ความกระวนกระวายใจ Novels & Stories

ใจสละเวลามาบีบคั้นทำให้สมองของผมต้องรับภาระหนักตรากตรำคิดอ่านคิดวิเคราะห์ตื่นตูมปั่นป่วนวุ่นวายจนก้อนเนื้อหัวใจกระตุกเต้นผิดจังหวะสะดุดกึกแบกรับมวลกระแสความกลัดกลุ้มกังวลใจไปไกลสุดกู่ปานนี้ แทนที่จะจัดแจงสละเวลาอ้าปากพ่นข้อเท็จจริงเนื้อหาหลักตรงดิ่งเข้าสู่ประเด็ นเนื้อความให้กวดเข้าใจจบ ๆ ไปเลยแต่แรกวะฮะ?

วันถัดมา ฉันจัดการอารมณ์ความรู้สึก แล้วมุ่งหน้าไปทำงาน ทัศนคติในการตั้งอกตั้งใจทำงานทำให้ฉันไม่มีเวลาไปคิดถึงเรื่องราวชีวิตสมรสที่พังทลาย กลับเกิดความสงบสุขทางจิตใจขึ้นมา

ผมสบถอย่างหัวเสีย เกือบจะเขวี้ยงโทรศัพท์ลงพื้นอยู่แล้ว ถ้าไม่ติดว่าผมยังผ่อนมันไม่หมด ความสงสัยยังคงเผาไหม้อยู่ในอก ทำให้ผมอยู่ไม่สุข แต่ความกระวนกระวายทั้งหมดนั้นก็จำต้องกลืนลงไป เมื่อเสียงส้นรองเท้าของคุณหนูกัญญาดังใกล้เข้ามา

แต่กลายเป็นว่าความเงียบนั้นดันทำให้ได้ยินเสียงหัวใจกันชัดกว่าเดิมซะงั้น! 📡 Frequency Interference (คลื่นรบกวน) : อาการที่คลื่นความถี่สองคลื่นมาเจอกันจนเกิดเสียงซ่า เปรียบเหมือนความโกรธของมัทนาที่โดนความคลั่งรักของพี่เท็นเข้ามารบกวนจนประมวลผลไม่ออก รวนไปทั้งระบบหัวใจเลยค่ะ!

พักสะอื้น “ปันเอ๊ย ฉันว่าแกควรทำจิตใจให้ว่าง แล้วค่อย ๆ คิด” “ฉันพยายามแล้ว แต่ตอนนี้ข้างในใจของฉันมันบีบ เหมือนตัวของฉันอยู่ในกระป๋องน้ำอัดลมที่มันพร้อมจะระเบิด ฉันคิดว่า ตัวฉันและความอดทนกับทุกเรื่อง มันกำลังจะถึงขีดสุด ตอนนี้หัวใจของฉันมันแทบจะรับไม่ไหวแล้ว มันอัด แน่นทุกเรื่องเลย”

นางพยายามปลอบใจตนเอง ตอนนี้กระวนกระวายใจยิ่งนัก ราวกับนั่งอยู่บนพรมเข็มที่ทิ่มแทงให้ไม่เป็นสุข

แต่น่าแปลกที่คนกระวนกระวายจนไม่อาจขยับไปไหนจากตรงนี้ได้ กลับกลายเป็นตัวเขาเอง เขากำลังรู้สึกผิด! ‘รู้สึกผิดอะไรวะ ไอ้ลม? แกทำถูกแล้วจะกังวลทำไม’ แม้สมองจะสั่งการเช่นนั้น แต่ความกระวนกระวายในใจกลับเพิ่มพูนขึ้นทุกขณะที่เวลาเดินผ่านไปอย่างไร้เหตุผล มารุตพาร่างสูงของตัวเอ

ตวัดกระบี่ตัดศีรษะคนเขายังไม่สะเทือนเลยสักนิด ต่อให้ถูกข้าศึกนับหมื่นล้อมอยู่ก็ไร้ความหวาดกลัว “ข้าคิดว่าท่านอาจไม่รู้ตัวก็ได้ นี่มันอากาแพนิคชัดๆ” “แพ...แพอะไรนะ?” “เอ่อ... อ้อ! โรควิตกกังวลชนิดหนึ่งหรือเรียกว่าโรคตื่นตระหนก คือ...เอ่อแบบว่าอยู่ดีๆ ก็เกิดอาการใจสั่น หัวใจ เต้นเร็ว เหงื่อแตก ตัวสั่น รู้สึกหายใจไม่อิ่ม หายใจขัดข้อง ไม่สบายท้อง ปั่นป่วนในท้อง วิงเวียนคล้ายจะเป็นลม อาการเกิดขึ้นประมาณสิบห้าถึงยี่สิบนาที เอ๊ย!หนึ่งถึงสองเค่อ แล้วค่อยๆหายไปเอง”

อาการกระวนกระวายและใจหายแปลกๆ มีมากขึ้นเรื่อยๆ ตามเวลาที่ผ่านไป นี่หรือเปล่าที่เขาเรียกว่างอนจนเกินงาม สุดท้ายก็ต้องเป็นฝ่ายที่ต้องกลับมานั่งทุกข์ใจเสียเอง ง้อดีหรือเปล่า? เอมมาลินถามตัวเองซ้ำแล้วซ้ำเล่า ใจเอนเอียงไปทางง้อ เพราะรู้สึกว่าครั้งนี้ตัวเองเป็นฝ่ายผิดจริงๆ แต่การเ

เสียงกระเส่ากระซิบข้างหู เกดสุดารู้สึกตื่นเต้น กายกำยำที่เบียดเข้ามาหาจากทางด้านหลังทำเอาใจเต้นแรง “นายใจกล้ามากนะเจมส์… รู้หรือเปล่าว่านายทำให้ฉัน ‘ใจกระเจิง’ ตั้งแต่วันแรกที่เจอกัน”