เล่ห์รักพายุร้าย Novels & Stories

ปึก! จากนั้นโรมันก็กระหน่ำรักอย่างลืมไปหมดทุกอย่างซึ่งเขาเองก็ไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกันว่าทำไมต้องการเธอได้มากมายขนาดนี้ ส่วนธารา เธอเองก็หมดทนทางหลีกเลี่ยงเลยได้แต่พยายามโอนอ่อนผ่อนตามเพื่อบรรเทาความเจ็บที่ได้รับ แต่ไม่ว่าจะพยายามเท่าไหร่เธอก็ยังเจ็บปวดทรมานอยู่ดี

ปลายฝนหลับตาเรียกชื่อเขาเหมือนละเมอ เธอเสียววูบวาบไปหมดทุกส่วนที่เขาเอาลิ้นร้อนไปถึง ร่างกายสั่นไหวควบคุมไม่ได้ สะโพกสวยส่ายร่อนไปมาเมื่อเขากระดกลิ้นฉกชิมน้ำหวานจากร่องรักของเธอ ใช้มือเล็กกดหัวเขาให้ปรนเปรอเธอมากขึ้นอย่างลืมตัว จนใบหน้าหล่อเหลาฝังอยู่ตรงปากท างรักของเธอ น้ำหวานเปรอะเปื้อนใบหน้าคมความจนไม่มีพื้นที่ว่าง “มะ ไม่ไหวแล้ว ธะ ธาม”เสียงลมหายใจของเธอขาดห้วง เมื่อพายุลิ้นกระหน่ำถาโถมจนตัวเธอลอยขึ้นเหนือพื้น ไม่นานก็ปลดปล่อยทุกสิ่งทุกอย่างออกมา พร้อมทั้งครวญครางเสียงดังลั่นห้อง

จนกลายเป็นความสุขที่นิรันดร์ พายุร้ายพัดผ่านไปแล้ว... เหลือไว้เพียงสายลมรักที่อบอุ่นและมั่นคงชั่วนิรันดร์ จบบริบูรณ์ 🩷 มีตอนพิเศษ 5 ตอน Nc 🔞 ปาไปแล้ว 4 😆

เธอละสายตากลับมา แล้วหันไปมองหลี่ลี่ที่นอนทอดกายอยู่บนโซฟา พลางใช้ส้อมจิ้มมังคุดขึ้นมาหนึ่งกลีบ “ลมอะไรหอบเธอมาถึงที่นี่ได้ล่ะวันนี้?” หลี่ลี่เด้งตัวลุกขึ้นนั่ง “ลมพายุทอร์นาโดน่ะค่ะ” “หา?” “ความรักจากไปเร็วเกินไปเหมือนกับพายุทอร์นาโด ทนรับมันไม่ไหว จนฉันไม่มีที่ใ ห้หลบซ่อนอีกต่อไป...”

ใบหน้าหวานเชิดขึ้นครางดังลั่น แต่ช่วงล่างยังคงทำหน้าที่ได้อย่างลงตัว พายุที่เห็นเต้าอวบกวัดแกว่งไปมาตรงหน้าก็ทนไม่ไหว ก้มลงไปดูดกลืน หยอกล้อ ปาดเลียน้ำลายจนเหนียวเยิ้มไปทั่วอกอวบ ก่อนจะผละออกไปซุกไซร้ซอกคอขาว ขบเม้มจนเป็นรอยแดงจาง ๆ ยิ่งเขาขบเม้นแรงมากเท่าไหร ่ ลินดายิ่งขย่มแรงมากขึ้นเท่านั้น ความยาวของเอ็นร้อนไม่ใช่อุปสรรคในการที่เธอจะบดร่อนขึ้นลงจนสุด ยิ่งเธอควงเอวใส่แก่นกายเขาอย่างยั่วยวน พายุยิ่งร้องคำรามด้วยความเสียว ร่างกายแกร่งสั่นสะท้าน หายใจเข้าออกรัวเร็ว

น้องแม็กซ์เอ่ยเอาใจผู้เป็นพ่อ “คนเจ้าเล่ห์หลอกลูกก็เป็น” “ก็เพราะรักไงครับจึงต้องใช้เล่ห์เหลี่ยม” บอกภรรยาดวงตาพราวพราย พราวแสงแขจึงทุบต้นแขนสามีอย่างขัดเขินเมื่อรู้ความหมายในแววตานั้นดี

ียงหวานครางแผ่วเบา ตวัดวงแขนโอบรัดร่างแกร่งแนบแน่น รู้สึกร่างทั้งร่างเหมือนถูกโยนอยู่บนเกลียวคลื่นที่ถาโถมรุนแรง “รินทร์จ๋า...รินทร์ของผม” เสียงเรียกชื่อสั่นพร่าขณะร่างหนาขยับเป็นจังหวะแห่งรักที่โหมรุนแรงขึ้นไปตามอารมณ์ ร่างบางสะท้านรุนแรง ปลายเล็บเจียนมนจิกลงบนไหล่หนา

“ไม่เบาครับ ผมจะทำให้ฝนลืมทุกอย่าง ลืมแม้กระทั่งวิธีหายใจเลยคอยดู” เสียงเนื้อกระทบเนื้อดังก้องประสานไปกับเสียงเกลียวคลื่นที่สาดซัดโขดหินเบื้องล่าง นัยน์ตาสีฟ้าครามประสานเข้ากับนัยน์ตาสีน้ำตาลประกายทอง สื่อสารความรักและความโหยหาที่อัดอั้นมานานนับเดือนผ่านภาษากายที่หลอ มรวมเป็นหนึ่งเดียว รามโหมกระหน่ำพายุรักอย่างบ้าคลั่งในห้วงสุดท้าย สลับกับการก้มลงไปจูบซับหยาดเหงื่อและขบเม้มริมฝีปากอิ่มอย่างดูดดื่ม “ผมรักฝน รักฝนที่สุด”

แต่แล้วมนุษย์ก็สร้างเรือ ล่องเรือข้ามน่านน้ำด้วยความหยิ่งผยอง ลีเวียธานมองเห็นเรือใบเหล่านั้นเป็นดั่งสิ่งแปลกปลอมที่บุกรุกเขตแดนของมัน มันพิโรธ พายุร้ายเกิดขึ้นจากหางที่สะบัดของมัน คลื่นยักษ์พัดเรือให้แตกเป็นเสี่ยงๆ นักเดินเรือมากมายจมหายสู่ก้นสมุทรพร้อมเสียงกรีดร้องท ี่ไม่มีผู้ใดได้ยิน เทพเจ้าทั้งหลายพยายามไกล่เกลี่ย แต่ความโกรธของลีเวียธานนั้นเกินจะระงับได้ มันมองมนุษย์เป็นเพียงฝุ่นผง และยังคงอาละวาดด้วยความเกรี้ยวกราด

ไม่รอให้ภรรยาได้เอ่ยท้วงสิ่งใดอีก พายุก็ช้อนอุ้มร่างบางขึ้นแนบอก ก้าวเดินตรงไปยังเตียงนอนกว้าง ก่อนจะโน้มตัวลงไปประทับริมฝีปาก ปิดกั้นคำประท้วงทั้งหมดให้กลืนหายไปในลำคอ จูบที่เริ่มต้นด้วยความอ่อนโยน ค่อยๆ แปรเปลี่ยนเป็นความเร่าร้อนและลึกซึ้ง... ราวกับเป็นการ ตอกย้ำว่า ไม่ว่าเวลาจะผ่านไปนานแค่ไหน ‘พายุร้าย’ ลูกนี้ ก็ถูกสยบราบคาบไว้ด้วยความรักของ ‘พริมา’ เพียงผู้เดียว... ตลอดกาล (จบบริบูรณ์)