ความกระวนกระวายใจ Novels & Stories

“จ๊ะ?” อำพันส่งเสียงขอความแน่ใจออกมาอย่างเป็นไปเองด้วยความตกใจ คล้ายว่าเขากำลังถูกโจมตีด้วยคลื่นมหาชนที่พัดเข้าหาดทราย เสียงหัวใจที่เต้นเร็วและหนักหน่วงบ่งบอกถึงความตื่นเต้นที่ไม่สามารถควบคุมได้ ในขณะที่ลมหายใจเริ่มสั้นและรวดเร็ว ความรู้สึกของความสับสนและความรู้ส� �กไม่มั่นคงเข้าปะทะกัน นี่เขาไม่ได้กำลังฝันอยู่ใช่ไหม

"คะ? หมายความว่ายังไง?" "อาการแบบนี้ อาจจะเป็นเพราะเครียดสะสม มีเรื่องให้คิดมาก กินไม่ได้นอนไม่หลับ หรืออาจจะหลับมากไป เป็นส่วนหนึ่งของโรคเครียด หรือโรคแพนิค หรืออาจจะเป็นโรคซึมเศร้าครับ"

นกว่า ลอยวนอยู่เหนือฉัน ความเหนื่อยล้าที่เกาะติดแน่น อย่างดื้อรั้น ในส่วนลึกของกระดูกของฉัน อาการวิงเวียนศีรษะอย่างฉับพลันที่ทำให้ฉันต้องนั่งลง รอให้โลกหยุดหมุน อาการคลื่นไส้ที่พลุ่งพล่านขึ้นมา อย่างไม่อาจระงับได้ ระหว่างวัน ฉันโยนมันให้เป็นความผิดของความเครียดหลังเหตุการ ณ์สะเทือนขวัญ ของความโศกเศร้าที่ปฏิเสธที่จะปล่อยมือไปอย่างสิ้นเชิง ฉันซ่อนมันไว้ อย่างระมัดระวัง สิ่งสุดท้ายที่ฉันต้องการคือให้เอซรานต้องมากังวลอีกครั้ง เขาได้แบกรับน้ำหนักมากมายเพื่อฉันมาแล้ว

กึกก มีญ่านั่งนิ่งงัน เหมือนโลกทั้งใบหยุดหมุนไปชั่วขณะ หัวใจของเธอกระหน่ำเต้นแรงจนแทบควบคุมไม่ได้ ทุกอณูของร่างกายร้อนผ่าว ลมหายใจติดขัด มือไม้สั่นเล็กน้อยอย่างห้ามไม่อยู่

RACE – 5 ผมไม่รู้ตัวเองเป็นอะไร ความรู้สึกกระวนกระวายทำให้ต้องเร่งเคาะบุหรี่ออกมาจุดสูบ อัดนิโคตินเข้มข้นเข้าสู่ปอดหวังให้อารมณ์ที่คลุมเครืออยู่ตอนนี้คลี่คลาย และก็เป็นดังคาด หลังจากสูดควันเข้าปอดไปสองสามรอบจิตใจก็เริ่มสงบ ผมเหม่อมองใบไม้ตรงหน้าไหวเอนตามแรงลม ไม่วายคร ุ่นคิดถึงเรื่องที่เพิ่งเกิดขึ้น

เวลานั้นเอง ฮันนาห์ซึ่งนอนอยู่ข้าง ๆ ก็กำลังกลิ้งไปกลิ้งมาเพราะนอนไม่หลับเอาเสียเลย ความคันคะเยอที่น่าวิตกกังวลทำให้เธอรู้สึกกระสับกระส่ายเป็นอย่างมาก กลายเป็นว่าเธอเริ่มกระวนกระวายราวกับติดโรคบางอย่างมาแล้วจริง ๆ

“ตั้งแต่ที่กลับมาจากวัดวั่นชิงจนถึงพระราชวัง จนถึงค้นหาเบาะแสได้ ข้ากระวนกระวาย ตื่นตกใจ และอารมณ์เสียตลอดเวลา” “ความรู้สึกเช่นนั้น จะอธิบายมันอย่างไรดีล่ะ ข้าไม่รู้ควรอธิบายอย่างไร ข้ากังวลมาก ในใจกระวนกระวายมาก ระงับไอสังหารไม่อยู่ และควบคุมความโกรธไม่ได้เลย”

สวี่เพียวเพียวรู้สึกคลายใจลงมาเล็กน้อย ทว่าในอกกลับยังคงอึดอัดทรมาน หัวใจเต้นระส่ำไม่เป็นจังหวะ ราวกับจะกระดอนหลุดออกมาจากอกด้วยความวิตกกังวลจนร้อนรุ่มไปหมด

น้ำเสียงทุ้มนุ่มอบอุ่นของภาณุเปลี่ยนเป็นกระด้างและเย็นชาอย่างที่นลินไม่เคยยินมาก่อน "เออ รู้แล้วน่า! ก็รีบจีบอยู่นี่ไง! นั่งเฝ้าแม่หม้ายนี่อยู่ทั้งวันเนี่ย!" ภาณุถอนหายใจยาว พูดพลางยกเท้าเคาะกับกระถางต้นไม้ด้วยท่าทางหงุดหงิดหัวเสีย

​มันขยับพุ่งทะยานสูงขึ้นอย่างบ้าคลั่ง บ่งบอกถึงอัตราการเต้นของหัวใจคนป่วยที่กำลังรัวกระหน่ำด้วยความตกใจและขัดเขินจนแทบจะระเบิดออกมา หมวดน้อยปรายสายตามองหน้าจอดิจิทัลนิ่ง ๆ ก่อนจะเลื่อนสายตาดุจดั่งเสือร้ายกลับมามองหน้าบิ๊กที่บัดนี้ขึ้นสีแดงก่ำด้วยความโมโหปนอาย เ ค้นเสียงต่ำกดดัน ​"เดี๋ยวเครื่องก็ระเบิดหรอก... ตอบเยสมันยากนักหรือไง" ​"อึ่ก... ย..." บิ๊กขยับปากพึมพำเสียงแผ่วในลำคอ ใบหน้าเบนหนีไปอีกทางด้วยความขัดใจ