Poet Drawing Novels & Stories

Pagbukas ng webpage, agad niyang nakita ang pangalang: “Callyx Herrera – Kinder-A – Featured Artist of the Week.” At ang naka-display sa taas ng article? Isang scanned copy ng drawing ng anak. Nasa gitna ang magkahawak na kamay ng mommy at anak, may araw sa taas, at sa ibaba ng artwork, nakasulat ang mga salitang, "My Home is My Mom." Napakapit siya sa dibdib. Sa baba ng larawan ay may caption na, "When asked to draw his family, Callyx said, 'It’s just me and Mommy, but we’re a complete team.'"

kwento ko pa. “Can I see his drawings?” tanong niya, kaya napalunok ako at alanganin na tumawa. “Sasabihan ko po siya, medyo madamot po kasi,” pag-amin ko. “Every author doesn’t want to show their plots. I understand,” sabi niya. Napangiti ako at tinitigan ang side ng mukha niya; ang gwapo niya talaga, parang sculpted.

Hindi nagtagal, sumilip na ang haring araw sa ‘di kalayuan bago tuluyang ibinuhos sa sangkalupaan ang kanyang liwanag. Agad na kinuha ni Jewel ang kanyang lapis at nagsimulang magsketch a sa canvass na nasa kanyang harapan. She’s not an excellent painter like her mother and her sister but she sure can make some nice pieces. At dahil sa araw-araw niyang nakikita ang ganda ng bukang-liwayway sa dakong iyon ng mundo, she was inspired to capture its beauty in the canvass.

Pero habang binubuklat ni Liam ang mga huling pahina, biglang tumigil ang mundo niya. May isang drawing doon na hindi gawa ng isang limang taong gulang na bata. Isang charcoal sketch ito ng isang bintana na may tanawin ng garden. Ang shading, ang bawat linya, at ang detalyeng nakalagay doon ay gawa ng isang bihasang kamay. Sa ibaba ng sketch, may maliit na pirma: *C.A.* Nabitawan ni Liam ang drawing book. Ang tibok ng puso niya ay naging mabilis at malakas.

Mukhang naspoiled kila Kuya 'to! Tinignan ko lang ung mga drawing n'ya. Mga kotse at buildings, ang ganda! Namana n'ya talaga sa papa n'ya 'tong pagiging artist n'ya habang nagtitingin, napako ung mata ko du'n sa isang page na may drawing. It's a boy sitting on a lap of a man. Kinuha ko 'yun at may nakasulat. 'Me and Papa.'

manghang puri ni Yaya Vi sa akin kaya napangiti ako at muling sinulyapan ang patapos nang drawing ko sa canvas na ginamitan ko ng graphite at charcoal pencil. Tinapos ko na iyon nang makuntento na ako at inilagay sa frame kasama ng letter na isinulat ko. Hopefully, magustuhan niya ito. "Where are you going, Astrid? You looks more fabulous and gorgeous than ever!" puri ni Auntie Amelia nang makita ako nang pababa na ako ng hagdan.

"Kung ganoon, Ate, pwede mo ba akong turuan mag-drawing?" "Sige ba, anong gusto mong i-drawing natin?" tanong ni Ophelia habang lumalapit sa canvas. "Gusto kong i-drawing 'yung emptiness sa puso mo," seryosong sagot ng bata. Nanlaki ang mga mata ni Ophelia sa gulat. "Na-uunawaan mo talaga ang mga paintings ko?"

Ngunit walang, katao-tao. Sa loob ng kanyang silid ay maraming nakakalat na papel at lapis. Hindi ko alam na mahilig pala siyang mag-drawing. May mga drawing ng bahay at damit. May drawing din ng mga bulaklak. She has the talent in art. Ngunit isang drawing ang pumukaw sa aking atensyon. It was a man’s face. I stare at it, and I can’t be wrong, mukha ito ni Lorenzo. Sa dulo ng papel ay nakasulat “I love you Lorenzo”

buntong-hininga ko, itinulak pabalik ang lapis sa drawer. “Sandali,” hinawakan niya ang libro nang akmang itutulak ko na rin ito sa drawer. “Parang…” tiningnan niya ang hindi pa tapos na sketch. “Wala siyang saysay,” sumimangot ako, inagaw ito sa kamay niya. “Hindi pa tapos ang sketch.” “Kaya mas mahirap alamin kahit pamilyar ang itsura niya— Knox!”