Chapter: บทที่ 11จันอับเดินกลับมานั่งลงข้าง ๆ กรรณิกา ตอนนี้ดูท่าทางจะดีขึ้นแล้ว เพื่อดึงความสนใจจึงหาเรื่องคุย“คุณน้ารู้หรือเปล่าครับว่าตรงข้ามโรงพยาบาลมีร้านขนมร้านหนึ่ง ครัวซองต์อร่อยจนคนต่อคิวตั้งแต่ตอนเปิดร้านเลยนะครับ”“น้าเคยผ่านอยู่หลายครั้ง เห็นคนต่อคิวยาวเหมือนกัน แต่ไม่มีโอกาสได้แวะสักที หนูจันล่ะ เคยลองหรือยัง?”“เคยแล้วครับ เพื่อนมันลากผมไปซื้อตั้งแต่เช้า ตอนแรกผมไม่คิดว่าจะอร่อยอะไรขนาดนั้น แต่พอได้กินเข้าไปเท่านั้นแหละ… แสงออกปากเลย”กรรณิกาหลุดหัวเราะออก และเมื่อเสียงหัวเราะจางลง มือของเธอก็เอื้อมมากุมมือของเด็กหนุ่ม “ขอบใจนะคะ หนูจัน…ที่อยู่กับน้า มีหนูนั่งเป็นเพื่อน น้ารู้สึกเบาใจขึ้นเยอะ”“ไม่เป็นไรเลยครับ” เขาว่า “ผมเต็มใจอยู่เป็นเพื่อน”ทั้งสองนั่งคุยกันเรื่องโน้นเรื่องนี้เรื่อย ๆ จนกระทั่งจันอับเหลือบเห็นชายหนุ่มคนหนึ่งในชุดสูทสีเข้มเดินตรงเข้ามาตามทางเดินเขาดูสูงโปร่ง รูปร่างสมส่วน ท่วงท่าดูมั่นใจแต่ไม่โอ้อวด ช่วงไหล่กว้างรับกับแผ่นหลังตรง จังหวะการก้าวเดินที่มั่นคงทำให้ดูสง่า ทว่าแววตากังวลทอดเงาอยู่บนใบหน้าหล่อเหลาทำให้ดูเคร่งขรึม ความเร่งรีบในฝีเท้าสะท้อนชัดถึงความห่
ปรับปรุงล่าสุด: 2026-01-31
Chapter: บทที่ 10รถพยาบาลขับเข้ามาจอดหน้าห้องฉุกเฉิน เสียงเบรกดังขึ้นพร้อมกับประตูที่ถูกเปิดออก เจ้าหน้าที่ช่วยกันย้ายร่างของกันต์ธีร์ลงจากรถ เพื่อพาเขาเข้ารับการรักษาอย่างเร่งด่วนจันอับยังคงจับมือคนป่วยไว้แน่น เดินตามไปตลอดทาง จนถึงหน้าประตูที่มีป้ายเขียนว่า “เฉพาะบุคลากรเท่านั้น” เขาจึงจำเป็นต้องปล่อยมือ ความอุ่นจากฝ่ามือค่อย ๆ เลือนหาย เหลือเพียงความว่างเปล่าซึมเข้ามาแทนที่หลังเล่าอาการทั้งหมดให้แพทย์เวรฟัง จันอับยืนอยู่ลำพังในโถงสีขาวที่เต็มไปด้วยแสงไฟและเสียงฝีเท้า เขาทรุดนั่งลงบนเก้าอี้หน้าแผนกฉุกเฉินอย่างเผลอไผล สายตาเหม่อลงกับพื้นเหมือนความคิดหลุดลอยไปไกลจนกระทั่ง…เสียงอ่อนโยนปนกังวลจากเคาน์เตอร์ประชาสัมพันธ์ดังขึ้น เขาเงยหน้าช้า ๆ มองไปทางต้นเสียง“คุณพยาบาลคะ ไม่ทราบว่าผู้ป่วยที่ชื่อกันต์ธีร์ หิรัญณรากุล อยู่ห้องไหนคะ ฉันเป็นแม่ของเขา ได้รับโทรศัพท์ว่าลูกฉันอยู่ที่โรงพยาบาลนี้”ต้นเสียงเป็นหญิงวัยกลางคนตอนปลายในชุดสุภาพ แม้มีท่าทีร้อนรนแต่ใบหน้ายังคงงดงามถึงผ่านกาลเวลามาแล้ว เส้นผมที่เกล้าขึ้นอย่างเรียบง่ายช่วยขับเน้นบุคลิกที่ดูสง่างาม ทว่ามีสิ่งหนึ่งที่ทำให้จันอับเผลอมองนานกว่าปกติ
ปรับปรุงล่าสุด: 2026-01-26
Chapter: บทที่ 9ใจกลางห้องใต้ดินอันเงียบสงัด สัญลักษณ์รูปดอกไม้แปดกลีบถูกวาดขึ้นบนพื้นอย่างประณีต เส้นสายคดโค้งซับซ้อน ล้อมรอบแท่นบูชาที่ตั้งอยู่ใจกลางวง เครื่องบูชาหลากชนิดเรียงรายอยู่บนโต๊ะ เทียนขาว ธูปหอม และภาชนะใส่ของเหลวสีแดงคล้ำ กลิ่นหอมของธูปผสมคลุ้งในอากาศเย็นชื้น จนแทบแยกไม่ออกว่ากลิ่นใดคือกลิ่นควัน…และกลิ่นใดคือกลิ่นเลือดเบื้องหน้าแท่นบูชา ร่างในชุดสีเข้มนั่งขัดสมาธิอยู่กลางวง เส้นผมดำขลับเกล้ามวยสูง ดวงเนตรหลับพริ้มราวกับกำลังจมลึกอยู่ในสมาธิ แต่อำนาจกลับแผ่กระจายทั่วทั้งห้อง“อาจารย์แม่ จะทำอย่างไรต่อครับ?” เสียงทุ้มต่ำของลูกศิษย์ดังขึ้น ทำลายความเงียบที่ปกคลุมอยู่ดวงตาของผู้ที่ถูกเรียกว่าอาจารย์แม่ยังคงปิดสนิท ทว่าคำตอบกลับเยือกเย็นและมั่นคง “หึ... พวกโง่ ก็มักจะทำอะไรโง่ ๆ ไม่ต้องห่วง ข้าจัดการเอง ออกไปเถอะ แล้วอย่าให้ใครเข้ามารบกวนตอนข้าทำพิธี”ชายที่ถามโค้งศีรษะต่ำแสดงความเคารพ ก่อนหมุนตัวเดินจากไป ประตูไม้บานทึบปิดลงอย่างเงียบเฉียบ ทิ้งไว้เพียงเสียงบทสวดคาถาโบราณ พลังบางอย่างค่อย ๆ แผ่ขยายจากกลางวงบูชา ราวกับสัตว์ร้ายที่ตื่นจากนิทรา —ติ๊ด ติ๊ด ติ๊ด~ เสียงนาฬิกาปลุกแหวกควา
ปรับปรุงล่าสุด: 2026-01-14
Chapter: บทที่ 8วันนี้เป็นอีกวันที่เรียบง่ายสำหรับหัวหน้าทีมพิสูจน์หลักฐาน กันต์ธีร์นั่งอยู่หลังโต๊ะท่ามกลางแฟ้มคดีและเอกสารที่วางเรียงราย เขาก้มหน้าอ่านอย่างตั้งใจ ปลายปากกาขยับจรดลงบนสมุดเป็นระยะ ความคิดค่อย ๆ ถูกร้อยเรียงออกมาเป็นประโยคทีละบรรทัด แต่แล้วช่วงเวลานี้กลับถูกทำลายลงในพริบตา เมื่อเสียงตะโกนดังลั่นจากทางเดิน พร้อมร่างของเจ้าของเสียงที่พุ่งเข้ามาในห้อง โรสโผล่เข้ามาพร้อมหน้าตาตื่น ดวงตาลุกวาว เหมือนเพิ่งวิ่งสุดแรงจนยังตั้งลมหายใจไม่ทัน “เฮีย—เฮีย…! ฮึ่ก—ผล… ผลออกแล้ว!” กันต์ธีร์เลิกคิ้วมองด้วยสีหน้าเรียบเฉย สมองยังไม่ประมวล “ผลอะไร?” “ผล DNA จากเส้นผมที่เราพบในที่เกิดเหตุรายที่ห้า... และรอยนิ้วมือไง คิดว่าผลสลากกินแบ่งหรือไงล่ะ?” กันต์ธีร์และจินไตยลุกพรวดจากเก้าอี้แทบจะพร้อมกัน เมื่อรู้ว่าอะไรเป็นอะไร ทั้งคู่เร่งฝีเท้ามุ่งหน้าไปทางห้องแล็บ โดยไม่สนใจคนที่ส่งข่าวอีก “อ้าว รอด้วยดิเฮ้ย!” โรสตะโกนไล่หลัง “หูยย มีน้ำใจรอคนเหนื่อยกันจริง ๆ” โรสบ่นพึมพำด้วยความน้อยอกน้อยใจ หญิงสาวได้แต่นั่งแปะลงกับเก้าอี้เพื่อพักให้หายเหนื่อย ก่อนจะเดินตามไป ประตูห้องแล็บถูกผลักเปิด แสงจากหลอ
ปรับปรุงล่าสุด: 2026-01-05
Chapter: บทที่ 7ณ ร้านอาหาร คนทั้งสี่นั่งร่วมโต๊ะ บรรยากาศที่ควรจะผ่อนคลายกลับอึมครึม เมื่อสองในสี่กำลังทำสงครามประสาทเงียบ ๆ จันอับนั่งไขว้ขา พลิกเมนูอาหารไปมาเหมือนอ่านอย่างตั้งใจ แต่บ่อยครั้งที่ลอบมองคนที่นั่งฝั่งตรงข้าม ด้วยสีหน้าที่ปิดไม่มิด ‘ไม่ชอบหน้าอีตานี้จริง ๆ’กันต์ธีร์ก็ไม่แพ้กันยังคงกวนประสาทคนอายุน้อยกว่า เขานั่งด้วยท่าทางสบาย ๆ มองคนอีกฝ่ายไม่วางตา รอยยิ้มมุมปากนั้นคล้ายจะท้าทายคู่กรณีอย่างชัดเจนรณพักตร์อยู่ข้างจันอับลอบสังเกตสถานการณ์นั้นด้วยความเพลิดเพลิน จนหลุดขำออกมาเบา ๆ ก่อนจะรีบเปลี่ยนเสียงให้เป็นการกระแอมไอแทน ขณะที่ไกรวิทย์ทำหน้าที่เจ้าภาพอย่างเต็มที่ เขาตัดสินใจทำเป็นไม่รู้ไม่เห็นเรื่องของทั้งสองคนตั้งแต่ออกจากห้องทำงานไกรวิทย์ “อยากทานอะไรสั่งเลยนะ วันนี้ขอเป็นเจ้ามือเอง”จันอับกล่าวขอบคุณ ตัดสินใจเลิกสนใจคนกวนประสาทนั้นซะ ชายหนุ่มเอนตัวเข้าใกล้เพื่อนด้วยความกระตือรือร้น “ไอ้พักตร์ กินอะไรดีวะ” รณพักตร์ดูเมนูที่ถูกส่งมาตรงหน้า จนหัวทั้งสองแทบชนกัน ช่วยกันเลือกเมนู “น่ากินหมดเลยว่ะ มึงว่าเอาอะไรดี” ท่าทางเหมือนเห็นเด็กน้อยที่กำลังหิวได้เจออาหารที่ถูกใจแต่ตัดสินใจไ
ปรับปรุงล่าสุด: 2025-12-31
Chapter: บทที่ 6เพื่อเปลี่ยนบรรยากาศ กันต์ธีร์จึงเลือกเดินไปรายงานผลการชันสูตรกับ ไกรวิทย์ด้วยตัวเอง ทุกย่างก้าวในหัวยังคงวนเวียนอยู่กับสัญลักษณ์ที่เพิ่งพบ เขาพยายามหาความเชื่อมโยงกันระหว่างรอยทั้งสอง ทว่า…ยิ่งคิดกลับยิ่งไม่เห็นความเป็นไปได้ หัวหน้าทีมออบส์ผลักประตูห้องทำงานของรองผู้กำกับเข้าไป และเห็น รณพักตร์กำลังง่วนอยู่กับกองเอกสารบนโต๊ะจนไม่สังเกตการมาถึงของเขา “สวัสดีพักตร์งานยุ่งเหรอ” รณพักตร์เงยหน้ามอง เมื่อเห็นว่าเป็นใครจึงยิ้มและตอบกลับ “สวัสดีครับคุณกันต์ งานเยอะนิดหน่อยครับ คุณมาหาท่านรองฯ เหรอครับ ท่านอยู่ในห้อง” “พักตร์เรียกว่าพี่ หรือเฮียตามไอ้พวกนั้นเถอะเรียกคุณแล้วพี่รู้สึกห่างเหิง”เขาบอก “แล้วนี่พี่เข้าไปได้เลยไหม” กันต์ธีร์ผยักเผยิดหน้าไปทางห้องทำงานของไกรวิทย์ “ได้ครับพี่ แต่ผมขอรายงานท่านก่อนนะครับ” รณพักตร์ลุกเดินไปเคาะประตูห้องเจ้านายเบา ๆ “ท่านครับ พี่กันต์มาขอพบครับ” เสียงจากในห้องดังขึ้น แฝงความเร่งเร้า “เข้ามา ๆ” ไกรวิทย์นั่งอยู่หลังโต๊ะทำงานตื่นต้ว ถามกันต์ธีร์ทันทีที่โผล่หน้าเข้ามา “ได้อะไรมา” “มึงไม่คิดจะให้กูนั่งพักสักแป๊ปเลยหรือไง” “เออ ๆ หายเหน
ปรับปรุงล่าสุด: 2025-12-27
เข้าสู่ระบบ
