คนเลว Novels & Stories

ประโยคของวุฒิศักดิ์ทำให้หลายคนช็อกไปตาม ๆ กัน เลวได้โล่จริง ๆ นั่นคือสิ่งที่หลายคนครางออกมายกเว้นเพื่อนรักของวุฒิศักดิ์ “ไอ้ชั่ว ไอ้เลว ในที่สุดแกก็เผยธาตุแท้สารเลวของแกออกมา” ชลาลัยตรงเข้าทุบตีวุฒิศักดิ์อีก แต่วุฒิศักดิ์ผลักจนกระเด็นก่อนจะตบเข้าใ ห้ฉาดใหญ่จนหน้าหัน

" คนเลว " ร่างเล็กพ่นคำด่าสั้นๆออกไปแต่ก็เจ็บไปถึงกระดองใจถ้าคนคิดได้อ่ะนะ แต่สำหรับทิกเกอร์ไม่ใช่เขากลับมองว่าคำด่าของเธอไม่สะทกสะท้านเขาเลยสักนิด

มหาวิทยาลัย "อุ่นวันนี้ไปผับกันมั้ย" ฉันมีเพื่อนสนิทอยู่สองคน คนแรกยัยมิ้น ส่วนคนที่สองยัยแพรว ถ้าไม่มีสองคนนี้บางทีฉันก็แย่เหมือนกัน

อายุ33 (มาเฟียค้ามนุษย์) “เปอร์” อายุ30 (ดูแลบัญชีฟอกเงินของแก๊ง) “เลย์อิ” อายุ19 (สูง160-แมวน้อย) ฝากติดตามด้วยนะครับ~ (Thank you for your support • I Love You 3000)

เล่ออันไม่ยี่หระ “ไม่มีมนุษย์ใดไม่มีกลโกงนี่นา ข้าเป็นแค่มนุษย์ธรรมดานี่นะ” “ใช้วิชามารขนาดนี้ยังกล้าเรียกตัวเองว่าเป็นมนุษย์ ช่างไร้ยางอายนัก!” เล่ออันร้องเฮอะ “ไม่ทำชั่วร้ายเหมือนปีศาจชั้นต่ำเช่นเจ้าแล้วกัน”

เลโอแย้ง "มีแต่เพื่อนผิวเผิน คนที่คบกูเพราะกูรวย หรือหน้าตาดี หรือเพราะกูเป็นเดือนคณะ แต่ไม่มีใครรู้จักตัวตนที่แท้จริงของกู... ไม่มีใครที่กูกล้าเปิดใจคุยแบบนี้ด้วย"

นางเงยหน้ามองลอดช่องหน้าต่างบานเล็กออกไปบนท้องฟ้าที่ไร้แสงดาว ความจริงปรากฏชัดเจนในใจ สายเลือดที่ไหลเวียนอยู่ในตัวนางไม่อาจผูกพันคนใจดำเหล่านี้ได้เลย สำหรับพวกเขา นางคือความความอัปยศไม่มีค่าให้กล่าวถึง “หลิวเจี้ยนกั๋ว ไป๋ลี่จิน หลิวซูเยว่ หลิวซูเจ๋อ ท่านย่าทุกคน ในสกุลหลิว” หลิวซูเมิ่งพึมพำชื่อของคนเหล่านั้นช้าๆ รอยยิ้มเย็นชาปรากฏบนริมฝีปากที่ซีดเซียว

คนของเลียมก้าวไปข้างหน้าอย่างรวดเร็วและสร้างกำแพงป้องกันไว้ ชายเหล่านี้เป็นนักมวยมาก่อน ๆ ที่พวกเขาจะมาเป็นอันธพาล ดังนั้นพวกเขาจึงมีร่างกายที่แข็งแรง พวกเขาจับแท่งเหล็กในมืออย่างขู่กรรโชก แต่ละคนแผ่รังสีอำมหิตพร้อมสังหารออกมา “แกยังคิดจะเข้ามาทำร้ายฉันอีกเหรอ? แกคิดว ่าแกคือบรูซ ลี งั้นเหรอ? แกคิดว่าแกสามารถสู้กับผู้ชายสิบคนพร้อมกันได้งั้นเหรอ?” เลียมจ้องไปที่ฮาร์วีย์ราวกับว่าฮาร์วีย์เป็นคนปัญญาอ่อน “ดูเหมือนว่าแกไม่ใช่แค่ขยะไร้ค่า แต่แกก็ไม่มีหัวคิดเหมือนกัน! คุณคิดว่าแกมีสิทธิ์ที่จะเรียกร้องเพียงเพราะแกชนะงั้นเหรอ? แกโง่หรือบ้ากันแน่?”

ฉันและถังหมิงหลีหาร้านอาหารข้างถนนเพื่อพักกินข้าว คิดไม่ถึงว่าคุณชายใหญ่ที่ใช้ชีวิตอยู่ดีกินดีแบบเขาสามารถกินอาหารแผงลอยข้างทางลงเหมือนกัน เขาพูดขึ้นว่า “ฉันตรวจสอบผลสลากรางวัลที่ออกเมื่อสามปีก่อนแล้ว คน ๆ นี้ชื่อ ลวี้หนิง เขาเป็นลูกคนที่สาม ผู้คนต่างเรียกเขาว่าลวี้สาม เมื่อส ามปีก่อน เขานั่นแหละคือคนที่ถูกสลากรางวัลเป็นสมบัติล้ำค่าชิ้นนั้น”

รุ่ยลาถอนหายใจด้วยความเศร้า “คนเลวมีไม่มากหรอก” เสี่ยวหานอธิบาย “คนเลวก็มีคนเดิมคนเดียว” “อืม… คนเลวจะถูกลงโทษไหมคะ?” “ถูกลงโทษสิ”