เกิดใหม่ Mga Nobela at Kwento

หลินหลิน เศรษฐินีผู้ร่ำรวยไร้รัก...สิ้นใจในเรือนไม้อันเงียบเหงา ก่อนตาย...นางขอพรสองประการ หนึ่ง...ขอมีชีวิตดุจเทพเซียนในนิยาย สอง...ขอพบพ่อแม่บุญธรรมที่พลัดพรากอีกครั้ง! สวรรค์บันดาลให้นางย้อนเวลากลับไปเกิดใหม่ในยุคจีนโบราณ พร้อม "มิติผันผวน" มิติพลังเวทมหาศาลติดตัวมาด้วย! ชาติภพนี้...นางจะใช้ชีวิตให้คุ้มค่า!ปลูกผัก เลี้ยงสัตว์ ฝึกยุทธ์ ท่องยุทธภพ พร้อมกับ "ท่านแม่ทัพเทียนชุน" บุรุษคลั่งรักขั้นสุด! ที่ตามติดนางราวเงาตามตัว..."หลินเอ๋อร์...เจ้าจะหนีพี่ไปไหนไม่ได้! มิติวิเศษ x แม่ทัพคลั่งรัก x ปริศนาชาติภพก่อน x การผจญภัยสุดป่วน ติดตามความสนุก ครบรส ได้ใน... หลินหลินกับระบบมิติผันผวน

เมื่อฉันลืมตาขึ้นมาอีกครั้ง ฉันก็เห็น 'เซเรน่า ชอว์' น้องสาวของฉันกำลังคุกเข่าอยู่ตรงหน้า ร้องไห้สะอึกสะอื้นพร้อมกับกดมีดปอกผลไม้จ่อไว้ที่ข้อมือของตัวเอง "นอร่า ฉันสาบานว่าฉันไม่ได้ตั้งใจ ฉันดื่มหนักไปหน่อย ฉันไม่รู้ด้วยซ้ำว่าฉันกับลูคัสไปจบลงแบบนั้นได้ยังไง..." ฉันแทบจะหลุดขำออกมา เพราะฉันเคยเห็นฉากนี้มาแล้ว ในชาติที่แล้ว เซเรน่าร้องไห้ฟูมฟายทำตัวเป็นเหยื่อหลังจากไปนอนกับ 'ลูคัส อาร์เดน' คู่หมั้นของฉัน ทุกคนต่างพากันปลอบโยนเธอ ลูคัสแต่งงานกับเธอเพื่อกอบกู้ชื่อเสียงของเธอ ส่วนฉันกลับถูกผลักไสให้ไปแต่งงานกับ 'แกรแฮม เวสต์' อดีตคู่หมั้นที่ถูกเซเรน่าทิ้ง ก่อนงานแต่งงาน ลูคัสโชว์รอยสักชื่อฉันบนข้อมือของเขาให้ดู และให้คำมั่นสัญญาว่าเขาจะรักแค่ฉันคนเดียว ฉันโง่เชื่อเขา ฉันสูญเสียเวลาไปถึงห้าปีกับการอยู่เคียงข้างสามีที่โหยหาน้องสาวของฉัน และเฝ้ารอคอยผู้ชายที่แต่งงานกับเธอไปแล้ว จากนั้น... เซเรน่าก็ตาย ฉันคิดว่าในที่สุดลูคัสก็จะกลับมาหาฉัน แต่เปล่าเลย... ฉันพบเขาที่งานศพ เขากำลังกอดรูปถ่ายของเธอไว้แน่นราวกับเพิ่งสูญเสียรักแท้หนึ่งเดียวในชีวิตไป "เธอเป็นภรรยาของผม" เขาบอกกับฉัน "ปล่อยวางเถอะนะ นอร่า" ในงานเลี้ยงวันเกิดของฉัน ลูคัสกับแกรแฮมชกต่อยแย่งชิงเซเรน่ากันบนดาดฟ้า คนหนึ่ง... เคยแต่งงานกับเธอ ส่วนอีกคน... ไม่เคยหยุดโหยหาเธอ และในขณะที่พวกเขากำลังฟาดฟันกันเพื่อเธอ ฉันกลับถูกผลักตกลงไปบนถนนที่มีรถพลุกพล่าน และตายลงภายใต้แสงไฟหน้ารถที่สาดส่องเข้ามา เมื่อลืมตาขึ้นมาอีกครั้ง ฉันก็ได้กลับมายังจุดเริ่มต้น ครั้งนี้ ฉันคิดว่าฉันเป็นคนเดียวที่จำอดีตชาติได้ แต่ฉันคิดผิด ลูคัสจำได้... แกรแฮมก็จำได้... และถึงแม้จะมีโอกาสครั้งที่สอง ผู้ชายทั้งสองคนก็ยังคงเลือกเซเรน่า แต่ในชาตินี้... ฉันจะไม่ยอมเป็นสิ่งของที่ถูกนำไปแลกเปลี่ยน ถูกเลือก หรือถูกโยนทิ้งอีกต่อไป ครั้งนี้ ฉันจะสร้างอาณาจักรของตัวเอง... สิ่งที่พวกมันจะไม่มีวันแย่งชิงไปจากฉันได้

ชาติก่อนโดนคนไว้ใจทำร้ายจนตัวตาย...ชาตินี้ข้าเกิดใหม่ขอทวงคืน สิ่งใดที่ข้าได้รับคนที่ทำกับข้าล้วนต้องได้รับ สิ่งใดที่ข้าทนทุกข์พวกมันต้องได้ทุกข์ ที่สิ่งที่พวกมันปรารถนาข้าจะยื้อแย่ง

นางไม่อยากเชื่อเลยสักนิด เมื่อครู่นางยังชื่นชมความงามของทัศนียภาพข้างทาง ทว่าเพียงพริบตา รถม้าวิ่งเร็วผิดจังหวะ นางกำลังจะตะโกนถามสารถีว่าเกิดเรื่องใดขึ้น รถม้าของนางก็เหมือนถูกกระแทกอย่างแรง รถม้าหมุนคว้าง ร่างของนางกระแทกผนังของรถม้าหลายครั้ง ราวกับกระดูกทุกชิ้นหลุดออกจากข้อต่อ นางหวีดร้องอย่างลืมตัว จนกระทั้งทุกอย่างสงบลง นางขยับตัวเพียงเล็กน้อยแต่เจ็บปวดจนต้องหลั่งน้ำตา หูสองข้างยังอื้ออึง สมองยังมึนงง นางรับรู้การเคลื่อนไหวที่เข้ามาใกล้ ดวงตากลมพยายามเบิกกว้างจ้องมองภาพผ่านม่านน้ำตา มือที่พอขยับได้ควานหาอาวุธ ทว่านางกลับพบมีดสั้นที่อาจารย์มอบให้ติดตัว นางกำมีดพกแน่นเป็นเพียงสิ่งเดียวที่นางจะไว้ป้องกันตนเองได้ “อย่าขยับ!” น้ำเสียงแข็งกร้าวดังขึ้นทำเอาร่างของจางฟางซินชะงักงันไปชั่วขณะ นางมองเห็นใบหน้าผู้เข้ามาไม่ชัด แต่เป็นกระบี่เปื้อนโลหิตนั้นกลับทำให้เบิกตากว้าง ปลายกระบี่อยู่ใกล้ใบหน้านางมากจนแทบจะรู้สึกได้ถึงรสชาติคาวเลือดที่ติดอยู่ที่กระบี่ ความเจ็บปวดถาโถมปล้นชิงสติของนางไปจนหมดสิ้น รสชาติความตายเป็นเช่นนี้หรือ? แล้วผู้ที่อยู่เบื้องหน้านางคือผู้ใดกัน มัจจุราชมารับดวงวิญญาณนางหรือ? เหตุใดใบหน้ามัจจุราชจึงดูคุ้นตาเหลือเกิน!

หนึ่งจอมมารถือกำเนิดจากโคลนตม ไร้อารมณ์ ไร้ความรู้สึก พร้อมทำลายทุกสิ่งอย่างเลือดเย็น กับอีกหนึ่งเมล็ดพันธุ์ถูกชะตากำหนดให้เป็นผู้กำจัดเภทภัยจึงตกเป็นเป้าหมาย ชีวิตมีอันตรายอย่างเลี่ยงไม่ได้

หญิงสาวผู้อวบอ้วนนำ้ร้อยกว่ากิโล ไม่เคยมีแฟน ไม่ต้องถามถึงสามีก็ไม่มีเช่นกัน วันหนึ่งเกิดลื่นเปลือกกล้วยตุยไป แล้ววิญญาณดันไปอยู่ในร่างนางร้ายชื่อเสียงฉาวโฉ่ ในนิยายที่เคยอ่านนานมาแล้ว ไม่ต้องถามถึงวีรกรรม ตามตบหญิงสาวทุกคนที่เข้าใกล้พระเอกของเรื่องคือท่านอ๋องหยางเล่อ คอยสกัดขานางเอกไม่ให้เข้าใกล้พระเอกยอดดวงใจ แต่อนิจจาพระเอกแสนจะรังเกียจเดียจ์ฉันท์นางร้าย เจอนางร้ายที่ไหนก็พยายามหลีกหนี แถมผู้คนก็ซุบซิบนินทา แสดงความรังเกียจในพฤติกรรมของนางร้าย น่าสงสารจริงหนอ เฝ้ารัก เฝ้าหวงคนที่เขาไม่แม้แต่จะชายตาแล อย่ากระนั้นเลย ข้าจะปฏิวัติชีวิตของเจ้าเสียใหม่ หน้าก็งามปานจะล่มเมือง หุ่นหรือก็เซ็กซี่ขยี้ใจชาย เฮอะ !!จะแคร์ทำไมผู้แค่คนเดียว หาใหม่ไปเลยค่ะ ผู้แซ่บๆ มีออกมากมาย ฮ่าฮาฮา

มันเริ่มตั้งแต่เมื่อไหร่กัน ที่สายตาของนางมีเขาเพียงผู้เดียว เพราะหนีการถูกไล่ล่า หญิงสาวจึงเลือกจะกระโดดผาน้ำตกพร้อมนกหงส์หยกตัวน้อย เสียงวัตถุตกลงผิวน้ำอย่างแรงทำให้ชายหนุ่มที่อยู่ใกล้บริเวณนั้นหันไปมองทันที เขาใช้วิชาตัวเบาพุ่งไปช่วยหญิงสาวในชุดสีแดงดำดิ่งลงไปในน้ำลึกอย่างเร็ว เลือดสีสดปะปนในสายน้ำ มือแกร่งแหวกสายน้ำพยายามคว้าร่างของหญิงสาวไว้ เขาประกบริมฝีปากส่งลมหายใจเข้าปากของนาง เพียงดวงตาคู่นั้นเบิกกว้าง สีหน้าของนางแสดงความตื่นตระหนก ริมฝีปากสั่นระริกพยายามส่งเสียงอย่างยากลำบาก ทำให้เขาจำใจโน้มศีรษะลงใกล้เพื่อได้ยินคำพูดของนาง “ข้า...ได้...พบ...ท่าน...แล้ว... ซือจื่อ”

“สามี!” หญิงสาวเบิกตากว้าง “ท่านเป็นสามีข้า” “ถูกต้อง” เขาหลุบตาลงเล็กน้อย “เจ้าคือภรรยาของข้า เจ้าจำไม่ได้หรือ?” หญิงสาวส่ายหน้าไปมา “ข้าจำอะไรไม่ได้เลย ...แม้แต่...ชื่อของตัวเอง” “เจ้าจำอะไรไม่ได้เลย?” นางพยักหน้าแทนคำตอบ สิ่งรอบข้างล้วนกลายเป็นสิ่งแปลกใหม่สำหรับนาง หญิงสาวอ้าปากเหมือนจะเอ่ยถามแต่อีกฝ่ายกลับชิงพูดขึ้นมาก่อน “เช่นนั้น เจ้าก็เพียงจำไว้ว่า ชื่อของเจ้าคือหรูซื่อและข้าซุนหลวนคุนเป็นสามีของเจ้า

ลู่ปิงปิงหญิงสาวในภพชาติปัจจุบันที่ประสบอุบัติเหตุรถเมล์พลิกคว่ำขณะไปทำงาน จนทำให้หลุดเข้ามาอยู่ในร่างฟูเหรินจิ้งจอกขาว. " เสี่ยวลู่เมื่อใดเจ้าจะฟื้นขึ้นมาเสียที " เสียงทุ้มราบเรียบเอ่ยขึ้นพลางใช้มือลูบไล้ไปตามใบหน้าเรียวงามของฟูเหรินของตนแผ่วเบา จ้องมองนางด้วยสายตาที่อ่อนโยน นางหลับใหลเช่นนี้มาหลายวันแล้ว จนตนรู้สึกใจคอไม่ดี " เสี่ยวลู่เจ้ารีบฟื้นขึ้นมาเถิด เจ้าอย่าทอดทิ้งข้าไว้เพียงผู้เดียวเช่นนี้เลย ถ้าเจ้ามิอยู่กับข้า ข้าก็จะไปอยู่กับเจ้าแทน มิว่าเจ้าจะอยู่ที่ใดข้าก็จะตามหาเจ้าจนพบ ข้าจะมิยอมพรากจากเจ้าไปที่ใดเป็นแน่แท้ ในชีวิตของข้ามีเจ้าเพียงผู้เดียวที่คอยอยู่เคียงข้างข้ามาเสมอ มีเจ้าเพียงผู้เดียวที่มิเคยเกลียดข้าในสิ่งที่ข้าเป็น เจ้าเป็นฟูเหรินของข้าและยังเป็นฟูเหรินที่ข้ารักมากยิ่งกว่าสิ่งใด ฉะนั้นเจ้ารีบฟื้นขึ้นมาหาข้าเถิดฟูเหรินที่งดงามของข้า " ตัวประหลาดเช่นตนจะมีผู้ใดมารัก ตั้งแต่ตนเกิดมาก็มีเพียงบิดามารดาของตนเท่านั้นที่รักตนยิ่งกว่าสิ่งใด แม้นมันจะต้องแลกด้วยชีวิตของพวกท่านเองก็ตาม เหล่ามนุษย์ต่างทำร้ายบิดามารดาของตนอย่างโหดร้าย

“อย่างไรเจ้ายังน่ารังเกียจเช่นเดิมเมื่อใดจะเลิกใช้วิธีการสกปรกเช่นนี้เสียที ข้าบอกเจ้าไปหลายครั้งแล้วว่าถึงอย่างไรงานหมั้นหมายระหว่างเราก็ไม่มีทางเกิดขึ้น ต่อให้เจ้าจะพยายามมากเพียงใดก็ตาม” “เขาพูดอะไรของเขากันน่ะ ใครจะหมั้นกับเขากันตาขี้เก๊กเอ๊ย” “ข้าพูดกับเจ้าอยู่นะว่านเยว่เฟย!!” “เป็นอะไร เจ้ากำลังเปลี่ยนไปเล่นบทใสซื่อบริสุทธิ์อยู่งั้นหรือ เจ้าไม่คิดว่าหลังจากเหตุการณ์ที่เจ้า…ลอบเข้าไปหาข้าที่ตำหนักสองเดือนก่อนนั่นผู้คนจะหลงลืมงั้นหรือ "สตรีน่ารังเกียจแห่งต้าหยวน" อย่าคิดว่าแกล้งตกน้ำแล้วจะเรียกร้องความสงสารจากเสด็จพ่อเพื่อบีบบังคับให้ข้ารับเจ้ามาเป็นพระชายา ชาตินี้ต่อให้เหลือเจ้าเป็นสตรีเพียงคนเดียว ข้าก็ไม่มีทางที่จะ…." “ท่านพล่ามพอหรือยัง” “อะไรนะ” “คิดว่าเป็นองค์ชายแล้วแน่นักหรือ ใหญ่มาจากไหนก็แค่มังกรน้อยลูกของฮ่องเต้ไม่ใช่หรืออย่างไรมีสิทธิ์อันใดมาต่อว่าผู้อื่น...” “หุบปาก!!”