang makarinig. “Hayaan mo na. Too personal ‘yon eh, hihintayin ko na lang na kusa kang magsabi kapagka ready or open ka nang sabihin sa akin.” Sabi ko saka itinaas ang kilay ko ng mabilisan bilang mensahe na okay lang naman.

Huminga muna ito ng malalim bago sumagot. "I'm ready Tita, anytime...hindi ko lang alam kung ready na ba siya..." bakas ang lungkot sa boses niya.

Nahihiya akong ngumiti, “Eh kasi baka hindi ka pa ready mentally eh.” Isinandal niya ang ulo sa kamay niya saka ako tinignan, “ Ganon ba ang iniisip mo?” Tumango ako, “Alam mo kahit siguro mapilay ako basta ayain mo ‘ko, lagi akong ready.” “Grabe naman, hahaha!” “I'm serious. I'm always hungry for you.” Dahan-dahang dumadaan ang gitnang daliri niya sa hiwa ko, “Basa ka na naman.”

Napaigtad ako. “Stop it,” pabulong kong saway, pero nakangiti pa rin siya. “Ayaw mong umuwi na tayo?” “Hindi pa ako ready,” sagot ko, kunwari kalmado. Pero totoo, hindi ko alam kung handa ba talaga ako. Hindi ko alam kung ready ba akong magmukhang alipin niya sa kama ngayong gabi. Kumunot ang noo niya. “Ready? Para saan?”

At sa huling sandali, habang nakatingin sa skyline, bumulong siya sa sarili: “I am ready. For them. For the next challenge. For everything.”

’ ‘Yun ang madalas na tinatanong sa akin ni Seiji sa tuwing manunubok sya at lagi kong tinatanggihan. Kailan nga ba ako magiging ready? For sure, darating at darating naman kami sa puntong ibibigay ko rin ang gusto nya at hindi na magiging unfair sa kanyang feelings. Sadyang hindi pa talaga ngayon. Siguro kapag okay na ako. Siguro kapag naghilom na ang sugat ng nakaraan, kapag nabuo na akong muli at natuto nang mahalin sya nang walang pag-iimbot at walang pag-aagam-agam. Siguro kapag tuluyan na akong nakalimot; saka ko siguro hahayaan nang mayroong mangyari. Kung kailan ‘yun? Hindi ko lang alam.

Naririnig ko ang panginginig sa bawat pag hinga nito ng malalim. "Heyyy...relax." Pag papakalma ko sa kanya. "If you are not ready yet, please just tell me. I will not continue whatever I am doing, if you are not ready. And if you want me to stop, I'll stop." Mahinang sabi ko rito. Dahil hindi ko naman talaga pipiliting may mangyari sa amin kung hindi pa siya handa, desisyon niya ang masusunod at susundin ko. Hindi ang init ng katawan ko. Kahit pa gustong-gusto ko itong mangyari.