เล่ห์รักพายุร้าย Mga Nobela at Kwento

พายุชะงักปลายเท้าพร้อมกับหันมามองชะเอม “ขึ้นชื่อว่าเมียแล้ว​ มันก็ต้องรักและรับผิดชอบ​ ถ้าฉันไม่รักน้ำค้าง​ ฉันคงไม่อยู่กับน้ำค้างหรอก​ น้ำค้างเป็นผู้หญิงที่รักมั่นคงและซื่อตรง​ ฉันก็ควรจะเป็นผู้ชายที่มั่นคงและซื่อตรงด้วย ให้สมกับความรักที่น้ำค้างให้ฉันมา” “แต่เอมก็รักคุณ ​พายุ​เหมือนกัน​นะคะ​ รักมาตลอดตลอดเวลาที่คุณพายุมาทำงานที่นี่ ไม่มีวันไหนเลยที่เอมไม่รักคุณ เอมรักคุณพายุทุกวัน ทำไมคุณพายุถึงไม่มองเห็นความรักของเอมที่มีให้คุณพายุเหมือนที่น้ำค้างมีให้คุณพายุล่ะคะ”

ชายหนุ่มจับมือเธอวางลงเตรียมพูด “พี่บอกได้แค่ว่าพี่รักพัชที่พัชเป็นพัช ไม่มีเหตุผลอื่นแอบแฝง” “จริงสิคะ คนเราจะรักกันมันต้องใช้เหตุผลด้วยเหรอคะ” คิมหันต์จูบเข้าที่หลังมือเบาๆ ก่อนที่พัชสิกาจะนึกอะไรขึ้นมาได้ “พี่คิมดูพระจันทร์บนท้องฟ้าสิคะ” เธอชี้ไปที่พระจันทร์ครึ่งเสี ้ยว” “มองทำไมอ่ะ”

สกายรู้สึกเหมือนในปกตีรวนไปด้วยคลื่นพายุที่พัดโหมกระหน่ำไม่หยุดหย่อน คลื่นพายุที่ชื่อว่าความเข้าใจผิดกำลังจู่โจมจิตใจเขาจนปวดร้าว เขาทรยศแฟนสาวด้วยความเข้าใจผิด และทำร้ายเพื่อนสาวคนสนิทของตัวเองไปด้วยความหว้าเว้เพียงชั่วครู่ชั่วคราว...

พายุคลั่ง เสียงเนื้อกระทบเนื้อแผ่วดังประสานกับเสียงครางหวานหยาดเยิ้มของพราวพิชชาที่ดังระงมไม่ขาดสาย บทรักง้อภรรยาระดับซีอีโอสายเปย์ดำเนินไปอย่างเผ็ดร้อน ทุกแรงกระแทกกระทั้นตอกย้ำความบริสุทธิ์ใจและความคลั่งรักที่เขามีต่อเธอ จนกระทั่งทั้งสองร่างกอดรัดฟัดเหวี่ยงพากัน ทะยานขึ้นสู่ขอบสวรรค์อันวาบหวามสมบูรณ์แบบพร้อมกัน

เมื่อห้วงอารมณ์แห่งความโหยหาที่โหมกระหน่ำเดินทางมาถึงจุดสูงสุด หยาดน้ำตาแห่งความสุขก็ไหลรินออกจากหางตาของพิมพ์มาดา หัวใจสองดวงที่เคยถูกพันธนาการด้วยสัญญาร้ายและรอยแค้น บัดนี้ได้ปลดแอกตัวเองและหลอมรวมกันด้วยไฟพิศวาสและความรักอย่างสมบูรณ์แบบ พายุรักที่เพิ่งพั

พายุยิ้มเจ้าเล่ห์ “ทำให้เธอยอมรับรักมึง และยอมนอนกับมึงด้วยความเต็มใจภายในหนึ่งเทอม มึงจะใช้วิธีไหนกูไม่สน จะเอาเงินฟาดหัวหรือใช้ชื่อตระกูลอัครมหาศาลบีบมันยังไงก็ได้... กูก็แค่อยากรู้ว่า 'เงิน' และ 'อำนาจ' ของมึง มันจะซื้อศักดิ์ศรีของหงส์ปีกหักตัวนี้ได้จ ริงหรือเปล่า หรือสุดท้ายมึงจะลงไปคลานเข่าให้เธอเอง?”

เสียงหวานครางกระเส่า เมื่อฝ่ามือร้อนผ่าวเลื่อนต่ำลงไปกอบกุมใจกลางความอ่อนนุ่มที่กำลังฉ่ำเยิ้มไปด้วยหยาดน้ำแห่งความปรารถนา ปลายนิ้วร้ายกาจกรีดกรายหยอกล้อกับติ่งเนื้อเกสร ก่อนจะสอดแทรกเข้าไปภายในช่องทางรักที่คับแคบและตอดรัดนิ้วเขาอย่างหนัก พายุขยับเรียวนิ้วเข้าออกเป็นจังหว

พายุแห่งอารมณ์โหมกระหน่ำซัดสาดระลอกแล้วระลอกเล่า เสียงเนื้อกระทบเนื้อดังก้องผสานกับเสียงลมหายใจหอบถี่ หลินเวยได้แต่ปล่อยให้น้ำตาไหลรินเงียบๆ ท่ามกลางความสุขสมที่นางไม่อาจปฏิเสธ ร่างกายนี้ตกเป็นของเขาโดยสมบูรณ์... ภายใต้เงื้อมมือของมัจจุราชรูปงามผู้ที่นางเกลียดแสนเก ลียด

[1] กู๋อวี่ คือฝนช่วยเพาะปลูก ในที่นี้ใช้อ้างอิงถึงเทศกาลสิ้นสุดฤดูฝนล่วงเข้าสู่ฤดูร้อน หรือ ลี่เซี่ย [2]ลี่เซี่ย เริ่มต้นฤดูร้อน [3] ยามเว่ย คือบ่ายโมงถึงบ่ายสาม

ากลำธารหรือน้ำกามจากความใคร่ ร่างสูงอดใจไม่ไหวใช้นิ้วแหวกกลีบร่องจนเห็นเนื้อสีแดงสดและยื้อพรหมจรรย์อยู่ข้างใน ชายหนุ่มย่อตัวลงก่อนจะฝั่งใบหน้าลิ้มชิมรสชาติของบุปผาที่บานสะพรั่งอย่างหยามใจ ปลายลิ้นลากเลียทั่วกลีบร่องก่อนจะแยงเข้าออกจนเรียกเสียงครางหวานของอีกฝ่า ย "ท่านจอมยุทธ์ได้โปรดหยุดเถอะ ท่านอยากให้ข้าทำสิ่งใดข้าจะทำให้ท่านทุกอย่างเลย"