Novels by เสี่ยวจีจี

บทที่ 12.4 ลาก่อน“ไม่เอามี่ฮวา มี่ฮวา!!! / พี่สะใภ้!!!” ไม่ทันขาดคำที่ชายหนุ่มจะกล่าวออกไปร่างบางค่อยๆ ทิ้งตัวเองลงไปทางด้านหลัง จนบนกำแพงนั้นเหลือเพียงความว่างเปล่า ชายร่างสูงในอาภรณ์สีดำสนิทอ้าปากค้างเบิกตากว้าง ขาทั้งสองข้างแข็งเกินกว่าจะวิ่งไปฉุดรั้งนางเอาไว้ได้ นางยอมจากเขาไปเสียอย่างงั้น ไม่สนแล้วแม้ว่าเขากำลังอ้อนวอนอย่างไร“ข้าขอโทษมี่ฮวา! ข้าขอโทษ ข้าขอโทษ ข้าขอโทษ! ข้าไม่ได้รังเกียจเจ้าเลย ที่ผ่านมาเป็นข้าไม่ดีเอง! ได้โปรด ได้โปรดเถอะ ข้าขอร้อง นี่มันไม่ใช่เรื่องจริง หลังจากนี้ข้าจะยอมเจ้าทุกอย่างเลย เจ้าปรารถนาสิ่งใดข้าจะหามาให้ทุกสิ่ง ขอร้องเจ้าอย่าไปจากข้าทั้งอย่างงี้” โม๋ว์ฟูเฉิงคร่ำครวญ ลากร่างแข็งค้างของตนไปยังขอบกำแพงเมืองส่วนโม๋ว์อิงฉินที่ตกใจกับความผิดของตนเอง แทบยืนไม่ไหว เพียงเพราะเขาแค่อยากขู่นางเล่นๆ เหตุใดถึงกลายเป็นเช่นนี้ไปได้ เขารีบเดินไปยังขอบกำแพงเมือง เพื่อหวังว่าเรื่องตรงหน้าจะไม่ใช่เรื่องจริง “พี่สะใภ้ข้าขอโทษท่านจริงๆ ข้าไม่ได้ตั้งใจ ข้ายอมทำทุกอย่างเพื่อไถ่โทษพี่สะใภ้ ท่านอย่าเป็นอะไรไปเลยนะ”ทว่าเมื่อสองหนุ่มก้มมองลงไปยังพื้นเบื้องล่าง กลับเห็นโม๋ว

บทที่ 12.3 ลาก่อนบนกำแพงเมืองสูงชะลู่ท่ามกลางความมืดมิดที่แสงจันทร์ส่องมาไม่ถึง บนส่วนบนที่สุดกลับมีร่างบางในอาภรณ์แดงดำยืนเด่นเป็นสง่า นางจ้องมองไปยังพื้นที่เบื้องหน้า ปล่อยให้ก้อนเมฆาขับเคลื่อนไปช้าๆ นับจังหวะเวลาในใจ จนได้ยินเสียงฝีเท้าอย่างรีบเร่งถึงสองสายเป็นโม๋ว์ฟูเฉิงกับน้องชายของเขา...“มี่ฮวาลงมาเดี๋ยวนี้!” โม๋ว์ฟูเฉิงเมื่อมาถึงรีบส่งเสียงสั่งหญิงสาวอย่างร้อนรน ทว่านางเพียงแค่ปรายตาหันมามองเขาเท่านั้น“รีบลงมานะ! เจ้าโง่หรือไง!” โม๋ว์อิงฉินสั่งบ้าง ครานี้นางเพียงแค่ส่งเสียงหัวเราะเบาๆ ในลำคอ“พวกท่านใครคนไหนคือสามีข้ากันแน่” โฉมสะคราญกล่าวเสียงเรียบ ก่อนหันกลับมเผชิญหน้ากับอีกฝ่ายชายหนุ่มทั้งสองมองหน้ากัน ก่อนเป็นโม๋ว์ฟูเฉิงหันกลับมาสบตากับนาง “เป็นข้า”สิ้นคำพูดของเขา หญิงงามหัวเราะดังลั่น เล่นเอาชายหนุ่มทั้งคู่หันมองหน้ากันอีกครั้ง“เป็นบ้าอะไรของเจ้า! รีบลงมาได้แล้ว!” โม๋ว์อิงฉินตวาดก้อง หัวใจเต้นโครมครามไปหมด ไม่คิดว่าเรื่องราวจะใหญ่โตถึงเพียงนี้“เจ้าอยากให้ข้าตายไม่ใช่เหรอน้องสามี” โม๋ว์มี่ฮวากล่าวเสียงแข็ง “อยากให้ข้าตายเพื่อสังเวยความสุขให้เจ้ามิใช่หรือ?”“ขะ ข้าไม

บทที่ 12.2 ลาก่อน“พี่ชายเจ้า?” นางเลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่ง ท่าทีดูไม่ได้ประหลาดใจมากนัก“เฮอะ!”บรรยากาศเข้าสู่ความเงียบงันอีกครั้ง นางชำเลืองสายตาไปทางด้านหลังของร่างสูง มองเห็นเป็นเงาตะคุ่มๆ ไม่ไกลจากที่แห่งนี้ พลันในหัวบังเกิดความคิดหนึ่งขึ้นมา“แต่สุดท้ายพวกเจ้าก็ตลบหลังข้า ให้ข้าแต่งงานกับน้องชายซึ่งก็คือเจ้า นั่นก็หมายความว่าอำนาจภายในสกุลโม๋ว์ก็ยังไม่ตกถึงข้านี่”“...”โฉมสะคราญจ้องมองคนตรงหน้าตรงๆ เขาไม่ได้พูดอะไรออกมาอีก แถมยังหลบเลี่ยงสายตาไปจากนางเพียงชั่วครู่ นางอดไม่ได้ที่จะยกมือกอดอก เดินสำรวจหมุนรอบตัวเขา พยายามมองหาจุดให้จับผิด“งั้นพี่ชายเจ้าก็คือนักพรตขาว ส่วนเจ้าคือเกราะสีชาดหรือ? แล้วไหนเล่าตราสัญลักษณ์แห่งเกราะสีชาด ช่วยแสดงให้ข้าเห็นหน่อยได้หรือไม่”“อย่ามาเปลี่ยนเรื่องนะ!” โม๋ว์อิงฉินตวาดก้อง พร้อมทั้งถอยหลังให้ห่างจากนางไปอีกก้าว “เจ้าจะมาเฉไฉเปลี่ยนความผิดของตนเองงั้นรึ!”“ข้าไม่ได้ฆ่าท่านตาเจ้า ข้าได้ตำแหน่งมาด้วยความสามารถของข้าเอง”ข้อนั้นโม๋ว์อิงฉินรู้ดีว่านางไม่ได้มีส่วนเกี่ยวข้องกับความตายของท่านตาของเขา เพียงแต่ว่าครอบครัวของนางอย่างไร ก็ต้องมีส่วนเกี่ยวข

บทที่ 12.1 ลาก่อนภายในงานรื่นเริงของเหล่าขุนนางที่มาร่วมฉลองความยินดีกับงานหมั้นหมายระหว่างสองแคว้น โม๋ว์มี่ฮวากลายเป็นดาวเด่นให้เหล่าบุรุษต่างวัยทั้งหลายเข้ามาชนจอกเหล้า จุดประสงค์ของพวกเขามีหลากหลายนัก หากแต่ความหลงใหลที่มีให้นางก็ไม่แตกต่างกันเสียเท่าไหร่อีกทั้งโหย่วหลิงเซียสืบทอดตำแหน่งธิดาสวรรค์ จึงมิอาจร่วมดื่มสุราเมรัยกับทุกคนได้ ทั้งยังมีโม๋ว์อิงฉินยืนประกบข้างกาย จึงทำให้ทุกคนไม่คิดไปยุ่งเกี่ยวถึงกระนั้นตัวโม๋ว์มี่ฮวาก็หาได้สนใจพวกเขาทั้งสอง นางยกจอกเหล้าดื่มซ้ำแล้วซ้ำเล่า ราวกับว่ามันคือน้ำเปล่าที่ไม่ได้มีฤทธิ์มึนเมาใดๆเพียงชั่วอึดใจกับจอกที่เท่าไหร่ไม่รู้ จู่ๆ โม๋ว์อิงฉินเดินเข้ามาหานาง ฉวยจอกเหล้าไว้ ก่อนมองด้วยสายตาขับไล่พวกขุนนางให้เลิกเกะกะสตรีอาภรณ์แดงดำ“มาแย่งจอกเหล้าข้าทำไม” โม๋ว์มี่ฮวาช้อนตามองอีกฝ่าย นัยน์ตาหวานฉ่ำของนางไม่ได้เจือปนความยินดีมากนัก“ข้าก็ไม่อยากมาหรอก” โม๋ว์อิงฉินสบถในคอ มองไปทางฝั่งเงาสายหนึ่ง ที่แอบส่งสายตามาจากไกลๆ“งั้นก็กลับไปหาฮูหยินของเจ้าซะ” นางพึมพำอีกครั้ง ก่อนหยิบจอกเปล่าใบหนึ่งมารินเหล้ารสหวานทว่าโม๋ว์อิงฉินกลับฉวยจอกเหล้ามาอีกครั้

บทที่ 11.2 การเจรจาในยามเซิน[1]ระหว่างที่โม๋ว์มี่ฮวากำลังจัดเตรียมตนเองให้พร้อมสำหรับงานเลี้ยงต้อนรับ ช่วงเวลาที่นางกำลังจะก้าวขาลงอ่างอาบน้ำใบใหญ่ จู่ๆ ผ้าปิดทางเข้ากลับถูกเปิดออกด้วยฝีมือชายร่างหนา วันนี้เขาไม่ได้สวมเกราะสีเงินทับไว้ สวมเพียงชุดนอกสีดำที่ปักริ้นด้วยด้ายเงินเท่านั้น หญิงสาวหันไปมองเขา สีหน้านางออกแววไม่พอใจอยู่บ้าง“ข้ากำลังจะอาบน้ำ” โม๋ว์มี่ฮวากล่าวเสียงเข้ม“ก็ข้าจะอาบน้ำด้วยไง” โม๋ว์ฟูเฉิงกล่าวจบ ปลดเปลื้องเสื้อผ้าจนเผยผิวเข้มที่มีรอยแผลเป็นทางยาวตรงหน้าอกให้เห็นอย่างชัดเจน“เราจะหย่ากันแล้ว ท่านไม่ควรทำเช่นนี้” นางเอ่ยลอดไรฟัน“แล้วอย่างไร” เขาว่าจบเดินดุ่มๆ แล้วก้าวขาลงอ่าง ยึดถือครองพื้นที่ส่วนใหญ่ จนไม่มีแม้แต่ที่ให้หญิงสาวได้ผ่อนคลาย“ท่านบอกว่าไม่เคยคิดรักข้า และไม่มีวันที่จะรักด้วยซ้ำ”“ลงมา” ทว่าเขากลับไม่โต้ตอบกลับไป ทำเป็นเมินเฉยในคำพูดของนาง พร้อมทั้งยังออกคำสั่งอย่างกับพวกบ้าอำนาจในท้องพระโรง“ข้าไม่ลง ว้าย!” ท้ายที่สุดนางกลับถูกฉุดให้ลงไปกอดก่ายกับเขาภายในอ่างไม้น้ำร้อนส่งไออุ่นลอยคละคลุ้งเต็มอากาศ และเพราะน้ำอุ่นถึงทำให้ดวงหน้าเล็กกับทั่วกายสาวแดงซ่

บทที่ 11.1 การเจรจาวันต่อมาขบวนสินสอดถูกจัดเตรียมเอาให้อลังการยิ่งใหญ่สมฐานะโหย่วหลิงเซีย โดยผู้นำขบวนนั้นคือโม๋ว์มี่ฮวา หญิงสาวผู้ที่สามารถยืนอยู่ท่ามกลางไฟสงครามได้อย่างองอาจ เหมาะสมกับการเป็นทูตของธิดาสวรรค์ วันนี้นางได้สวมชุดสีดำแดงปักริ้นสีเงิน สวมผ้าคลุมนัยน์ตาผืนโปร่งสีเข้ม ซึ่งประดับด้วยลูกปัดสีแดงและไข่มุกเม็ดสีขาว ท่วงท่านางยามก้าวเดินดูสงบเงียบ แผ่นหลังตั้งตรงของนางก็ดูยึดมั่นในสิ่งที่ตัดสินเลือกก่อนหน้าจะไปพบกับโม๋ว์ฟูเฉิง โฉมสะคราญได้ส่งจดหมายไปหาโหย่วหลิงเซียเรื่องที่ตกลงกันเอาไว้ ซึ่งอีกฝ่ายก็ตกลงยอมรับในข้อเสนอทันทีก็คงดูน่าสนุกสำหรับนางส่วนคนที่มาด้วยกันกับนางหาใช่โม๋ว์ฟูเฉิงไม่ หากแต่เป็นโม๋ว์อิงฉินที่กำลังเดินท่องน่องผ่อนคลายอย่างสบายอุรา เขาชื่นชมนางนิดหน่อยเรื่องความเด็ดขาด ในการตัดสินใจหย่ากับท่านพี่ของเขา อย่างน้อยก็ไม่ได้โง่เสียทีเดียวภายในท้องพระโรงอันโอ่อ่านั้น หลังจากคณะทูตทำความเครพฮ่องเต้แคว้นอิงโจวกันเรียบร้อยแล้ว ก็เป็นหน้าที่ของโม๋ว์มี่ฮวาที่จะกล่าวคำทักทาย“ข้าน้อยโม๋ว์มี่ฮวาตัวแทนคณะทูตจากแคว้นลู่เจิน ขอคารวะฮ่องเต้อิงโจว ขอให้พระองค์ทรงพระเจริญ

บทที่ 3ลืมวิธีการหายใจไปเสียแล้วโหวหลัวข่ายดันร่างแบบบางไปทางโต๊ะที่อยู่ไม่ไกลมากนัก หญิงสาวที่แทบตัวอ่อนระทวยทำได้เพียงเอนแผ่นหลังไปตามแรงนุ่ม ถึงกระนั้นจินหลิวหยางที่ปลดเปลื้องพันธนาการของตนเองออกไปก็ไม่ปล่อยเวลาให้ล่วงเลยชายหนุ่มผู้ที่มีรอยยิ้มเปื้อนบนใบหน้าคม ค่อย ๆถูท่อนเอ็นบนริมฝีปากอิ่ม มองพวงแก้มใสค่อย ๆขึ้นสีจากเดิมด้วยความขวยเขิน ถึงกระนั้นเพียงแค่สัมผัสเบา ๆจากปลายลิ้นเล็ก ความเป็นชายของเขาก็แทบแข็งคัดเสียจนปวดหนึบ“เจ้าเพิ่งปลดปล่อยไปเองนะ” หลัวข่ายบ่นอุบ มีแต่เขาที่ยังฝืนกลั้น“หึ ๆเพราะเจ้ามันอ่อนต่างหากเล่า” หลิวหยางเย้ยหยัน แต่มิวายกลั่นแกล้งหญิงสาวบนโต๊ะสูงหลัวข่ายส่ายหน้าเอือมระอา พลันโน้มใบหน้ามาสำรวจโพรงรัก อันที่จริงก่อนหน้านี้มันแฉะเรียบร้อยแล้ว ถึงกระนั้นเขาไม่อยากให้คนงามต้องรู้สึกเจ็บปวด สองมือดันสะโพกกลมให้แยกออกจากกัน จนเผยให้เห็นผ้าคาดปิดทางรักบาง ๆที่แทบไม่ช่วยอันใด“สวยมาก” หลัวข่ายพึมพำเสียงหวาน สร้างความอับอายให้หญิงสาวได้มากโข“พวกท่านข้าว่า..

บทที่ 2 เล้าโลม[มุมมองบุคคลที่ 3]ฝ่ามือเรียวยาวเคลื่อนคล้อยตามพวงแก้มสีแดงระรื่น กลิ่นกายหญิงสาวช่างแสนหอมหวานนักเมื่อจมูกคมสันคลอเคลียอยู่ไม่ห่าง ชายหนุ่มในอาภรณ์สีดำขรึมดุจสาธารไร้ก้นบึ้ง โหวหลัวข่าย ระบายยิ้มกว้าง เมื่อเสียงหายใจของคนในฝ่ามือกำลังรวยรินจินหลิวหยาง ในอาภรณ์สีขาวสะอาดเองก็ไม่น้อยหน้า เขาสูดดมกลิ่นจากเส้นผมที่สยายเต็มแผ่นหลัง ชำเลืองมองเครื่องประดับระย้าจนส่องแสงแวววาวประกายต้องแสงเทียน นิ้วมือเรียวยาวนวดคลึงหัวไหล่มน ไล้ฝ่ามือจนวนเวียนเหนือทรวงอกคนทั้งคู่นึกสำราญใจเมื่อลูกกวางน้อยผู้ซ่อนเขี้ยวเล็บระบายลมหายใจเบาหวิว หญิงสาวอยากคว้ามีดที่ซ่อนไว้ออกมาคว้านลูกตาพวกเขานัก แม้มือของทั้งคู่ไม่หยาบโลนแลดูแล้วราวกับบัณฑิตหนุ่ม แต่สำหรับนางก็ยังต้องทำตามภารกิจที่วางไว้“อึก... ท่านทั้งสองช่างรีบร้อนเสียจริง เรามานั่งคุยกันก่อนดีหรือไม่” หลี่ฟ่านปิงกล่าว พลางยกมือขึ้นกุมมือทั้งสอง “เรามานั่งเสวนากันสักประเดี๋ยวเถอ

บทที่ 1 การร่ายรำก่อนเริ่มท่วงทำนองข้ามีนามว่า ‘หลี่ฟ่านปิง’ น้องสาวร่วมสาบานของท่านแม่ทัพไฉ และเป็นน้องสาวแท้ ๆของหัวหน้ากองโจรเล่อคุน แล้วเหตุไฉนข้าถึงกำลังแนะนำตัวเล่าในยามนี้ข้าที่มีตำแหน่งถึงท่านรองแม่ทัพฝ่ายซ้าย ได้รับหน้าที่ให้มาสอดแนมกองโจรแห่งหนึ่ง พวกเขาถูกหมายหัวสงสัยถึงโอกาสเป็นกบฏยึดแผ่นดิน ข้าจึงจำเป็นต้องลอบเข้ามาภายในชุมโจรแห่งนี้ แต่ช่างหาโอกาสประชิดตัวหัวหน้าพวกมันได้ยากเย็นยิ่งนักยิ่งรู้ว่ากองโจรปกครองโดยหัวหน้าถึงสองคน และหาได้มีผู้ใดเคยพบหน้าได้ง่าย ๆไม่ ข้าที่เป็นเพียงสาวใช้ภายในเรือนเล็ก ก็ยิ่งหาโอกาสพบได้ยากกว่า ถึงกระนั้นสวรรค์ยังคงมีเมตตาต่อผู้จงรักภักดีเช่นข้าและเพราะเช่นนั้นข้าในยามนี้จึงสวมชุดเป็นนางระบำสีแดงฉาน อวดสัดส่วนรูปร่างที่มากเกินความพอดี แม้ชุดพวกนี้ช่างเปิดเผยเนื้อหนังมังสา ข้านั้นก็หาได้สนใจไม่ เมื่อใดที่ได้เปิดโปง เมื่อนั้นข้าถึงได้ควักลูกตาเจ้าพวกใจหยาบช้าเช่นพวกมัน“ฟ่านปิง สีแดงช่างเหมาะกับเจ้ายิ่งนั

บทที่ 7.3 ภายในอ่างน้ำร้อน“มาสิ” เขกยักคิ้วอีกครั้ง ข้าแทบหยิบธนูมาไล่ยิงอีกฝ่ายให้ราวกับกำลังล่าสัตว์ที่ช่วงชิงผลผลิตนักถึงกระนั้นข้าก็เคลื่อนตัวไปอยู่เหนือเขาใช้ฝ่ามือที่สั่นระริกจับแก่นเนื้อนั้นให้เข้าไปภายในช่องทางรัก แต่มันช่างยากนักเมื่อข้ามองไม่เห็นว่าควรเข้าตรงใด มันจึงแลดูข้ากำลังใช้แก่นเนื้อเขาถูวนยังเนินสาว ข้ากลั้นใจใช้มืออีกข้างช่วยให้สอดเข้าไปง่ายมากขึ้นเข้าไปได้เพียงแค่ปลายเท่านั้น เพราะมันช่างรัดแน่น ข้ากลั้นใจดันสะโพกให้ลงไปในคราเดียว เป็นครั้งแรกที่เหมือนรู้สึกเสียวจนสุดขีด นี่คือเหตุผลที่อีกฝ่ายไม่ยอมใส่เข้าไปง่าย ๆเช่นนั้นหรือ ข้ากลืนน้ำลายอยากขยับขึ้นแต่ความรู้สึกที่ถูกผสานจนเป็นหนึ่งเดียว ทำให้ข้าไม่กล้าขยับ ทำได้เพียงส่ายสะโพกเป็นวงกลมบดเบียดอีกฝ่ายให้ภายในตอดรัดแน่นยิ่งบดเบียดมากเท่าใด เสียงคำรามอีกฝ่ายยิ่งดังชัดมากขึ้นเท่านั้น ข้าหอบหายใจจับขอบอ่างทั้งสอง และถูวนอยู่แบบนั้นเมื่อชินกับความเสียดท้องได้แล้ว“เจ้ากำลังกลั่นแกล้งข้า” เล่อคุนขบฟันแน่น ข้าไม่เข้าใจว่าเขาหมายถึงเช่นใด

บทที่ 7.2 ภายในอ่างน้ำร้อนอันที่จริงข้ายืนกรานไปอาศัยอยู่ภายในจวนท่านแม่ทัพไฉแล้ว แต่เขาเป็นต้องลักพาตัวข้ามานอนซุกอยู่ภายในจวนตนเองเสียทุกที สุดท้ายข้าเลยจำใจยอมมาอยู่กับเขาให้รู้แล้วรู้รอด อย่างไรเสียข้าคงไม่คิดแต่งกับผู้ใดอีกแล้ว“หลันเอ๋อร์~” เล่อคุนผลักประตูเข้ามาในยามที่กำลังปลดชุด เขาระบายยิ้มหวานแล้วปิดประตูลงกลอน ก่อนย่างสามขุมเข้ามาใกล้ “ให้ข้าช่วยถูหลังเจ้าดีหรือไม่”“บอกแล้วอย่างไรว่าอย่าเข้าห้องตอนข้ากำลังอาบน้ำ” ข้ากลืนน้ำลาย รู้สึกถึงลางสังหรณ์ไม่ดี“แล้วตอนนี้เจ้ากำลังทำสิ่งใด” เล่อคุนเอ่ยพร้อมเลิกคิ้ว“กะ ก็ปลดชุด” ข้ารู้ชะตากรรมของตนเองในทันที ใช่ว่าแผนนี้อีกฝ่ายไม่เคยใช้เสียหน่อย“เพราะฉะนั้นแล้วถือได้ว่าข้ายังไม่ผิดคำสาบาน” เล่อคุนส่งเสียงหัวเราะเบา ๆเมื่อเขาเข้าใกล้ตัวข้าแล้ว เขาปลดชุดตนเองจนเผยให้เห็นถึงแก่นกายที่ชูชันแข็งขื่นข้ากลืนน้ำลายดังอึก อยากพุ่งตัวขึ้นเตียงนอนแล้วหลับไปในทันที แต่ไม่ทันเสียแล้ว เมื่อเล่อคุนปลดชุดข้าในทีเผลอก่อนอุ้มข้าเข้าไปยังอ่างน้ำร้อนที่ควันลอยคละคล

บทที่ 7.1 ภายในอ่างน้ำร้อนหลังจบงานสมรสแสนวุ่นวายของเหม่ยหลิน ข้าใช้เวลาอีกสักพักไปกับการช่วยกิจการการค้าของนาง แม้นางบอกให้ข้ากลับไปหาเล่อคุน แต่ข้ากำลังเอาคืนอีกฝ่ายที่กล้าลักพาตัวข้าไป และเพราะเล่อคุนไม่ยอมกลับไปหากข้าไม่ไปด้วยกันนี่แล ครานี้แม้มีลูกค้าเต็มร้าน แต่พวกเขามิอาจกล้าเกี้ยวพาราสีพี่สาวข้าได้อีกแล้ว หรือแม้แต่กระทั่ง...“น้องสาวของเถ้าแก่เนี้ยสวยขนาดนี้เลยหรือ!” ชายหนุ่มผู้หนึ่งส่งเสียงดังขึ้น ส่งให้คนอีกสองสามคนหันมาทางนี้เช่นเดียวกันพวกเขารีบตรงดิ่งมายังร้านข้า แล้วเผยรอยยิ้มแสนตัณหา“แม่นางน้อย ไม่น่าเชื่อว่าไม่ได้เจอเจ้าเพียงไม่กี่เดือน จากเด็กน้อยจะกลายเป็นแม่นางผู้งดงามขนาดนี้ได้”“จริงดั่งเจ้าว่า แม้ไม่ได้ดูร้อนแรงเท่าแม่นางเฟย แต่นางกลับดูอ่อนหวานแลน่าทะนุถนอม จนข้าอยากเชยชมวันละหลาย ๆหน”“เจ้าพูดได้อย่างไรเจ้าทึ่ม!นางงดงามเพียงนี้ ต่อให้ข้าตองตายภายใต้ฝ่าเท้าของนาง ข้าก็ยินยอม” สิ้นคำพูดของชายผู้นี้ ทั้งสี่ส่งเสียงหัวเราะพร้อมกัน ข้าได้แต่ปั้นยิ้มแห้ง ๆและหวังว่าจะไม่