Winning Competition Quotes Novels & Stories

Ang nakangiting sinabi ni Jeffery, “Ang kompetisyon ay tungkol sa kooperasyon at pagtutulungan. Kaya ano naman kung mabigo sila? Basta’t makakauwi sila ng ligtas, kuntento na ako.” “Sir Jeffery, parang hindi ikaw ‘yan. Hindi ba mahilig kang makipagkompetensya?” Ang sabi ng isang Sect Elder. Ngumiti si Jeffery at nanahimik. Bumuntong-hininga ang headmaster at sinabing, “Ano pang silbi ng mga sinasabi natin ngayon? Matututo lang silang magtulungan sa oras na maintindihan nila kung gaano kalakas ang mga halimaw.”

Ito ‘yong may laman. “Mabuti naman,” sagot ko, pilit na casual. “Nanalo kami kagabi. Clean sweep in the last round,” sabay ngisi ko, trying to lighten the mood. “Pinagmamalaki mo ang dalawang game na first blood?” tukso niya agad. Napangiwi ako. “Kuya naman eh… first blood is life kaya. Small wins matter.” “Ah, ganon ba? Sige nga, lagyan mo ng inspirational quote. ‘Every first blood is a step towards world domination.’”

Huminga nang malalim si Geoff at sinabi sa mga tao sa kanyang harapan, "Kayong lahat, gusto kong gawin niyo ang lahat nang makakaya niyo sa competition. Nais ko kayong sabihan ng good luck; Sana matulungan ako ng lahat na i-release ang galit ko." Ang mga nasa harapan niya ay matalik na kaibigan ni Geoff. Nang magsalita siya, nagsimulang magkomento ang lahat. Ang mga tao sa kanyang harapan ay matalik niyang kaibigan. Matapos siyang magsalita, nagsimulang magkomento ang lahat, "Mister Jefferson, masyado kang mabait. Mangyaring sabihin sa amin kung ano ang mahalaga!"

Ngunit hindi niya iyon ipapaalam sa kanya. "Hindi naman masyado," mahina niyang sagot habang iniangat ang balikat. "Masyado matindi ang kompetisyon. Siguro hindi ako mananalo." Bahagyang natawa si Trojack, ang tono nito’y may halong kumpiyansa at paghihikayat. "Dapat may tiwala ka sa sarili mo. Tingin ko, magugulat ka sa magiging resulta."

Kung alam lang ng mga ito kung ano ang bisyo ng boss niya baka bawiin ng mga ito ang sinabi. "Thank you so much for inviting me to this swimming competition. It's been a while, to be honest, l am also a swimmer. I go to competitions and win every round. So, if you have to be a professional swimmer, you should believe in yourself because if you do, everything is possible…"

That’s also the cue na ito na yung last question according sa list of questions na pinadala nila sa akin prior to this day. Umayos ako ng upo saka tumingin sa camera, “For my competitors, I don’t feel threaten at all. As what I’ve said, I work hard for this, so I’ll never back down. So, to you, prepare yourself because I will win this game with flying colors…” ITUTULOY!

Hindi ko maipagkakailang kahit may edad na siya ay umaapaw pa rin ang kanyang ganda. "I'm glad to be here as to witness this event. Thank you for inviting me, especially, to my granddaughter who bring me here. This event reminds me of my younger years and I'm so glad that I'm become a guest. Whoever wins this competition, I'm still glad everyone who participated here. I hope everyone will enjoy this event and that's all, thank you," nakangiti niyang sabi sa lahat.

"Oh, yeah, I forgot about it anyway. How about that? Did you win?" I remained quiet for a while. "I'm so sorry, Grandma." Suddenly, I just felt that Lola Clarita was hugging me. She caressed my hair and kissed me on the forehead. "Vida, you don't have to apologize. You don't have to be sad. I know you gave it your all. You don't need to be upset because losing is a necessary part of success. " "It's not about that, Lola. It's about something else." "What is it? About the prize?"

, I said with so much sarcasm in my voice. Naningkit naman ang mata ni ate sa akin pero agad din itong ngumisi sa akin. "Then you should know by now that I always win and you always end up losing." "That was before. Things are a lot different now.", I said. "Really? Then let's have a competition then. Parehas na ilalabas ang products ng team mo at ang products ng team ko at tignan natin kung kanino ang mas bebenta!", paghahamon naman niya sa akin.

dagdag niya habang tinaas ulit ang wine glass niya, “kung nalagpasan natin lahat ng struggles noon… kakayanin din natin ito.” Napangiti ako nang totoo dahil tama siya hindi naging madali ang lahat. Maraming beses kaming muntik sumuko. Maraming taong hindi naniwala sa kakayahan namin. Pero nandito pa rin kami. Lumalaban at nangangarap pa rin. Kaya muli kong tinaas ang wine glass ko. “To bigger dreams,” sabi ko. Ngumiti si Zahra. “To winning them.”