Chapter: บทที่ 17รถพยาบาลขับเข้ามาจอดหน้าห้องฉุกเฉิน ประตูถูกเปิดออก เจ้าหน้าที่ช่วยกันย้ายร่างของกันต์ธีร์ลงจากรถ เพื่อพาเขาเข้ารับการรักษาอย่างเร่งด่วนจันอับยังคงจับมือคนป่วยไว้แน่น เดินตามไปตลอดทาง จนถึงหน้าประตูที่มีป้ายเขียนว่า “เฉพาะบุคลากรเท่านั้น” เขาจึงจำเป็นต้องปล่อยมือ ความอุ่นจากฝ่ามือค่อย ๆ เลือนหาย เหลือเพียงความว่างเปล่าไหลซึมเข้ามาแทนที่แพทย์เวรรีบเข้ามาสอบถามอาการและเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น จันอับจึงเล่ารายละเอียดทั้งหมดให้ฟัง เมื่อฟังจบ แพทย์เวรก็รีบเข้าไปในห้องฉุกเฉิน ปล่อยให้จันอับยืนอยู่ลำพังในโถงสีขาวที่เต็มไปด้วยแสงไฟและเสียงฝีเท้า เขาทรุดนั่งลงบนเก้าอี้หน้าแผนกฉุกเฉินอย่างเผลอไผล สายตาเหม่อลงกับพื้นเหมือนความคิดหลุดลอยไปไกลจนกระทั่ง…เสียงทุ้มนุ่มที่เจือความร้อนรนดังมาจากเคาน์เตอร์ประชาสัมพันธ์ เขาเงยหน้าช้า ๆ มองไปทางต้นเสียง“คุณพยาบาลคะ ไม่ทราบว่าผู้ป่วยชื่อกันต์ธีร์ หิรัญณรากุล ถูกนำตัวมาที่นี่หรือเปล่าคะ ฉันเป็นแม่ของเขา ได้รับแจ้งว่าลูกฉันอยู่ที่โรงพยาบาลนี้”ต้นเสียงเป็นหญิงวัยกลางคนในชุดสุภาพ แม้มีท่าทีร้อนรน แต่ใบหน้ายังคงงดงามตามวัย เส้นผมที่เกล้าขึ้นอย่างเรียบง่ายช่วยข
Zuletzt aktualisiert: 2026-11-02
Chapter: บทที่ 16“เป็นอะไรวะ!” ไกรวิทย์เห็นท่าทีผิดปกติของเพื่อนก็รีบเข้าไปประคองกันต์ธีร์ฝืนยืนตัวตรง ปรับลมหายใจเข้าออกช้า ๆ หวังว่าความเจ็บจะหายไปโดยเร็วเหมือนตอนเช้า ทว่าครั้งนี้กลับไม่เป็นอย่างที่คิด มันไม่ได้มาแล้วหายไป แต่ยังคงเจ็บต่อเนื่อง“มะ... ไม่เป็นไร เจ็บหน้าอกนิดหน่อย คงพักผ่อนน้อยน่ะ” ลูกกระเดือกขยับขึ้นลงเมื่อเขากลืนน้ำลาย “กูขอไปนั่งพักที่รถสักหน่อยแล้วกัน”กันต์ธีร์หันไปทางพิร์วรัล “ไอ้รัล ฝากทางนี้ด้วย”“ได้ค่ะ แต่พี่ไม่ไปโรงพยาบาลจะดีเหรอ รัลเรียกรถพยาบาลให้ดีกว่าไหม?”“ไม่ต้อง พักสักครู่ก็น่าจะดีขึ้น”“หรือให้กูพาไปเอง?” ไกรวิทย์เสนอ“ไม่เป็นไรจริง ๆ มึงไปจัดการธุระเถอะ ไม่ใช่ว่าอยากขอร่วมทำคดีเหรอ กูแค่นั่งพักเดี๋ยวเดียวก็น่าจะดีขึ้น”ไกรวิทย์เม้มปากเล็กน้อย ก่อนยอมพยักหน้า “งั้นตามใจ แต่ถ้าไม่ไหวให้เจ้าหน้าที่แถวนั้นรีบมาเรียกพวกกูนะ”“รับทราบครับผม” กันต์ธีร์ตอบพร้อมยกมือขึ้นรับคำ ก่อนหมุนตัวออกจากพื้นที่ไปยังจุดที่จอดรถไว้กันต์ธีร์เดินตามทางกลับไปยังจุดจอดรถช้า ๆ ใบหน้าซีดเซียวกว่าตอนที่เดินเข้าไป ท่าทางผิดปกตินั้นสะดุดความสนใจของใครบางคนที่ยังยืนอยู่หลังแนวรั้วสื่อมวลชนเม
Zuletzt aktualisiert: 2026-10-24
Chapter: บทที่ 15รถทีมออบส์เคลื่อนตัวมาตามถนนสายรอง ห่างจากถนนหลักราวสองกิโลเมตร ปลายทางคือสวนสาธารณะขนาดใหญ่ มีทะเลสาบอยู่ใจกลาง เป็นสถานที่พักผ่อนยอดนิยมของคนในพื้นที่และนักท่องเที่ยวที่มักแวะมาทำกิจกรรมต่าง ๆ ทว่าภายในสวนอันกว้างขวางกลับมีมุมอับและแนวป่ารกชัฏหลายจุด หนึ่งในนั้นคือ ‘จุดเกิดเหตุ’ ในวันนี้ รถของทีมออบส์จอดห่างจากแนวกั้นไม่ไกลนัก ทันทีที่ก้าวลงจากรถ บรรยากาศรอบพื้นที่ก็เต็มไปด้วยความเคลื่อนไหวของเจ้าหน้าที่ที่กำลังปฏิบัติหน้าที่ ถัดจากแนวกั้นของเจ้าหน้าที่ออกมาไม่ไกล กลุ่มสื่อมวลชนยืนรวมตัวกันอยู่ในพื้นที่ที่ถูกจัดไว้ กล้องหลายตัวหันเข้าไปด้านใน ขณะที่เจ้าหน้าที่ตำรวจคอยกันไม่ให้ใครล้ำเข้าไป ทีมออบส์เดินผ่านบริเวณนั้นเพื่อเข้าสู่พื้นที่เกิดเหตุ ระหว่างทางกันต์ธีร์คาดไม่ถึงว่าจะได้เจอคนคนนั้นเร็วขนาดนี้ สายตาของเขาหยุดนิ่งที่ร่างคุ้นตาหลังแนวรั้วสื่อมวลชน ‘จันอับ’ จังหวะที่อีกฝ่ายมองมา สายตาของทั้งคู่ก็สบกันพอดี คำพูดของมารดาเมื่อคืนผุดขึ้นมาในหัว ‘ถ้าลูกอยากเข้าใกล้เขามากขึ้น ก็ต้องค่อย ๆ ทำให้กำแพงนั้นลดลง...’ กันต์ธีร์เกือบจะเอ่ยทัก แต่เมื่อนึกถึงประโยคที่ตัวเองพูดแทรกจันอับใน
Zuletzt aktualisiert: 2026-10-10
Chapter: บทที่ 14ใจกลางห้องใต้ดินอันเงียบสงัด เส้นสีเข้มคดโค้งพาดทับกันบนพื้น ก่อเป็นลวดลายดอกไม้ขนาดใหญ่ แบ่งออกเป็นแปดกลีบซ้อนกันอย่างประณีต แท่นบูชาตั้งอยู่ใจกลางลวดลาย เครื่องบูชาหลากชนิดเรียงรายอยู่บนโต๊ะ ทั้งเทียนขาว ธูปหอม ข้าวตอกดอกไม้ และที่เด่นที่สุดคงจะเป็นภาชนะขนาดใหญ่ซึ่งบรรจุของเหลวสีแดงคล้ำเอาไว้ กลิ่นธูปและกลิ่นคาวจาง ๆ ลอยคลุ้งอยู่ในอากาศเย็นชื้นของห้องเบื้องหน้าแท่นบูชา ร่างในชุดสีเข้มนั่งขัดสมาธิอยู่กลางวง เส้นผมดำขลับเกล้ามวยสูง ดวงตาหลับนิ่งจมอยู่ในสมาธิ ทว่าความน่าเกรงขามยังคงแผ่ออกมาจากร่างนั้น“อาจารย์แม่ ไอ้ภัคพงศ์ถูกตำรวจจับแล้ว เราจะทำอย่างไรต่อครับ?” เสียงของชายคนหนึ่งทำลายความเงียบที่ปกคลุมอยู่“หึ... พวกโง่ก็มักจะทำอะไรโง่ ๆ” เธอเอ่ยทั้งที่ยังคงปิดตาสนิท แต่ในน้ำเสียงมีแววเย้ยหยัน “ไม่ต้องห่วง ข้าจัดการเอง ออกไปเถอะ แล้วอย่าให้ใครเข้ามารบกวนตอนข้าทำพิธี”ชายที่ถามโค้งศีรษะต่ำแสดงความเคารพ ก่อนหมุนตัวเดินจากไป ประตูไม้บานทึบปิดลงอย่างเงียบเฉียบ ทิ้งไว้เพียงเสียงบทสวดคาถาที่ฟังไม่ออก กระแสพลังเริ่มก่อตัวขึ้น
Zuletzt aktualisiert: 2026-09-22
Chapter: บทที่ 13 กรรณิกานั่งอ่านหนังสือและจิบชาอยู่ภายในศาลาพักผ่อนซึ่งตั้งอยู่กลางสวนกว้างด้านหน้าบ้าน จากจุดที่นั่งสามารถมองเห็นแนวทางเข้าตั้งแต่ประตูรั้วทอดยาวไปจนถึงตัวบ้านที่ตั้งตระหง่านอยู่ไม่ไกล รอบศาลารายล้อมด้วยต้นไม้และดอกไม้ที่ได้รับการดูแลอย่างดี กลิ่นหอมอ่อน ๆ ของดอกไม้ลอยมากับสายลมเป็นระยะนายหญิงของบ้านพลิกหน้ากระดาษอย่างใจเย็น ดื่มด่ำกับทุกตัวอักษรจนแทบลืมเลือนเวลากระทั่งแสงสะท้อนจากกระจกหน้ารถวาบเข้าตา กรรณิกาจึงเงยหน้าขึ้น และเห็นรถคันสีดำคุ้นตาของลูกชายเลี้ยวผ่านประตูรั้วเข้ามา ก่อนจะจอดลงบริเวณลานหน้าบ้าน‘เวลานี้ตากันต์ควรจะอยู่ที่ทำงานหนิ ทำไมถึงกลับมาก่อนเวลาล่ะ’เมื่อลูกชายก้าวลงจากรถ ไหล่กว้างที่ปกติจะตั้งตรงกลับดูตกลงเล็กน้อย ฝีเท้าก็เชื่องช้ากว่าทุกครั้ง สีหน้าสงบนิ่งก็จริง ทว่ามีแววหม่นบาง ๆ ปรากฏอยู่ ราวกับเพิ่งผ่านเหตุการณ์ที่ยังทิ้งความรู้สึกบางอย่างไว้ในใจ“ตากันต์”ขณะที่กันต์ธีร์เพิ่งปิดประตูรถ เสียงเรียกของมารดาก็ดังมาจากทางด้านหลัง เขาจึงหันไปมอง และเห็นกรรณิกานั่งอยู่ภายในศาลาพักผ่อนกลางสวน กันต์ธีร์จึงเดินตรงเข้าไปหาเมื่อเขาเข้ามาใกล้ กรรณิกาก็เอ่ยชวนด้วยรอยยิ้
Zuletzt aktualisiert: 2026-08-18
Chapter: บทที่ 12หลังวางสาย กันต์ธีร์สั่งการให้อัยกรรีบส่งผลตรวจทั้งหมดไปให้ไกรวิทย์ทันที เพื่อใช้เป็นหลักฐานประกอบการยืนขอหมายจับจากศาล เมื่อจัดการเรื่องทางแล็บเรียบร้อย เขาเละจินไตยจึงเดินออกจากแล็บ ระหว่างทางกลับ ทั้งคู่สวนกับโรสที่เดินดูดกาแฟมาด้วยท่าทางสบายอารมณ์ไม่เหมือนกับคนที่เพิ่งวิ่งหน้าตั้งไปรายงานผลตรวจเมื่อไม่กี่นาทีก่อน โรส “เสร็จแล้วเหรอคะ?” “อืม เหลือแค่ส่งต่อหลักฐาน แล้วนี้จะกลับไปแล็บหรือกลับสำนักงานพร้อมพวกฉัน?” กันต์ธีร์ถาม “ถ้าไม่มีอะไรแล้ว กลับสำนักดีกว่าที่เหลือไอ้กรมันทำต่อได้” จินไตยเหล่มองแก้วในมือของเพื่อนสาว “ที่มาช้านี่แวะซื้อกาแฟ?” “ช่ายจ้า~” โรสตอบพร้อมยกแก้วขึ้นดูดโชว์ จินไตย “สั่งเมนูอะไร อเมซิ่งดีเลย์เหรอ ถึงได้เพิ่งมาเอาตอนนี้” โรส “เยส อเมซิ่งดีเลย์ เพิ่มช็อต ‘พักเหนื่อย’ กับท็อปปิ้ง ‘โดนเพื่อนทิ้ง’ ด้วย” จินไตยหลุดหัวเราะ “งอนอะไรครับคุณ” “ไม่ได้ง้อน” โรสทำเป็นพูดเสียงสูงก่อนจะปรับลงมาให้ปกติ “ก็แค่กูวิ่งหน้าตั้งมารายงานผล ขนาดว่าถ้าสะดุดล้มก็พร้อมไถตัวมาบอกมึง แต่ผลเป็นไง! พอพูดจบ มึงก็วิ่งหายปั๊บ ทิ้งกูยืนหอบเป็นหมาวิ่งไล่รถ” “แหม~ วิ่งแค่นี้เอง” “ง
Zuletzt aktualisiert: 2026-07-05
ANMELDEN
