Nobela ni Reina Stephanos

หลังดื่มน้ำและทำความสะอาดเบื้องต้น ทั้งคู่ยังคงนั่งอยู่ใกล้กัน โต๊ะประชุมที่เคยเป็นสนามต่อรองทางธุรกิจ ตอนนี้กลายเป็นพื้นที่ปลอดภัย ที่พวกเขาเริ่มมองตากันด้วยบางอย่างที่นุ่มนวลกว่าก่อนหน้านี้เล็กน้อยมาร์คเดินอ้อมโต๊ะไปหยิบแฟ้มที่ตกอยู่บนพื้นขึ้นมาอย่างใจเย็น แฟ้มโปรไฟล์ของเขาที่เรน่าเตรียมมา“คุณวิเคราะห์ผมได้ดีนะ… เรน่า”เขาพูดพลางเปิดแฟ้มดูหน้า ‘Dominance Trait Analysis’“แต่คุณลืมไปอย่าง… ผมไม่เคยยอมให้ใครถือไพ่เหนือกว่านานเกินไป”เขาวางแฟ้มลงบนโต๊ะข้างตัวเธอ แล้วฉีกหน้า Dominance Trait Analysis ออกอย่างช้าๆ ต่อหน้าเธอ“มาร์ค! คุณทำอะไร!”เรน่าร้องเสียงหลง เธอพยายามจะลุกขึ้น แต่ร่างกายยังคงอ่อนแรง“ผมกำลัง ‘รีเซ็ต’ เกมไงครับ” มาร์คตอบ พร้อมรอยยิ้มที่มุมปาก“คุณบอกว่าผมจะถูกรีเซ็ต… แต่ผมกำลังรีเซ็ต ‘กฎ’ ของคุณ”เขาก้มลงมาอีกครั้ง คราวนี้ไม่ได้จู่โจมด้วยริมฝีปาก แต่ใช้สายตาที่เต็มไปด้วยไฟจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของเธอ“เมื่อกี้คุณคุมจังหวะดีมาก... แต่คุณรู้มั้ยว่าอะไรที่คุณยังวิเคราะห์ไม่ครบ?”เขากระซิบแนบข้างใบหู พร้อมกับใช้ปลายนิ้วลากเบา ๆ ไปตามสันกรามของเธอ“คุณลืมว่า...ผมก็วิเคราะห์

“ยัง...ยังไม่ถึงเกณฑ์”เธอตอบสวนในจังหวะหอบหายใจ“ฉันอยากเห็น potential ของฝั่งคุณมากกว่านี้อีกหน่อย...”มาร์คหัวเราะในลำคอ แล้วเร่งจังหวะต่อรอง เสียงกระทบกันของร่างกาย สอดประสานกับเสียงหอบและเสียงคราง เหมือนเป็นการควบรวมที่ไม่ได้ต้องใช้บอร์ดอนุมัติ...แต่ใช้ร่างกายเป็นสื่อกลางแทนทุกลายเซ็นเสียงของเนื้อกระทบเนื้อดังถี่ขึ้น ในขณะที่เรน่าแอ่นตัวรับแรงกระแทกอย่างเต็มที่ ดวงตาของเธอหลับพริ้มแต่ริมฝีปากยังเปล่งเสียงพร่าราวกับยังตั้งใจเล่นเกมนี้ต่อ"อ๊ะ...อื้ม...นี่แหละ...ทรัพย์สินที่ควบรวมกันได้โดยไม่ต้องตรวจสอบบัญชี"มาร์คกระแทกสะโพกแรงขึ้นเล็กน้อย ก่อนโน้มลงมากระซิบข้างหูเธอด้วยเสียงพร่า"ผมไม่เคยต้องขออนุมัติก่อนลงมืออยู่แล้ว โดยเฉพาะ...ดีลที่กำลังไปได้สวยแบบนี้ อาาา.."เรน่าเผยอริมฝีปาก ยิ้มมุมปากทั้งที่ยังหอบหายใจถี่"งั้นก็ขอดูอีกหน่อยละกันค่ะ ว่าควบแล้วจะเป็นยังไงต่อ"มาร์คขยับมือไปจับใต้ข้อพับเข่าของเธอ แล้วค่อย ๆ เปลี่ยนท่าโดยไม่ให้หลุดออกจากกัน ร่างของเรน่าหมุนตามแรงบังคับอย่างนุ่มนวล ก่อนที่เธอจะถูกวางลงบนโต๊ะประชุมที่ด้านหลังอย่างแนบแน่นเธอส่งเสียงครางเบา ๆ เมื่อสัมผัสเย็นของโ

เขาเริ่มต้นการเจรจา...ไม่ใช่ด้วยถ้อยคำ แต่ด้วยลิ้นไม่ใช่บนโต๊ะ แต่ลึกเข้าไปในซอกต้นขาเธอและเมื่อเขาดันท่อนเอ็นเข้ามาในร่างที่ร้อนจัดราวกับเตาไฟเธอก็เซ็นสัญญาด้วยเสียงคราง…โดยไม่ต้องผ่านมติที่ประชุม15.30 น. ในห้องประชุมบอร์ดเสียงลิ้นของเขายังไม่หยุด ร่องสีหวานของเรน่าเปียกฉ่ำจนเสียงน้ำรักดังแผ่วเบาในจังหวะที่ปลายลิ้นของเขาสอดลึกเข้าไปด้านใน และดูดกลืนน้ำของเธออย่างแผ่วเบา ราวกับกำลังลิ้มรสน้ำกุหลาบ เธอกระตุกวูบไปทั้งร่าง แต่...มือที่จับผมเขาไว้ยังไม่ปล่อยเรน่าหลับตาแน่น สะโพกของเธอสั่นระริก แต่เธอขังแรงปรารถนาไว้ใต้รอยยิ้ม…เพราะเกมนี้เธอยังไม่อนุญาตให้ตัวเอง “พ่าย” แล้วเธอก็จิกเส้นผมของเขาเบาๆ ดึงให้เงยหน้าขึ้น“พอแล้วค่ะ...พอแค่นี้ก่อน” เธอกระซิบเสียงพร่า ก่อนจะยันตัวขึ้นช้าๆ ดวงตาเธอฉ่ำไปด้วยแรงปรารถนา แต่แววตายังคมกริบเหมือนเดิมมาร์คเงยหน้าขึ้น สายตาคมกริบจ้องตอบเหมือนจะทวง “ลิ้น” คืน แต่ยังไม่ทันพูดอะไร... เรน่าก็ขยับตัวลงจากโต๊ะอย่างมั่นคง แล้วสาวเท้าเข้ามาหาเขาในจังหวะที่เขาลุกขึ้นเต็มความสูงเรน่าหยุดยืนตรงหน้าเขา มันใกล้จนหน้าอกของเธอเฉียดช่วงอกของเขาในระดับเดียวกับแนวก

เธอก้าวออกจากฝั่งของตัวเอง เดินอ้อมช้า ๆ มายังฝั่งของเขา โดยไม่มอง ไม่เอ่ยคำใด แต่ทุกก้าวของเธอ เหมือนพลังงานความร้อนที่สะสมจนแทบระเบิด แต่มาร์คยังไม่ขยับ เขาแค่หันตามเธอช้า ๆ จนเธอมาหยุดยืนข้างตัว ในระยะที่ใกล้พอให้แขนเกือบแตะกันเธอเทน้ำใส่แก้วของตัวเอง วางมันลงข้างแฟ้มของเขา ปลายนิ้วเรียวยังค้างอยู่บนขอบโต๊ะนานกว่าที่ควรจะเป็น และนานพอให้เขาต้องถาม... ด้วยเสียงต่ำที่ติดร้อน“คุณจะยั่วผมอีกนานแค่ไหน?”เรน่าเหลือบตามามองเขา ก่อนจะเอียงหน้าตอบเบา ๆ“คุณกลัวว่าจะควบฉันไม่ได้งั้นเหรอ?”เขาหัวเราะในลำคอ สบตาเธอแบบที่ไม่ยอมให้ถอย“ผมไม่เคยกลัวการควบใคร…แต่ผมรู้ว่า ถ้าจะควบคุณให้ได้ มันต้องเป็น ‘เงื่อนไขที่คุณยอม’ เท่านั้น”เธอพึมพำเบา ๆ คล้ายพอใจคำตอบนั้น ก่อนจะเดินอ้อมไปด้านหลังเขาแทน ปลายนิ้วของเรน่าไล้เบา ๆ บนพนักพิง ก่อนจะหยุดตรงท้ายทอยเขา บริเวณที่บอบบางที่สุดของคนที่ไม่เคยยอมให้ใครอยู่ด้านหลังเธอก้มลง กระซิบใกล้หูเขา“แล้วคุณรู้หรือยัง… ว่าฉัน ‘ยอม’ อะไร?”มาร์คกำมือแน่น พยายามห้ามตัวเองไม่ให้หันกลับไปลากเธอขึ้นโต๊ะตรงนั้น แต่เขายังคงนิ่ง แล้วตอบกลับด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ“คุณไม่ยอมใ

“นั่นแหละครับที่ผมเรียกมันว่า Full-Spectrum Therapy”“คุณกระตุ้นจากข้างใน ผมเติมจากข้างนอก... ถ้าเราเล่นถูกจังหวะ ผู้ใช้จะไม่แยกออกด้วยซ้ำว่าอะไรคือจิต หรืออะไรคือเคมี”“มันจะแนบเนียนสุด ๆ”เรน่าหัวเราะเบา ๆ“คุณพูดเหมือนจะควบรวมกิจการ…แต่ฟังแล้ว เหมือนคุณอยากควบฉันมากกว่า”เธอขยับนิ้วบนโต๊ะอย่างแผ่วเบา และวางฝ่ามือไว้ตรงกลางแนวเส้นแบ่งระหว่างฝั่งเธอกับเขา“แล้วถ้า… ฉันไม่ยอมให้ควบล่ะ?”บรรยากาศในห้องประชุมอึดอัดขึ้นทันที ราวกับแรงกดดันระหว่างประธานาธิบดีสองประเทศที่ต่างมีปุ่มนิวเคลียร์ในมือ มาร์คโน้มตัวไปด้านหน้าเล็กน้อย แผ่นหลังยังตรง และแววตานิ่งจนน่ากลัว“งั้นผมอาจจะต้องเปลี่ยนกลยุทธ์...” “จาก ‘ควบรวมกิจการ’ เป็น... ควบคุมคุณผ่านทางอารมณ์แทน”คำตอบนั้นไม่ใช่คำขู่ แต่เป็นคำประกาศเกมใหม่ และมันทำให้เรน่าเงียบไปครู่หนึ่ง เธอมองมาร์คอย่างพินิจ และไตร่ตรองคำพูดของเขา จากนั้นก็ขยับมือลงช้า ๆ ขยับปกเสื้อสูทตัวเองเบา ๆ แล้วพูดขึ้นมาว่า“ถ้างั้นก็แปลว่า เราต้องเล่นเกมนี้แบบ win–win สินะคะ”เธอหยิบแฟ้มอีกเล่มออกมาวางตรงหน้าเขา แฟ้มที่มาร์คไม่รู้ว่ามันคืออะไร“คุณวิเคราะห์ตัวเลขของฉันได้...

การควบรวมกิจการ ต้องใช้ลายเซ็น…แต่การควบเธอ มันเกิดขึ้นก่อนที่เขาจะคิดได้ว่าใครเป็นฝ่ายเริ่มก่อนห้องทำงานของมาร์ค แอชฟอร์ด ชั้น 11 ของบริษัท L.U.S.T Labเฟอร์นิเจอร์สีเข้มตัดกับแสงธรรมชาติจากผนังกระจกสูงจรดเพดาน พาให้แสงแดดตกกระทบโต๊ะวอลนัตอย่างเป็นระเบียบบนโต๊ะไม่มีของตกแต่งใดๆ นอกจากแท็บเล็ตเครื่องเดียวกับแก้วกาแฟเปล่าที่วางอยู่บนจานรองแก้วเซรามิคสีขาวเขาไม่ใช่คนชอบของเยอะ แต่ชอบควบคุมทุกอย่างให้อยู่ในจุดสมบูรณ์ รวมถึงทุกดีลที่เคยปิด… และผู้หญิงที่เคยผ่านมาเสียงเคาะประตูดังขึ้นเบา ๆ ก่อน ซันนี่ จะก้าวเข้ามาโดยไม่รอคำอนุญาต เธอคือ Chief Innovation Officer ที่หลายคนเกรงใจ แต่สำหรับมาร์ค... เธอคือสมองซีกซ้ายที่เขาไว้ใจซันนี่วางแฟ้มลงบนโต๊ะอย่างเป็นจังหวะ ก่อนเลื่อนแท็บเล็ตของเขามาดูกราฟด้านข้าง“ฉันเห็นรายงาน Synergy ที่คุณร่างไว้เมื่อคืน”“แต่ยังไม่ได้ใส่ตัวเลขคาดการณ์ฝั่ง H.E.A.T ใช่ไหม?”มาร์คยกคิ้วขึ้นเล็กน้อย ราวกับเพิ่งโดนจับได้“พวกเขาไม่ใช่คู่เจรจาที่จะคาดการณ์ได้แม่นขนาดนั้น”“แต่ผมมีตัวเลือกเดียวที่น่าจะคุ้มค่า”เขาสไลด์จอเปลี่ยนหน้า ชื่อบริษัท “H.E.A.T” ปรากฏบนหน้าจอ