บทที่ 13

ถังหมิงหลีพยายามใช้แรงเปิดประตูลิฟต์ ภายในมันมืดมากจนมองไม่เห็นลิฟต์เลยด้วยซ้ำ

“เดินลงบันได!” พวกเราสองคนรีบวิ่งไปที่บันไดหนีไฟ ประตูบันไดถูกล็อคด้วยท่อพลาสติก ถังหมิงหลีจึงรีบดึงกริชออกจากรองเท้าของเขาแล้วตัดท่อออกเพื่อเปิดประตู

ฉันตกใจมาก ท่อพลาสติกชนิดนี้มีลวดเหล็กอยู่ข้างใน แต่สามารถใช้กริชเล่มเดียวตัดให้ขาดได้ ดังสุภาษิตที่ว่าตัดเหล็กเหมือนโคลน

ถังหมิงหลีผลักประตูให้เปิดออก พลันตาของพวกเราก็เบิกกว้างขึ้นทันใด

หลังประตูไม่มีบันไดเลยด้วยซ้ำ แต่ยังคงเป็นโถงทางเดินที่ปูด้วยพรมแดงชั้นสิบแปดอยู่!

ถังหมิงหลีขมวดคิ้วแน่น “พวกเราติดกับดักแล้ว”

[เกิดอะไรขึ้นเหรอ? พวกเขาหลุดเข้าไปในโลกของวิญญาณแล้วเหรอ?”]

[แย่แล้ว แอดมินรีบขอพรเถอะ พวกเราจะสนับสนุนคุณและตบรางวัลให้แก่คุณเพิ่ม]

[ที่รักทุกคน เมื่อกี้ฉันแจ้งความไปแล้วว่าโรงแรมเอมส์ มีคนตาย ตอนนี้ตำรวจได้อยู่ที่ห้องหนึ่งแปดหนึ่งสี่แล้ว แต่ข้างในไม่มีคนแม้แต่คนเดียว พนักงานโรงแรมบอกว่าในคืนวันนี้ทั้งชั้นนี้ไม่มีแขกมาพักสักคน ตำรวจเลยบอกว่าฉันแจ้งความเท็จแล้วจะมาจับฉัน ฉันจะทำยังไงดี? รอออนไลน์อยู่ กังวลจะแย่อยู่แล้ว]

[คนก่อนหน้านี้พูดซะทำฉันตกใจเลย! ถ้าคิดอย่างรอบคอบแล้ว! งั้นก็หมายความว่าที่คุณและจอมเผด็จการเข้าไปตั้งแต่แรกนั่นไม่ใช่ในโรงแรมนี้ แต่เป็นโลกของวิญญาณ?]

เหมือนฉันจะคิดอะไรบางอย่างออก ฉันเอาโทรศัพท์ออกมาพลางอ่านม่านกระสุนที่วิ่งออกมาอย่างต่อเนื่อง

โทรศัพท์ของฉันไม่มีสัญญาณหนิ ทำไมถึงยังไลฟ์สดอยู่?

ฉันเกือบจะโยนโทรศัพท์ทิ้งแล้ว

ทว่าถังหมิงหลีหยุดฉันไว้ก่อน “ตอนนี้โทรศัพท์มือถือเครื่องนี้เป็นหนทางเดียวของเราที่จะตืดต่อกับโลกภายนอกได้ เพราะฉะนั้นจะทำหายไม่ได้เด็ดขาด”

จุนเหยากลืนน้ำลายพูดผ่านไมโครโฟนว่า “ผู้ชมทุกท่าน อย่างที่ทุกท่านเห็นพวกเราโดนขังเอาไว้ ที่นี่ไม่มีสัญญาณ แต่ฉันสามารถพูดในไลฟ์สดได้ ฉันก็ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมถึงเป็นแบบนี้ แต่พวกคุณคือความหวังเดียวของพวกเราที่จะอยู่รอด โปรดอย่าทิ้งฉัน”

[แอดมิน คุณวางใจเถอะ คืนนี้ฉันจะไม่นอนแล้ว จะอยู่กับคุณทั้งคืน]

[แอดมินคุณไม่ต้องกลัวไป เพียงแค่ทำมัน! พวกเราจะให้มงกุฎสนับสนุนคุณ]

[แอดมิน คุณคือผู้หญิงที่กล้าหาญที่สุด ใจเย็นที่สุดและร้องเพลงเพราะที่สุดเท่าที่ฉันเคยเจอมา ดังนั้นคุณก็คือเทพธิดาของผม]

ขณะนี้มีจำนวนผู้ชมในห้องไลฟ์สดเกินหนึ่งแสนคนแล้ว และยังคงเพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ เป็นตัวเลขที่น่าทึ่งมาก โดยทั่วไปแล้วจะมีเพียงคนดังทางอินเทอร์เน็ตเท่านั้นที่มีจำนวนผู้ชมเยอะขนาดนี้

และรางวัลของฉันก็เพิ่มมากขึ้นเรื่อย ๆ ตอนนี้ฉันได้มงกุฎเกินห้าสิบอันไปแล้ว

แต่มันก็มีอีกความหมายหนึ่งคือ ฉันเอาชีวิตไปแลกมันมา หวังว่าการไลฟ์สดในครั้งนี้จะไม่ใช่การไลฟ์สดดูว่าตัวเองโดนผีฆ่าตายหรอกนะ

ในเวลานี้มีม่านกระสุนคอมเมนต์หนึ่งดึงดูดความสนใจของฉันมาก

[แอดมิน ไม่งั้นก็ไปดูหนุ่มรูปหล่อที่อยู่ห้องข้าง ๆ ดีไหม? ดูว่าเขาคือคนจริง ๆ หรือว่า...ผี!]

ฉันหัวใจเต้นแรง หยินเฉิงเหยาคือผีงั้นเหรอ?

ร่างบางมองไปที่ถังหมิงหลีเพื่อถามความคิดเห็น เขาไตร่ตรองเล็กน้อย “ไปดูก็ได้ ถ้าเกิดเขาตายจะได้ช่วยเก็บศพ”

ฉันขมวดคิ้ว ทำไมดูเหมือนเขาไม่อยากเจอหยินเฉิงเหยาล่ะ?

ไม่นานเราก็มาถึงหน้าห้องหนึ่งแปดหนึ่งสอง มือเรียวเคาะประตู แต่ไม่มีเสียงตอบรับ ขณะกำลังจะเดินทะลุไปทางห้องน้ำ ถังหมิงหลีก็หยิบการ์ดใบหนึ่งขึ้นมารูดที่ประตู แล้วประตูก็เปิดออก

“ก่อนหน้านี้มีพนักงานมาทำความสะอาดห้อง ฉันก็เลยขอมาสเตอร์คีย์จากเธอ” ถังหมิงหลีพูดพร้อมกับผลักประตูให้เปิดกว้าง

ขายาวคู่หนึ่งแผ่หลาอยู่บนพื้น ร่างกายส่วนบนถูกกำแพงบังเอาไว้ หัวใจของฉันเต้นรัวเร็ว หรือว่าหยินเฉิงเหยาตายแล้ว?

พวกเราเดินเข้าไปใกล้ ๆ อย่างระมัดระวัง และเมื่อมองเข้าไปข้างใน ก็สะดุดล้มลงกับพื้นพร้อมกับปิดตาแน่นเชิงไม่อยากรับรู้อะไรอีกเลย

“เธอลองดูสิ ว่าเขายังมีชีวิตอยู่ไหม” ถังหมิงหลีพูดขึ้น “ฉันจะค้นห้องดูหน่อย”

ฉันเดินเข้าไปหาเขาทีละก้าว โดยที่มือยังสั่นไม่หยุด

เขายังมีชีวิตอยู่หนิ ฉันเห็นหน้าอกของเขาขยับขึ้น ๆ ลง ๆ ถ้าฉันต้องการที่จะฆ่าเขา ตอนนี้เป็นเวลาที่ดีที่สุด

ในความทรงจำของฉัน ฉันยังจำวันที่เขาได้ร่างกายของฉันไปในวันนั้นได้อย่างดี และยังจำตอนที่เขาทำร้ายฉันเหมือนกับว่าเกลียดฉันจนเข้ากระดูกดำได้ นอกจากนี้ยังจำได้อีกว่า รถเฟอร์รารี่สีแดงคันนั้นพุงเข้าชนน้องชายของฉันจนน้องชายต้องมีสภาพที่นอนครึ่งเป็นครึ่งตายอยู่บนเตียงในโรงพยาบาลจนถึงทุกวันนี้

ความโกรธเกรี้ยวได้แผดเผาจิตใจของฉัน จุนเหยาเอื้อมมือไปบีบคอของเขา แค่ฆ่าเขาทุกอย่างก็จะจบลง ความเกลียดชัง ความโกรธ และความเศร้าเสียใจของฉัน ทุกอย่างก็จะจบลง

“แอดมิน?” เสียงของถังหมิงหลีลอยดังมาจากข้างหลัง ทำให้ฉันได้สติพลันสะบัดมือออกอย่างรวดเร็ว เมื่อกี้นี้ฉันทำอะไรลงไป? ฉันจะฆ่าคนจริง ๆ เหรอ? และนี่ยังอยู่ในระหว่างไลฟ์สดด้วย

ฉันพยายามทำให้ตัวเองสงบนิ่งที่สุด จากนั้นก็เอื้อมมือไปแตะที่คอของหยินเฉิงเหยา และพูดว่า “ฉันจับที่ชีพจรของเขาดูแล้ว เขายังหัวใจเต้นอยู่”

[ที่แท้แอดมินก็แค่จับชีพจรที่คอของเขา ฉันนึกว่าคุณจะบีบคอเขา ฮ่าฮ่าฮ่า]

[ไม่สิ เมื่อกี้การกระทำของเธอคือกำลังบีบคอเขาหนิ]

[คนก่อนหน้านี้คุณคิดสักหน่อยสิ แอดมินกับเขาไม่ได้มีอะไรขุ่นเคืองหรือมีเรื่องอะไรกันหนิ หรือคิดจะฆ่าเขาเล่นงั้นเหรอ?]

ฉันเหลือบไปมองที่ม่านกระสุน โชคดีที่คนดูไม่ได้คิดอะไรมาก ขณะกำลังคิดที่จะลุกขึ้น จู่ ๆ ข้อมือฉันก็โดนรัดแน่นจนรู้สึกชาที่หนังหัว ฉันเลยรีบหันกลับไป ก่อนจะพบว่าถูกจับจ้องด้วยดวงตาที่เย็นชาของหยินเฉิงเหยา ความรู้สึกเหมือนคนทั้งคนที่โดนจับแช่ในน้ำเย็นจัด

ซึ่งก่อนหน้านี้ ตอนที่เขาผลักฉันลงบนเตียง เขาก็มองมาที่ฉันด้วยสายตาแบบนี้

สายตาแบบนี้ ที่ฉันไม่เคยลืมมัน

มือเรียวสะบัดอย่างแรง “ปล่อยมือฉัน!”

มือใหญ่ ๆ ของเขาเหมือนกับคีมคีบเหล็ก เขาจับฉันไว้แน่นจนไม่สามารถถอดมันออกได้

ถังหมิงหลีชักสีหน้าเย็นชาพร้อมชักกริชแล้วชี้ไปที่คอของคนที่ยังจับมือฉันอยู่ “ปล่อยเธอเดี๋ยวนี้”

หยินเฉิงเหยามองเขากลับอย่างเย็นชา “นายคิดว่าตัวเองจะฆ่าฉันได้เหรอ?”

“นายจะลองก็ได้นะ” ถังหมิงหลีหรี่ตาลงเล็กน้อย แต่ดวงตาเต็มไปด้วยอันตราย

พวกเราสามคนตกอยู่ในภาวะชะงักงันแบบนี้อยู่หนึ่ง สายตาของพวกเขาสองคนยังคงต่อสู้กันมานับไม่ถ้วน ยากที่จะตัดสินว่าชนะหรือแพ้

จุนเหยากระตุกยิ้ม "ท่านทั้งสอง คิดถึงสถานการณ์ของเราตอนนี้หน่อย ไม่รู้ว่าเมื่อไหร่ผีอาจจะโผล่ออกมาฆ่าพวกเรา แล้วยังจะมาทะเลาะกันเองอีก"

ทั้งสองคนเงียบไปครู่หนึ่ง หลังจากนั้นก็ถอยกันคนละก้าว หยินเฉิงเหยาปล่อยมือฉันและถังหมิงหลีก็เก็บกริชของเขา

ฉันลูบข้อมมือที่เกิดการปวดเล็กน้อย ก่อนจะหันไปถามหยินเฉิงเหยา “นายโดนทำร้ายเหรอ?”

ดวงตาของหยินเฉิงเหยาเต็มไปด้วยความสงสัยและความระวังตัว เขาหันหลังไปเอาโทรศัพท์เพื่อเตรียมตัวที่จะโทรแจ้งความ ถังหมิงหลี่เลยพูดเยาะเย้ยไป “อย่าเสียเวลาเลย พวกเราติดกับดักแล้ว”

โทรศัพท์ไม่มีเสียงใด ๆ สีหน้าของเขาเคร่งขรึมพลางถาม “เกิดอะไรขึ้นกันแน่?”

ฉันระงับความเกลียดชังไว้ ในใจแล้วพูดต่อ “ตอนนี้พวกเราก็ลงเรือลำเดียวกันแล้ว ทำไมเราไม่ลดอคติและร่วมมือกันล่ะ?”

หยินเฉิงเหยาและถังหมิงหลีมองหน้ากัน แต่ทั้งสองก็ไม่พูดอะไรออกมา ฉันเลยพูดต่อ “งั้นตอนนี้พวกเรามาแลกเปลี่ยนความคิดกันเถอะ”

หญิงสาวหนึ่งเดียวเล่าสิ่งที่พวกตนเจอไปรอบหนึ่ง หยินเฉิงเหยาเงียบไปครู่ใหญ่แล้วก็เริ่มพูดอธิบาย ตอนนั้นเขาลุกขึ้นเพื่อจะเทน้ำ และพอแก้วน้ำกำลังจะถึงปากของเขา ทันใดนั้นเขาก็เห็นเงาสะท้อนในน้ำ เหมือนจะมีเงาคนอยู่ข้างหลังเขา

ทว่าเมื่อเขาหันกลับไปมองก็ไม่มีอะไรอยู่ข้างหลัง

เขาขมวดคิ้วและหยิบกำไม้กอล์ฟที่ใช้สำหรับตกแต่งห้องเอาไว้ พลันได้ยินใครบางคนร้องเพลงขึ้น เหมือนเสียงจะมาจากกำแพง เขาเลยเอาหูไปแนบกับกำแพง ไม่นานก็ได้ยินคนทะเลาะกัน น่าจะเป็นผู้ชายและผู้หญิง

ผู้หญิงคนนั้นยิ้มอย่างเยือกเย็น “คุณต้องการจะทิ้งฉันเพื่อไปแต่งงานกับผู้หญิงที่ฐานะทางบ้านพอ ๆกับคุณให้ได้เลยงั้นเหรอ? ฉันจะบอกอะไรคุณให้นะถ้าคุณไม่ยกเลิกงานแต่ง ฉันจะประกาศเรื่องที่คุณทำ ให้คนเค้ารู้ไปทั่ว ฉันก็อยากจะรู้เหมือนกันว่าต่อไปคุณจะอยู่ในโรงแรมนี้ยังไง”

น้ำเสียงของผู้ชายคนนั้นแปรเปลี่ยนเป็นน้ำเสียงที่ค่อนข้างอันตราย เขาพูดกับผู้หญิง “คุณขู่ผมเหรอ?”

“ถ้าฉันขู่คุณ คุณจะทำไมเหรอคะ?” ผู้หญิงคนเดิมพูดอย่างเย่อหยิ่ง “จุดอ่อนของคุณล้วนอยู่ในมือของฉัน คุณยังจะทิ้งฉันอีก คุณคิดจะทำอะไรเหรอ?”

จากนั้นเสียงของการต่อสู้ก็ดังขึ้น ผ่านไปสักพักเสียงก็ค่อย ๆ เงียบลง

ไม่กี่วินาทีต่อมา เสียงกรีดร้องที่แหลมคมของผู้หญิงก็ดังขึ้น หยินเฉิงเหยารู้สึกเจ็บปวดในหัวของเขา และหลังจากนั้นเขาก็ไม่รู้อะไรอีกเลย

เมื่อเขาเล่าจบ ม่านกระสุนในไลฟ์สดก็เริ่มดุเดือดขึ้นอีกครั้ง

[ง่ายมาก สิ่งที่หนุ่มหล่อคนนี้ได้ยินก็คือการฆาตกรรมที่เกิดขึ้นในห้องหนึ่งแปดหนึ่งสี่ มีสามีภรรยาคู่หนึ่ง ผู้ชายต้องการทิ้งผู้หญิงคนนั้นเพื่อสาวคนใหม่ที่สวยกว่า รวยกว่าแต่ผู้หญิงไม่ยอม ผู้ชายเลยฆ่าผู้หญิงคนนั้นทิ้ง ห้องนี้เลยกลายเป็นห้องผีสิง]

[ผู้หญิงคนนั้นพูดว่าจะทำให้ผู้ชายอยู่ในโรงแรมนี้ต่อไปไม่ได้ หรือว่าผู้ชายคนนั้นเป็นพนักงานของโรงแรมแห่งนี้เหรอ?]

[ไม่ใช่พนักงานธรรมดาแน่ ๆ หรือไม่แน่ก็เป็นลูกเขยของเจ้าของโรงแรม]

[ผู้ชายคนนี้ต้องทำผิดกฎหมายมาเยอะแน่ ๆ และผู้หญิงคนนี้ต้องจ่ายเงินให้เขามากด้วย แต่ถูกเขาฆ่าอย่างโหดเหี้ยม ดังนั้นเลยเป็นผีสิงอยู่ที่ห้องนี้]

หลายหัวดีกว่าหัวเดียวจริง ๆ ด้วย ผู้ชมเหล่านี้สามารถเดาเหตุการณ์ของเรื่องนี้ได้ ถึงไม่ใช่ก็ใกล้เคียงแล้ว