เล่ห์รักพายุร้าย Novels & Stories

เตอร์ครางประสานเสียงไปพร้อมกับเชอร์รี่ ตอนนี้เขาจับก้นงามงอนเอาไว้กับที่ ก่อนจะกระแทกเสยขึ้นไปแทน เขาอัดกระแทกแก่นกายเข้าไปในร่องรักของเชอร์รี่อย่างหนักหน่วง จนน้ำรักสีใสกระเซ็นไปทั่วบริเวณ ตอนนี้พายุรักของทั้งสองพัดโหมกระหน่ำอย่างไม่มีหยุดพัก จนเชอร์รี่ได้แต่กรีดร้อง ด้วยความเสียวซ่าน ตับ ตับ ตับ ตับ ตับ

พ่อค้าแม่ค้าต่างรีบเก็บข้าวของ ปิดบานประตูหน้าต่างอย่างร้อนรน หลบหนีฝนที่ตั้งเค้าจะถาโถมลงมาในไม่ช้าแต่พายุนั้นไม่อาจสั่นคลอนความตั้งใจของไป๋หยางเจ๋อได้แม้แต่น้อย วันนี้เขาปิดร้านสุราเร็วกว่าทุกวัน กางร่มฝ่าละอองฝนที่เริ่มหนาแน่นขึ้นทีละหยาด ออกเดินเคียงกับหงเว่ย ภ ายในใจมีเพียงชื่อเดียวก้องซ้ำไปมา ‘หลิวอวี้ลู่’ สตรีที่เขาหลงรักจนหมดหัวใจและเชื่อมั่นว่าจะเป็นฮูหยินเพียงหนึ่งเดียวในชีวิต

ปึก! จากนั้นโรมันก็กระหน่ำรักอย่างลืมไปหมดทุกอย่างซึ่งเขาเองก็ไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกันว่าทำไมต้องการเธอได้มากมายขนาดนี้ ส่วนธารา เธอเองก็หมดทนทางหลีกเลี่ยงเลยได้แต่พยายามโอนอ่อนผ่อนตามเพื่อบรรเทาความเจ็บที่ได้รับ แต่ไม่ว่าจะพยายามเท่าไหร่เธอก็ยังเจ็บปวดทรมานอยู่ดี

ปลายฝนหลับตาเรียกชื่อเขาเหมือนละเมอ เธอเสียววูบวาบไปหมดทุกส่วนที่เขาเอาลิ้นร้อนไปถึง ร่างกายสั่นไหวควบคุมไม่ได้ สะโพกสวยส่ายร่อนไปมาเมื่อเขากระดกลิ้นฉกชิมน้ำหวานจากร่องรักของเธอ ใช้มือเล็กกดหัวเขาให้ปรนเปรอเธอมากขึ้นอย่างลืมตัว จนใบหน้าหล่อเหลาฝังอยู่ตรงปากท างรักของเธอ น้ำหวานเปรอะเปื้อนใบหน้าคมความจนไม่มีพื้นที่ว่าง “มะ ไม่ไหวแล้ว ธะ ธาม”เสียงลมหายใจของเธอขาดห้วง เมื่อพายุลิ้นกระหน่ำถาโถมจนตัวเธอลอยขึ้นเหนือพื้น ไม่นานก็ปลดปล่อยทุกสิ่งทุกอย่างออกมา พร้อมทั้งครวญครางเสียงดังลั่นห้อง

จนกลายเป็นความสุขที่นิรันดร์ พายุร้ายพัดผ่านไปแล้ว... เหลือไว้เพียงสายลมรักที่อบอุ่นและมั่นคงชั่วนิรันดร์ จบบริบูรณ์ 🩷 มีตอนพิเศษ 5 ตอน Nc 🔞 ปาไปแล้ว 4 😆

ฉันหยิบไพ่ใบหนึ่งจากแขนเสื้อ — ไพ่ลายดอกจันทรากลางคืนพายุ ไพ่: The Veil — ผืนม่านแห่งเงา ฉันร่ายคาถาเสียงเบาราวลมหายใจ “ในนามแห่งจันทรา ข้าขอเรียกม่านแห่งราตรี ซ่อนผู้ไร้โทษจากดวงตาทั้งปวง

ใบหน้าหวานเชิดขึ้นครางดังลั่น แต่ช่วงล่างยังคงทำหน้าที่ได้อย่างลงตัว พายุที่เห็นเต้าอวบกวัดแกว่งไปมาตรงหน้าก็ทนไม่ไหว ก้มลงไปดูดกลืน หยอกล้อ ปาดเลียน้ำลายจนเหนียวเยิ้มไปทั่วอกอวบ ก่อนจะผละออกไปซุกไซร้ซอกคอขาว ขบเม้มจนเป็นรอยแดงจาง ๆ ยิ่งเขาขบเม้นแรงมากเท่าไหร ่ ลินดายิ่งขย่มแรงมากขึ้นเท่านั้น ความยาวของเอ็นร้อนไม่ใช่อุปสรรคในการที่เธอจะบดร่อนขึ้นลงจนสุด ยิ่งเธอควงเอวใส่แก่นกายเขาอย่างยั่วยวน พายุยิ่งร้องคำรามด้วยความเสียว ร่างกายแกร่งสั่นสะท้าน หายใจเข้าออกรัวเร็ว

น้องแม็กซ์เอ่ยเอาใจผู้เป็นพ่อ “คนเจ้าเล่ห์หลอกลูกก็เป็น” “ก็เพราะรักไงครับจึงต้องใช้เล่ห์เหลี่ยม” บอกภรรยาดวงตาพราวพราย พราวแสงแขจึงทุบต้นแขนสามีอย่างขัดเขินเมื่อรู้ความหมายในแววตานั้นดี

ียงหวานครางแผ่วเบา ตวัดวงแขนโอบรัดร่างแกร่งแนบแน่น รู้สึกร่างทั้งร่างเหมือนถูกโยนอยู่บนเกลียวคลื่นที่ถาโถมรุนแรง “รินทร์จ๋า...รินทร์ของผม” เสียงเรียกชื่อสั่นพร่าขณะร่างหนาขยับเป็นจังหวะแห่งรักที่โหมรุนแรงขึ้นไปตามอารมณ์ ร่างบางสะท้านรุนแรง ปลายเล็บเจียนมนจิกลงบนไหล่หนา

ยิ่งเห็นอาการปฏิเสธแถมด้วยความรังเกียจ ดารินก็หน้ามืดอยากเอาชนะพายุขึ้นมา ปกติไม่มีใครชอบเธออยู่แล้ว เธอก็ยิ่งอยากจะทำให้พายุโมโหให้อกแตกตายไปเลย “ยายเด็กบ้า” พายุสติหลุดเขากดร่างน้อยลงไปบนพื้นแคร่ มองเธออย่างเดือดดาล “ใส่เสื้อผ้าซะ”