เล่ห์รักพายุร้าย นิยาย & เรื่องราว

"ใครรักนาย คิดเองเออเองนะ" "ถ้าไม่รักแล้วจะหึงทำไม" "ก็...." "เธอรักฉันแล้วใช่ไหม" "ไม่!!!" "ไม่เชื่อ" "แล้วแต่นายจะคิด" "แต่ฉัน....รักเธอนะ" "พายุ.."

พายุแห่งอารมณ์โหมกระหน่ำซัดสาดระลอกแล้วระลอกเล่า เสียงเนื้อกระทบเนื้อดังก้องผสานกับเสียงลมหายใจหอบถี่ หลินเวยได้แต่ปล่อยให้น้ำตาไหลรินเงียบๆ ท่ามกลางความสุขสมที่นางไม่อาจปฏิเสธ ร่างกายนี้ตกเป็นของเขาโดยสมบูรณ์... ภายใต้เงื้อมมือของมัจจุราชรูปงามผู้ที่นางเกลียดแสนเก ลียด

ปียกลู่ เขารักเธอแบบแนบชิดสนิทสนมที่สุดด้วยปลายลิ้นนิ่มร้อนของเขา ทุกสัมผัสเต็มไปด้วยความหนักแน่นแต่ทว่านุ่มนวลอย่างตั้งใจปลุกเร้าอารมณ์หญิงสาวให้ร้อนรุ่มสร้างความรัญจวนระคนเสียวซ่านทำให้กับปริมาจนต้องเปล่งเสียงครางแหบพร่าออกมา “พี่กันต์ขา...” หยาดหยดความสุขของเธอปริ

ร่างสวยโยกไปตามแรงกระแทก พราวฟ้าไม่คิดเลยว่าครั้งแรกจะทำให้เธอมีความสุขและรู้สึกดีมากขนาดนี้ บรรยากาศรอบข้างก็เป็นใจมีเพียงแสงจันทร์และแสงดาวที่เปล่งประกายท่ามกลางลมทะเลที่พัดผ่าน ถึงอากาศจะเย็นสบายแต่สองร่างกลับมีเหงื่อซึมจากบทรักอันเร่าร้อน “อ่าส์!” ร่างกำยำคร างเสียงกระเส่า ในขณะที่สะโพกหนายังคงกระแทกใส่ร่างเล็กไม่หยุดหย่อน ร่องรักที่คับแน่นก็บีบรัดลำใหญ่จนแทบจะทนไม่ไหว ความสุขสมวิ่งวนไปทั่วทั้งร่างกาย เรียกได้ว่าทั้งฟินทั้งเสียวในเวลาเดียวกัน

ปากอิ่มขมุบขมิบออกมาเบาๆ แต่ก็อดคิดไม่ได้ว่ามารดายังสังเกตเห็น แล้วคนที่ทำให้เกิดรอยจะไม่เห็นเชียวหรือ ไม่มีทางเสียละ ยกเว้นเห็นแต่ตั้งใจไม่บอกให้เธอรู้ เผลอๆ จงใจทำให้มันเป็นรอยเสียด้วยซ้ำ ‘คนบ้านี่ เจ้าเล่ห์นักนะ ชอบสร้างภาพให้คนอื่นเอาไปคิดนี่ถนัดนักละ ตัวเองชอบ ทำอะไรประเจิดประเจ้อคนเดียวยังไม่พอ ยังมาประเจิดประเจ้อ ตามเนื้อตามตัวคนอื่นเขาอีก มันน่าซัดให้สักตุ้บแทนจูบลาส่งท้ายนั่นซะจริงๆ’

โต๊ะทำงานสั่นไหวไปตามแรงอารมณ์ที่โหมกระหน่ำ เขาตักตวงความหวานจากร่างอวบอัดอย่างบ้าคลั่งจนกระทั่งพายุรักดำเนินมาถึงจุดสูงสุด ฉายดนัยกดกายแช่ค้างไว้ก่อนจะปลดปล่อยลาวาขาวขุ่นฉีดพล่านเข้าสู่ร่องสวาทที่ตอดรัดแน่นจนเต็มปรี่ เมื่อพายุสงบลง รุจิราหอบหายใจโรยริน ถึงแม

“แหวะ! ก็แค่หล่อ รวย เพอร์เฟกต์ ยุโรป อึ๊ยยยยย... ไม่ใช่ๆ ออกไปจากหัวฉันเดี๋ยวนี้นะ ออกไปๆ ชิวๆๆ” นั่นแหละสิ่งที่น่ากลัวว่าผีอาแปะและผีทะเล เพราะโรคประจำตัวของเธอกำลังกำเริบเมื่อเลือดลมพุ่งริ้วขึ้นสู่ใบหน้าให้เธอเสียจริต ใบหน้าส่ายสะบัดขับไล่โรคร้ายให้ห ายไปจากตัวเอง แต่ยิ่งสลัดไล่ก็คล้ายว่าโรคจะยิ่งกำเริบ เพราะเธอน่ะเป็น ‘โรคแพ้ความหล่อ’ อย่างแรง โดยเฉพาะผู้ชายตรงสเปกหล่อจนโลกตะลึงอย่างนี้ จะไม่ให้โรคกำเริบได้ไง

"มหาเวทจันทราผสานวิญญาณ: พายุเหมันต์ดับ“ สิงขรตวัดดาบฟันเสยขึ้นสุดแรงเกิด! คลื่นพายุลมกรดที่เย็นจัดระดับศูนย์องศาสัมบูรณ์พุ่งทะยานแหวกอากาศ เข้าปะทะกับตรีศูลศิลาโลหิตของมฆวาน!

องทางรักของพระพายรัวแรงตามอารมณ์ที่กำลังพุ่งทะยานสูง เมื่อความรู้สึกทั้งหมดมารวมตัวกันอยู่ที่ปลายหัวเห็ดภารันก็กระแทกแก่นกายแรงๆ เข้าไปในช่องทางรักของพระพายสองสามครั้งและในจังหวะสุดท้ายภารันก็ได้ปลดปล่อยสายธารน้ำรักสีขาวขุ่นเข้าไปในช่องทางรักของพระพายทุกหยาดหยดแ ละกดแช่ตัวตนไว้สักพักเพื่อให้ช่องทางรักของพระพายรีดน้ำของตัวเองออกให้หมด

หากศึกรักครานี้เป็นดังคลื่นก็คงจะเป็นคลื่นทะเลพิโรธที่มากับพายุร้ายลูกใหญ่ พร้อมซัดทำลายทุกสิ่งให้พังพินาศ ถ้ำทางเล็กแคบเปียกชุ่มดูดกลืนความแข็งเกร็ง โดยไม่ปฏิเสธแต่ยินยอมพร้อมใจราวกับว่าเธอเกิดมาเพื่อเป็นของเขา