เล่ห์รักพายุร้าย 소설 & 이야기

คุณณุนี่นะเจ้าเล่ห์จริงๆ “มันต้องมีเล่ห์เหลี่ยมกันหน่อยสิเมียจะได้รัก..” ไม่ได้ๆ ว่าจะได้รักก็ต้องใช้เล่ห์ใช้เหลี่ยมตั้งนานสองนาน.. โห..

แจ้งให้ทราบทั่วกัน หลังจากลงรอยรักพันธะร้ายจบแล้ว ไรต์จะลง เล่ห์ลวงวิวาห์ร้ายต่อเลยนะคะ เล่ห์ลวงวิวาห์ร้ายเป็นเรื่องราวของพิมพ์มาดา (แอ้) กับพุฒิพัฒน์ (พุฒิ) ที่เคยเป็นคนรักของ มายด์ มณีรินทร์ ในเธอคือรักที่(ไม่)ต้องใจ แอ้เป็นเพื่อนสนิทของก้อยนางเอกเรื่องนี้ค่ะ เนื ้อหานิยายไม่เกี่ยวข้องกันอ่านแยกได้ ถ้าใครไม่อยากอ่าน หลังจากลงรอยรักพํนธะร้ายจบแล้ว ไม่ต้องปลดเหรียญนะคะ แต่ถ้าอยากฟินจิกหมอนเรียนเชิญอ่านกันได้ยาว ๆ เลยจ้า ฝากผลงานของมณีภัทรสรด้วยนะคะ

พายุทรายภายนอกกระโจมยังคงโหมกระหน่ำอย่างบ้าคลั่ง เสียงลมหวีดหวิวอื้ออึงราวกับเสียงคำรามของปีศาจแห่งทะเลทราย ทว่าภายในกระโจมที่อบอวลไปด้วยกลิ่นกำยานหอมกรุ่น พายุแห่งความปรารถนากำลังปะทุขึ้นอย่างรุนแรงและร้อนระอุยิ่งกว่า ดานีฟโรมรันหนักหน่วงที่สองเต้าซ้ายขวาอย ่างหิวกระหาย ริมฝีปากอุ่นร้อนและปลายลิ้นสากตวัดโลมเลียสลับกับการขบเม้มเบาๆ สร้างความเสียวซ่านจนร่างบางบิดเร่า ร่างกายของหญิงสาวตอบสนองต่อสัมผัสอันช่ำชองของขุนโจรหนุ่มอย่างซื่อตรง จนน้ำหวานถูกคายออกมาอย่างท่วมท้น ชโลมเส้นทางรักให้ชุ่มฉ่ำ

"ใครรักนาย คิดเองเออเองนะ" "ถ้าไม่รักแล้วจะหึงทำไม" "ก็...." "เธอรักฉันแล้วใช่ไหม" "ไม่!!!" "ไม่เชื่อ" "แล้วแต่นายจะคิด" "แต่ฉัน....รักเธอนะ" "พายุ.."

…บวกกับเร่าร้อน… เขาต่อคำนั้นในใจและหันมามองใบหน้าสวยหวานของปริมาด้วยสายตากรุ้มกริ่ม ใบหน้าสวยหวานแดงระเรื่ออย่างเข้าใจความหมายจากสายตาของสามี จุดเริ่มต้นของความรักครั้งนี้แม้เกิดจากเล่ห์กลที่เธอจงใช้ล่อลวงเขาแต่ในที่สุดเล่ห์กลนั้นก็กลับกลายเป็นความรักความปรารถนาที่ ร้อยรัดหัวใจสองดวงเข้าไว้เป็นหัวใจดวงเดียวกัน...บัดนี้ความรักนั้นถูกทักทอจนแน่นหนาด้วยโซ่ทองคล้องใจ ทั้งสองคนหันมาสบตากันอย่างหวานซึ้ง ต่างรู้ว่าไม่มีความสุขอื่นใดเท่ากับการมีครอบครัวที่สมบูรณ์และมีคนที่รักคอยอยู่เคียงข้าง

ร่างสวยโยกไปตามแรงกระแทก พราวฟ้าไม่คิดเลยว่าครั้งแรกจะทำให้เธอมีความสุขและรู้สึกดีมากขนาดนี้ บรรยากาศรอบข้างก็เป็นใจมีเพียงแสงจันทร์และแสงดาวที่เปล่งประกายท่ามกลางลมทะเลที่พัดผ่าน ถึงอากาศจะเย็นสบายแต่สองร่างกลับมีเหงื่อซึมจากบทรักอันเร่าร้อน “อ่าส์!” ร่างกำยำคร างเสียงกระเส่า ในขณะที่สะโพกหนายังคงกระแทกใส่ร่างเล็กไม่หยุดหย่อน ร่องรักที่คับแน่นก็บีบรัดลำใหญ่จนแทบจะทนไม่ไหว ความสุขสมวิ่งวนไปทั่วทั้งร่างกาย เรียกได้ว่าทั้งฟินทั้งเสียวในเวลาเดียวกัน

ปากอิ่มขมุบขมิบออกมาเบาๆ แต่ก็อดคิดไม่ได้ว่ามารดายังสังเกตเห็น แล้วคนที่ทำให้เกิดรอยจะไม่เห็นเชียวหรือ ไม่มีทางเสียละ ยกเว้นเห็นแต่ตั้งใจไม่บอกให้เธอรู้ เผลอๆ จงใจทำให้มันเป็นรอยเสียด้วยซ้ำ ‘คนบ้านี่ เจ้าเล่ห์นักนะ ชอบสร้างภาพให้คนอื่นเอาไปคิดนี่ถนัดนักละ ตัวเองชอบ ทำอะไรประเจิดประเจ้อคนเดียวยังไม่พอ ยังมาประเจิดประเจ้อ ตามเนื้อตามตัวคนอื่นเขาอีก มันน่าซัดให้สักตุ้บแทนจูบลาส่งท้ายนั่นซะจริงๆ’

โต๊ะทำงานสั่นไหวไปตามแรงอารมณ์ที่โหมกระหน่ำ เขาตักตวงความหวานจากร่างอวบอัดอย่างบ้าคลั่งจนกระทั่งพายุรักดำเนินมาถึงจุดสูงสุด ฉายดนัยกดกายแช่ค้างไว้ก่อนจะปลดปล่อยลาวาขาวขุ่นฉีดพล่านเข้าสู่ร่องสวาทที่ตอดรัดแน่นจนเต็มปรี่ เมื่อพายุสงบลง รุจิราหอบหายใจโรยริน ถึงแม

“แหวะ! ก็แค่หล่อ รวย เพอร์เฟกต์ ยุโรป อึ๊ยยยยย... ไม่ใช่ๆ ออกไปจากหัวฉันเดี๋ยวนี้นะ ออกไปๆ ชิวๆๆ” นั่นแหละสิ่งที่น่ากลัวว่าผีอาแปะและผีทะเล เพราะโรคประจำตัวของเธอกำลังกำเริบเมื่อเลือดลมพุ่งริ้วขึ้นสู่ใบหน้าให้เธอเสียจริต ใบหน้าส่ายสะบัดขับไล่โรคร้ายให้ห ายไปจากตัวเอง แต่ยิ่งสลัดไล่ก็คล้ายว่าโรคจะยิ่งกำเริบ เพราะเธอน่ะเป็น ‘โรคแพ้ความหล่อ’ อย่างแรง โดยเฉพาะผู้ชายตรงสเปกหล่อจนโลกตะลึงอย่างนี้ จะไม่ให้โรคกำเริบได้ไง

"มหาเวทจันทราผสานวิญญาณ: พายุเหมันต์ดับ“ สิงขรตวัดดาบฟันเสยขึ้นสุดแรงเกิด! คลื่นพายุลมกรดที่เย็นจัดระดับศูนย์องศาสัมบูรณ์พุ่งทะยานแหวกอากาศ เข้าปะทะกับตรีศูลศิลาโลหิตของมฆวาน!