Novel & Cerita บ่าวกับนาย

“อืม ข้าย่อมรู้สึก” บ่าวทั้งสองที่เดินรั้งตามหลังผู้เป็นนายมองการกระทำของผู้เป็นนายด้วยแววตาระคนสังสัยในความสัมพันธ์ของคนทั้งคู่

"แต่นายท่านเจ้าคะ ข้าอยากรู้จริง ๆ นี่เจ้าคะอย่างน้อยก็ควรได้รู้ข่าวบ้างในนั้นของข้ายังมีบ่าวผู้หนึ่งซึ่งยังห่วงอยู่" "แค่บ่าวชั้นต่ำ ไม่มีผู้ใดสนใจทำอันใดนางให้นางลำบากเจ้าไม่ต้องห่วง"

บ่าวผู้หนึ่งกล่าวออกมา อี้เหลียนไปมองอีกฝ่ายด้วยแววตาคมกริบ “ไม่ว่าจะด้วยเหตุผลอันใด พวกเจ้าเป็นเพียงบ่าว มีสิทธิ์มาสงสัยในการตัดสินใจของผู้เป็นนายหรืออย่างไรกัน”

พูดจบเทพอสูรวางถ้วยข้าววิ่งออกจากบ้านไปทันที ทิ้งให้ภรรยานั่งกลั้นขำกับท่าทางรีบร้อนนั่นแทบไม่ไหว "นายหญิงขอรับ.." บ่าวรับใช้เอ่ยเรียกเสียงเบา มันมีสีหน้าตื่นกลัวกับรอยยิ้มชั่วร้ายของผู้เป็นนาย "มีอะไร?" มี่ฮวาหันมอง พวกมันก็ส่ายหน้ารัว

”บ่าวสาวคำนับฟ้าดิน“ ทั้งคู่หันไปทางลานกว้างของวัง ก่อนจะก้มหัวลงช้าๆ ”บ่าวสาวคำนับบิดามารดา“ ทั้งคู่หันกลับมาต่อหน้าพระพักตร์ของฝ่าบาทและฮองเฮา ก่อนจะคำนับอย่างนอบน้อม

บ่าวชายเรียกผู้เป็นนายด้วยน้ำเสียงที่แตกตื่น “มีอะไร!” สวี่เทียนเอ่ยถามเสียงเข้ม เมื่อเห็นท่าทางของบ่าวชาย ที่ยืนตัวสั่นงันงก หลังจากเปิดกล่องไม้ออกดู

“เสวียนอู่ไม่นับว่าเป็นสหายของบ่าว แต่ถ้านายหญิงต้องการ บ่าวสามารถจัดการให้ได้ขอรับ” “ดี แวะไปทักทายเสียหน่อยแล้วกลับมารายงานข้าว่าความเป็นอยู่ของสหายเจ้าเป็นอย่างไร” “รับทราบ”

คำว่า ‘นายท่าน’ ที่หลุดออกจากปาก เหมือนตัดขาดทุกความหวังที่เหลืออยู่ในใจของนาง ใช่แล้ว… เขาคือ “นาย” ส่วนตน ก็เป็นเพียง “บ่าว” เท่านั้นเอง。

ชายหนุ่มนึกไปถึงตอนที่อดิเทพมารับมาส่งนทิชาที่บ้านเป็นประจำ ยามที่หญิงสาวยังเรียนไม่จบ หรือแม้แต่ตอนนี้ที่เจ้าหล่อนเรียนจบแล้ว แต่เจ้าหมอนั่นก็ยังวนเวียนเข้ามาหาเสมอ โดยไม่มีทีท่าจะเกรงอกเกรงใจเขาที่เป็นสามีของนทิชาแม้แต่นิดเดียว “มีนขอบอกอีกครั้งนะคะว่ามีนกับเทพเป็นแค ่เพื่อนกัน และเทพก็ไม่มีทางที่จะเสียอกเสียใจอะไรกับมีนหรอก หากว่าคุณนนท์จะ... เอ่อ... ทำกับมีนต่อหน้าเขา...”

ับเธอ “ทำอะไรอยู่รึหม่อม” เสียงทุ้มที่ดังอยู่ด้านหลังก่อนอ้อมกอดแกร่งจะกระชับรอบเอวทำให้ ‘หม่อมสุดาวดี’ ตื่นจากภวังค์และหันไปยิ้มให้กับสามี พร้อมกับเอี้ยวหน้าไปรับรอยจูบที่ท่านบดเบียดลงมาหา และจากจูบเพียงนิดก็กลายเป็นปลายลิ้นที่แหย่ลงมา จนสุดาวดีต้องใช้ฝ่ามือยันแผงอกกว้างนั้ นไว้