Ang Asawang Tinitingala Ng Lahat 소설 & 이야기

sabi niya na may panunudyo. "Anong alam mo?!" singhal ko. "Actually, alam ko ang lahat, 'pag sinabi kong lahat. It means LAHAT, and I can make everyone dance in the palm of my hand if I want to," aniya na nakangising demonyo. "Ano ang kailangan mo sa 'kin?" nanginginig kong tanong, takot ang bumalot sa aking puso sa mga oras na 'to.

It seems like I always owe my life. "Sa isla na ating pupuntahan. Paniguradong matutuwa ka doon. Masagana at mapayapa roon." Mapaklang saad niya. Ang ingay ng bangka. Ang wasik ng alon. Ang makinang na buwan. Ang malamyos na hangin. Ang tinig ng gabi.An ocean of blackness without any shore. Isang gabing di' pang-karaniwan sa lahat.

Parang biglang nawala ang lahat ng kulay sa paligid ko. Nanlamig ang buong katawan ko habang nakatingin sa kanya. "…At mukhang ikaw lang ang hindi pa niya nakikilala." Sa sandaling iyon… Parang gumuho ang buong mundo ko. Parang may malakas na bagyong dumaan sa puso ko at winasak ang lahat ng pag-asa na pinanghahawakan ko. Ako lang. Ako lang ang hindi niya nakikilala.

TASHA Parang isang panaginip lamang ang lahat. Hindi ko inaasahan na mas magiging makabuluhan ang silebrasyon ng kaarawan ko. Kahit pa nga alam kong may kinakaharap kaming matinding problema. Saglit na nawaglit ang lahat ng takot at pangamba ko. Siguro kung mayroon mang isang pangyayari sa buhay ko ang hindi ko makakalimutan, ay isa ito sa mga iyon.

‎Yung ngiti na alam kong hindi totoo. ‎“Trust me.” ‎At pagkatapos— ‎iniwan niya ako sa gitna ng kaguluhan. ‎Umakyat siya sa entablado. ‎Tahimik na tahimik ang buong silid. ‎Isang maling galaw— ‎isang maling salita— ‎at babagsak ang lahat. ‎Huminga siya nang malalim. ‎At nagsalita. ‎“Ako ang may kagagawan ng lahat.”

Biglang— BANG! Isang putok ng baril ang umalingawngaw sa buong paligid. Tumigil ang lahat. Parang sabay-sabay silang napako sa kinatatayuan. Unti-unti kong ibinaba ang braso ko. At nang makita ko ang nangyayari... Napakurap ako.

Labing-walong oras siyang nawala. Walang kahit isang mensahe. Walang kahit isang hudyat na ligtas siya. Isang linya lang sana. Isang salita. Isang “Huwag kang mag-alala.” Ngunit wala. At sa wakas… bumigay ang lahat.

“At higit sa lahat, natutunan ko na hindi ko kailangang pasanin ang lahat nang mag-isa. Dahil mayroon akong kayo, ang aking pamilya, ang aking lakas, at ang aking tahanan.” Tumango ang lahat bilang pagsang-ayon. Wala nang ibang salitang kailangang sabihin pa. Ang kanilang mga ngiti, ang kanilang mga mata, at ang katahimikan na bumabalot sa kanila ay sapat na upang ipahayag ang lahat ng kanilang nararamdaman.

masyado niya lang bang sinasarili ang lahat? “Huwag mong sarilihin lahat ng problema mo. Hindi masamang humingi ka ng tulong sa iba kapag nahihirapan ka na. Ilabas mo lahat ng galit at sama ng loob mo, hindi masamang umiyak ka minsan dahil sa paraan na yun mas magiging magaan ang loob mo. Lumabas ka, it’s okay if you’re alone. Maganda rin po ang lumabas ka kahit mag-isa ka lang dahil mas makakapag-isip ka ng maayos.” Dagdag pa ni Selene.

Iginala ko ang paningin ko at nakita kob ang asawa ko nakangiti. Tangna i never imagine in my life that the word 'asawa' will bring so much happiness to me! Ng hindi ko pa sya nakikilala the only things matter to me is myself money and womens that i can fvck anytime. Pero ngayon parang nabaliktad ang mundo ko, the only things matter to me is her and our future childrens.