Novel & Cerita สูตรโกง

“แกจำไว้นะ เวลาเล่นเกมแล้วอยากโกง แกกดสูตรโกงเมื่อไหร่ก็ต้องกดต่อไปให้จบ ไม่อย่างงั้นสูตรที่กดจะไม่เกิดผล...ไอ้สูตรที่กดๆ ไปก่อนหน้าจะไม่มีประโยชน์อะไรเลย มัน เสีย เปล่า!” ณ ตอนนั้นเธอรับฟังชนิดกึ่งเข้าใจกึ่งงงๆ ไอ้ประโยคยืดยาวพวกนั้นน่ะ...เข้าใจ แต่ที่ไม่เข้าใจก็คือ เรื่องที่จู่ๆ ไอ้เพื่อนบ้าที่วันๆ เอาแต่กดโทรศัพท์มือถือปิ๊บๆ เล่นเกมนี้เกมนั้นกระทั่งตอนเดินช้อปปิ้งก็โพล่งขึ้นมากลางวงกินข้าว มาถึงตอนนี้ถึงได้เข้าใจว่าเพื่อนตัวเองเป็นนักปรัชญากว่าที่คิด

‘ขอบคุณเจ้ามากนะระบบ รางวัลของเจ้าทุกอย่างล้วนมีไว้เพื่อช่วยข้า’ คำขอบคุณนั้นไร้เสียงตอบรับ แต่ซ่งถิงเฟยก็ไม่ได้รู้สึกใจหาย ระบบช่วยเขาโกงชะตามาได้ถึงตอนนี้ก็ถือว่า ********************

ทางหนีหรือทางบุกก็ไม่มี. อ๊ะ! ลืมไปซะสนิทเลย!!! เพราะตอนนี้ฉันมีสูตรโกงที่ได้มาตอนจุติอยู่เพียบเลยนี่หว่า!

โดนัทพูดไปแบบภูมิใจ ก่อนจะเดินไปหาสายหมอกแล้วถอดเอาเสื้อสูตรสีขาวของเขาที่ใส่มาแบบหล่อ เอาไปคุมตัวสายหมอกที่กำลังยืนดึงกระโปรงไปแบบไม่มั่นใจ “ไอ้โด ฉันไม่ชินว่ะ มันสั้นอ่ะ” สายหมอกพูดไปก็ทำหน้าทำตาไปแบบเขินๆ เพราะเธอเป็นทอมอยู่มาแต่งหน้าแต่งตาแล้วใส่เสื้อผ ้าเซ็กซี่มาในลุดสาวเปรี๊ยวแล้ว มันดูแปลกๆสำหรับเธอมาก

เกาเยว่หมิงเสริม "ให้มันรู้ซะบ้างว่าเล่นกับใคร... เดี๋ยวพอมันหมดหนทาง มันก็ต้องซมซานกลับมากราบเท้าเราขอขายสูตรให้แลกกับเศษเงินแน่ๆ"

"นี่มันไม่ใช่แค่คลังความรู้ธรรมดาแล้ว ไคเซอร์ นี่มันคือสูตรโกงระดับพระเจ้าชัดๆ" เกรซเปล่งเสียงหัวเราะออกมาอย่างบ้าคลั่ง น้ำเสียงของเธอสั่นสะท้านไปด้วยความตื่นเต้นที่ไม่อาจเก็บกดเอาไว้ได้อีกต่อไป เธอชี้นิ้วที่สั่นระริกไปยังกึ่งกลางของภาพฉายพิมพ์เขียว ซึ่งมีอักข ระเวทมนตร์ตัวใหญ่สลักเอาไว้

หากเหลาหวางโถวมีเพียงวิชาโกงไพ่ร้อยรูปแบบติดตัวเพียงอย่างเดียว เขาจะไม่มีวันไร้เทียมทาน และอยู่เหนือเซียนทุกคนในบ่อนมาเก๊ามาจนได้สมญานามว่า ‘โคตรเซียน’ อย่างแน่นอน! แก่นแท้ของวิชาโกงไพ่ร้อยรูปแบบไม่ใช่เทคนิค แต่เป็นไหวพริบปฏิภาณ รู้จักสังเกตสภาพแวดล้อมรอบตัว อีกทั้งยังเปลี่ยนสีปลอมตัวให้ดูแนบเนียน ไม่โดดเด่นจนไปสะดุดสายตาของฝ่ายศัตรูเข้า ส่วนเคล็ดวิชาต่างๆที่มีก็แค่รู้จักประยุกต์ใช้ตามความเหมาะสมเท่านั้น

“อย่างนี้นี่เอง ดูเหมือนพวกเราจะเป็นคนประเภทเดียวกัน” กงเยียนซูหมายถึงความทะเยอทะยาน “เจ้าจะขายสูตรเท่าไร” “ข้าขายสูตรทั้งสองอย่างนี้ 100 ตำลึงทองเจ้าค่ะ” “ไม่แพงไปหน่อยหรือ”