Novels by เสี่ยวจีจี

“แต่งงั้นรึ? ก็เป็นความคิดที่ดีมิใช่น้อย แต่งกับอามู่ดีหรือไม่” ซีซวนลูบคาง พลางในหัวคำนวณรวดเร็วเสียจนแม้แต่ตัวนางเองก็ตามไม่ทัน “ช่างเถอะ! วิธีนี้จะเป็นวิธีสุดท้าย เสียอย่างไรข้าก็ยังอยากแต่งให้กับคนที่ข้ารักมากที่สุด”“เจ้าค่ะนายหญิงน้อย ถ้าเช่นนั้นจะให้ข้าไปรายงานกับนายท่านเฉิงดีหรือไม่เจ้าคะ” อาฟู่ลอบมองนายสาวที่กำลังยิ้มกรุ้มกริ่ม แววตาแสนสดใสของนางในยามนี้ ช่างเป็นลางร้ายสำหรับตนยิ่งนัก“ไปเสีย เล่นละครฉากนี้ให้ดี แล้วเราจะได้สนุกกันอีกครา” ซีซวนเอ่ยก่อนจะระบายยิ้มกว้างอย่างมีความสุข นางรินน้ำจากใบชาที่ชื่นชอบมากที่สุด ให้กับวันที่นางได้กุมชัยอาฟู่เดินหลังตรงเข้าสู่โถงกลาง นางโค้งคำนับให้นายท่านแห่งจวนสกุลเฉิง ก่อนจะก้มหน้าหลบสายตาอีกฝ่าย พร้อมทั้งเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเจือแววเศร้าโศก “นายท่านเฉิงเจ้าคะ บัดนี้คุณหนูรู้สึกผิดต่อคุณหนูไท่แล้ว ได้โปรดให้คุณหนูข้าได้หลุดพ้นจากโทษกักบริเวณด้วยเถิดเจ้าค่ะ”“สำนึกอย่างงั้นรึ หึ!” เฉิงซีห่าวนึกถึงแผนการต่าง ๆ ที่นายสาวของนางสรรสร้างขึ้น เขาช่างโชคดีนักที่คนร้ายกาจเช่นนางรู้สึกสำนึกผิดเป็น“เพียงแต่ข้

ผ่านพ้นไปเพียงไม่นาน ข่าวลือที่ถูกแพร่ไปทั่วบริเวณจวนแม่ทัพเฉิงลุกลามไปไวเสียยิ่งกว่าไฟไหม้ พ่อบ้านฮุ่ยก้มหน้าเก็บซ่อนความตึงเครียด ทั้งหลีกหนีสายตาคมกริบของนายท่านจวนสกุลเฉิง“เจ้าว่าการถือวิสาสะบุกเข้าไปในห้องนอนหญิงสาว สมควรรายงานข้าด้วยหรือไม่” เฉิงซีห่าวกดเสียงเข้ม แผ่นหลังหนาตึงเครียดเสียยิ่งกว่าสิ่งใด“เรียนนายท่านเฉิง ข้าน้อยเห็นท่าทีของบ่าวรับใช้คุณหนูซิน แลดูแล้วช่างมีพิรุจนัก ข้าจึงบังอาจทำเกินกว่าคำสั่งบุกเข้าไปจับงูด้วยตัวเอง” พ่อบ้านฮุ่ยกล่าว แม้ยามปกติเขามักจะควบคุมน้ำเสียงได้ดี แต่ในยามนี้มีหรือจะสามารถทำได้“ดี! คำสั่งของข้าไม่จำเป็นเสียแล้ว ดีเสียจริง!” เฉิงซีห่าวตบโต๊ะเสียงดังลั่น ยิ่งในยามนี้ไม่มีไป๋หลิ่งหงคอยควบคุมสถานการณ์ บรรยากาศภายในห้องเขียนหนังสือยิ่งเลวร้ายกว่าเป็นไหน ๆชายหนุ่มถอนหายใจเสียงดัง ก่อนนวดเคล้าคลึงขมับพร้อมทั้งหลับตาแน่น เดิมทีตั้งใจจะจับให้อยู่หมัดแล้วค่อยจัดการในคราเดียว ไม่คาดฝันว่าพ่อบ้านจอมภักดีผู้นี้จะแหวกหญ้าให้งูตื่น หากเป็นเช่นนี้เห็นทีนางจะยิ่งระมัดระวังตัวมากขึ้นอีกหลายส่วนเป็นแน่“ช่างเถอะ... เสี

“ช่างพูดมากเสียจริง ข้ากับนางไม่ได้เป็นอันใดกัน นางจะสวมเขาให้ข้าได้อย่างไร เจ้าช่างโง่งมนัก”อีกด้านหนึ่ง ในตอนที่อาฟู่กำลังช่วยซีซวนผลัดเปลี่ยนเสื้อผ้า เสียงเคาะประตูจากภายนอกก็ดังขึ้นอีกครั้ง ทั้งสองหันไปมองยังที่มาของเสียงโดยพร้อมกัน ก่อนที่อาฟู่จะรีบออกไปต้อนรับแขกอย่างรู้งาน“พ่อบ้านฮุ่ย” อาฟู่คำนับเพียงเล็กน้อย อีกฝ่ายเพียงแค่มองนิ่ง ๆ“นายท่านเฉิงให้ข้ามาซ่อมแซมเตาอุ่นห้อง เปิดประตูเสีย” พ่อบ้านฮุ่ยเอ่ยเสียงเรียบอาฟู่เงยหน้าขึ้นพร้อมแววตาที่เบิกกว้าง นางรีบอ้าแขนกำบังบานประตูไม้ ก่อนจะส่ายหน้ารัวเร็ว “เข้าไปตอนนี้ไม่ได้นะเจ้าคะ!”“เจ้านี่! นายท่านหยิบยื่นความช่วยเหลือให้ แต่เจ้ากลับมีทีท่าเช่นนี้ มันหมายความว่าเช่นไร!” พ่อบ้านฮุ่ยตะเบ่งเสียงแข็ง “เด็ก ๆ เปิดประตู!”บ่าวชายทั้งหลายรีบจัดการตามคำสั่ง โดยมีบ่าวสาวดึงตัวอาฟู่ให้ออกห่างจากบานประตู อาฟู่กรีดร้องดังลั่น นางพยายามขัดขืนแต่ก็ไร้ซึ่งแรงต่อต้าน ทันทีที่บานประตูถูกเปิดออก กลิ่นกำยานและสมุนไพรคละคลุ้งไปทั่วภายในห้องลอยละล่องออกมาปะทะเข้ากับผู้ยืนอยู่ข้างนอกกลิ่นเหล

เวลาผ่านไปอีกหนึ่งเค่อหลังจากที่อาฟู่กลับมาพร้อมน้ำชาและขนมว่าง เสียงผนังดังขึ้นเบา ๆ เคาะเป็นจังหวะรหัสลับระหว่างคนที่ทำงานภายในโรงเตี้ยมซีฮวา อาฟู่รีบก้าวขายาว ๆ ไปหาคนผู้นั้น ก่อนจะรีบชะโงกหน้าไปโวยวาย“ทำไมถึงได้มาเอาป่านนี้เจ้าคะนายหญิงน้อย!” อาฟู่ถอนหายใจด้วยความโล่งอก ก่อนที่นางจะรีบพยุงนายหญิงจอมซนของตนให้กลับเข้ามาภายในห้องนอน“ข้าบาดเจ็บอยู่นะ เจ้าลืมไปแล้วหรือ” ซีซวนบ่นอุบ นางรีบตรงดิ่งทิ้งตัวลงบนตั่งเตียง พลางสูดดมกลิ่นอายแสนสะอาดที่ชื่นชอบนักหนา “เป็นเจ้าเถอะ ทำไมไม่ส่งจดหมายอันใดมาให้ข้าเลย”อาฟู่หรี่ตาทั้งสองข้าง พลางถลาไปเกาะขาเรียวยาวอีกฝ่ายก่อนบุ้ยปาก “นี่เรือนท่านแม่ทัพนะเจ้าคะนายหญิงน้อย ข้าส่งนกออกไปจนหมดกรง แต่ไม่ได้รับจดหมายตอบกลับมาจากท่านสักฉบับ ท่านคิดว่าการลักลอบกระทำการใดภายในจวนแห่งนี้มันง่ายดายเพียงนั้นเชียว”ซีซวนหัวเราะดังลั่น นางยันตัวลุกขึ้นก่อนจะรีบปลดเปลื้องเสื้อผ้า “ถ้าเช่นนั้นเจ้ารีบมาแต่งตัวให้ข้า แล้วดำเนินการแผนสำรองเถิด”ในเวลาเดียวกันที่พ่อบ้านฮุ่ยรายงานเรื่องราวที่ได้โดนฝากฝังให้นายท่านเฉิงฟัง

เมื่อแสงแดดแรกอรุณเริ่มสาดส่อง อาฟู่ที่แทบไม่ได้นอนตลอดค่อนคืนเดินวนไปทั่วห้อง จดหมายกี่ฉบับที่นางส่งไป ไม่มีการตอบกลับมาแม้แต่ฉบับเดียว นางนึกก่นด่าบรรดานกที่ส่งออกไปยิ่งนัก ถึงกระนั้นนางก็ไม่เขลาถึงขั้นจับสังเกตอันใดมิได้ อาฟู่รีบนึกแผนการรับมืออย่างรวดเร็ว ต่อให้นางโง่งมเพียงใด แผนการง่าย ๆ ยามนี้ก็สามารถช่วยชีวิตนางได้ทั้งสิ้นเสียงเคาะประตูดังขึ้นอีกครา หัวใจเด็กสาวแทบหลุดออกจากทรวงอก ถึงกระนั้นเพื่อไม่ผิดสังเกต อาฟู่รีบออกไปต้อนรับผู้มาเยือนทันที“ท่านพ่อบ้านฮุ่ย ไม่ทราบว่าท่านมีธุระอันใดที่นี่หรือเจ้าคะ” อาฟู่โค้งคำนับเพียงเล็กน้อย พลางเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงใสแจ๋ว“คุณหนูซินอาการเป็นเช่นไรบ้าง” พ่อบ้านฮุ่ยเอ่ยถามเสียงเรียบ“ตอนนี้คุณหนูยังไม่ได้สติเลยเจ้าค่ะ” อาฟู่เอ่ย พลางน้ำตาน้อย ๆ ค่อย ๆ เอ่อคลอพ่อบ้านชราถอนหายใจเสียงแผ่ว “ยาขวดนั้นเจ้าได้ใช้ให้คุณหนูเจ้าหรือไม่”อาฟู่พยักหน้าเชื่องช้า พลางเอ่ยเสียงสั่นเทา “ต้องขอบคุณนายท่านเฉิง ยาขวดนั้นช่วยทุเลาอาการเจ็บปวดของคุณหนูข้าได้มิน้อยเลย”“งั้นหรือ ดี ๆ ถ้าเช่นนั้นเจ้าจงไปดูแลนายเ

ช่วงยามอิ๋นที่รอบข้างต่างเงียบสงบ อาฟู่นั่งผงกหัวอยู่ไม่ไกลจากบานหน้าต่าง แม้ลมคิมหันต์จะพัดเข้ามาไม่ขาดสาย แต่นางก็คร้านจะคอยเปิดปิดบานหน้าต่างยิ่งนัก ในตอนที่ศีรษะเล็กจะกระทบเข้ากับขอบโต๊ะ เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นเบา ๆอาฟู่เช็ดน้ำลายที่เกือบหยด พลางกุลีกุจอปิดบานหน้าต่างและเก็บกระดาษกับพู่กันให้เข้าที่ ก่อนจะรีบไปแง้มบานประตูแล้วแทรกตัวออกไปยืนขวางคนข้างหน้า“คารวะนายท่านเฉิงเจ้าค่ะ” แม้อาฟู่ตกใจเพียงใด สุดท้ายนางก็รีบซ่อนใบหน้าตื่นตระหนกตัวเองได้ทันควัน นางไม่คาดคิดเลยว่าคนที่น่าเป็นกังวลที่สุดจะปรากฏตัวเร็วเช่นนี้เฉิงซีห่าวจับสังเกตหญิงรับใช้ผู้นี้เล็กน้อย ก่อนจะมองไปยังบานประตูที่มีร่องรอยของสายลมฤดูหนาวจาง ๆ “นางเป็นเช่นไรบ้าง” ชายหนุ่มเอ่ยถามเสียงเรียบ“เรียนนายท่านเฉิง คุณหนูดื่มยาและเข้านอนเรียบร้อยเมื่อยามจื่อแล้วเจ้าค่ะ” อาฟู่ควบคุมน้ำเสียงตนเองให้สั่นเทา พลางซับน้ำตาที่เกือบจะรินไหล “คุณหนูข้าทรมานนัก อีกทั้งอากาศยามนี้ช่างหนาวเหน็บ เกรงว่าคงไม่มีเรี่ยวแรงพอที่จะต้อนรับนายท่านได้เจ้าค่ะ”“ช่างเถอะ ข้าก็ไม่ได้ใจไม้ไส้ระกำอันใด ไม่

บทที่ 12.4 ลาก่อน“ไม่เอามี่ฮวา มี่ฮวา!!! / พี่สะใภ้!!!” ไม่ทันขาดคำที่ชายหนุ่มจะกล่าวออกไปร่างบางค่อยๆ ทิ้งตัวเองลงไปทางด้านหลัง จนบนกำแพงนั้นเหลือเพียงความว่างเปล่า ชายร่างสูงในอาภรณ์สีดำสนิทอ้าปากค้างเบิกตากว้าง ขาทั้งสองข้างแข็งเกินกว่าจะวิ่งไปฉุดรั้งนางเอาไว้ได้ นางยอมจากเขาไปเสียอย่างงั้น ไม่สนแล้วแม้ว่าเขากำลังอ้อนวอนอย่างไร“ข้าขอโทษมี่ฮวา! ข้าขอโทษ ข้าขอโทษ ข้าขอโทษ! ข้าไม่ได้รังเกียจเจ้าเลย ที่ผ่านมาเป็นข้าไม่ดีเอง! ได้โปรด ได้โปรดเถอะ ข้าขอร้อง นี่มันไม่ใช่เรื่องจริง หลังจากนี้ข้าจะยอมเจ้าทุกอย่างเลย เจ้าปรารถนาสิ่งใดข้าจะหามาให้ทุกสิ่ง ขอร้องเจ้าอย่าไปจากข้าทั้งอย่างงี้” โม๋ว์ฟูเฉิงคร่ำครวญ ลากร่างแข็งค้างของตนไปยังขอบกำแพงเมืองส่วนโม๋ว์อิงฉินที่ตกใจกับความผิดของตนเอง แทบยืนไม่ไหว เพียงเพราะเขาแค่อยากขู่นางเล่นๆ เหตุใดถึงกลายเป็นเช่นนี้ไปได้ เขารีบเดินไปยังขอบกำแพงเมือง เพื่อหวังว่าเรื่องตรงหน้าจะไม่ใช่เรื่องจริง “พี่สะใภ้ข้าขอโทษท่านจริงๆ ข้าไม่ได้ตั้งใจ ข้ายอมทำทุกอย่างเพื่อไถ่โทษพี่สะใภ้ ท่านอย่าเป็นอะไรไปเลยนะ”ทว่าเมื่อสองหนุ่มก้มมองลงไปยังพื้นเบื้องล่าง กลับเห็นโม๋ว

บทที่ 12.3 ลาก่อนบนกำแพงเมืองสูงชะลู่ท่ามกลางความมืดมิดที่แสงจันทร์ส่องมาไม่ถึง บนส่วนบนที่สุดกลับมีร่างบางในอาภรณ์แดงดำยืนเด่นเป็นสง่า นางจ้องมองไปยังพื้นที่เบื้องหน้า ปล่อยให้ก้อนเมฆาขับเคลื่อนไปช้าๆ นับจังหวะเวลาในใจ จนได้ยินเสียงฝีเท้าอย่างรีบเร่งถึงสองสายเป็นโม๋ว์ฟูเฉิงกับน้องชายของเขา...“มี่ฮวาลงมาเดี๋ยวนี้!” โม๋ว์ฟูเฉิงเมื่อมาถึงรีบส่งเสียงสั่งหญิงสาวอย่างร้อนรน ทว่านางเพียงแค่ปรายตาหันมามองเขาเท่านั้น“รีบลงมานะ! เจ้าโง่หรือไง!” โม๋ว์อิงฉินสั่งบ้าง ครานี้นางเพียงแค่ส่งเสียงหัวเราะเบาๆ ในลำคอ“พวกท่านใครคนไหนคือสามีข้ากันแน่” โฉมสะคราญกล่าวเสียงเรียบ ก่อนหันกลับมเผชิญหน้ากับอีกฝ่ายชายหนุ่มทั้งสองมองหน้ากัน ก่อนเป็นโม๋ว์ฟูเฉิงหันกลับมาสบตากับนาง “เป็นข้า”สิ้นคำพูดของเขา หญิงงามหัวเราะดังลั่น เล่นเอาชายหนุ่มทั้งคู่หันมองหน้ากันอีกครั้ง“เป็นบ้าอะไรของเจ้า! รีบลงมาได้แล้ว!” โม๋ว์อิงฉินตวาดก้อง หัวใจเต้นโครมครามไปหมด ไม่คิดว่าเรื่องราวจะใหญ่โตถึงเพียงนี้“เจ้าอยากให้ข้าตายไม่ใช่เหรอน้องสามี” โม๋ว์มี่ฮวากล่าวเสียงแข็ง “อยากให้ข้าตายเพื่อสังเวยความสุขให้เจ้ามิใช่หรือ?”“ขะ ข้าไม

บทที่ 12.2 ลาก่อน“พี่ชายเจ้า?” นางเลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่ง ท่าทีดูไม่ได้ประหลาดใจมากนัก“เฮอะ!”บรรยากาศเข้าสู่ความเงียบงันอีกครั้ง นางชำเลืองสายตาไปทางด้านหลังของร่างสูง มองเห็นเป็นเงาตะคุ่มๆ ไม่ไกลจากที่แห่งนี้ พลันในหัวบังเกิดความคิดหนึ่งขึ้นมา“แต่สุดท้ายพวกเจ้าก็ตลบหลังข้า ให้ข้าแต่งงานกับน้องชายซึ่งก็คือเจ้า นั่นก็หมายความว่าอำนาจภายในสกุลโม๋ว์ก็ยังไม่ตกถึงข้านี่”“...”โฉมสะคราญจ้องมองคนตรงหน้าตรงๆ เขาไม่ได้พูดอะไรออกมาอีก แถมยังหลบเลี่ยงสายตาไปจากนางเพียงชั่วครู่ นางอดไม่ได้ที่จะยกมือกอดอก เดินสำรวจหมุนรอบตัวเขา พยายามมองหาจุดให้จับผิด“งั้นพี่ชายเจ้าก็คือนักพรตขาว ส่วนเจ้าคือเกราะสีชาดหรือ? แล้วไหนเล่าตราสัญลักษณ์แห่งเกราะสีชาด ช่วยแสดงให้ข้าเห็นหน่อยได้หรือไม่”“อย่ามาเปลี่ยนเรื่องนะ!” โม๋ว์อิงฉินตวาดก้อง พร้อมทั้งถอยหลังให้ห่างจากนางไปอีกก้าว “เจ้าจะมาเฉไฉเปลี่ยนความผิดของตนเองงั้นรึ!”“ข้าไม่ได้ฆ่าท่านตาเจ้า ข้าได้ตำแหน่งมาด้วยความสามารถของข้าเอง”ข้อนั้นโม๋ว์อิงฉินรู้ดีว่านางไม่ได้มีส่วนเกี่ยวข้องกับความตายของท่านตาของเขา เพียงแต่ว่าครอบครัวของนางอย่างไร ก็ต้องมีส่วนเกี่ยวข

บทที่ 12.1 ลาก่อนภายในงานรื่นเริงของเหล่าขุนนางที่มาร่วมฉลองความยินดีกับงานหมั้นหมายระหว่างสองแคว้น โม๋ว์มี่ฮวากลายเป็นดาวเด่นให้เหล่าบุรุษต่างวัยทั้งหลายเข้ามาชนจอกเหล้า จุดประสงค์ของพวกเขามีหลากหลายนัก หากแต่ความหลงใหลที่มีให้นางก็ไม่แตกต่างกันเสียเท่าไหร่อีกทั้งโหย่วหลิงเซียสืบทอดตำแหน่งธิดาสวรรค์ จึงมิอาจร่วมดื่มสุราเมรัยกับทุกคนได้ ทั้งยังมีโม๋ว์อิงฉินยืนประกบข้างกาย จึงทำให้ทุกคนไม่คิดไปยุ่งเกี่ยวถึงกระนั้นตัวโม๋ว์มี่ฮวาก็หาได้สนใจพวกเขาทั้งสอง นางยกจอกเหล้าดื่มซ้ำแล้วซ้ำเล่า ราวกับว่ามันคือน้ำเปล่าที่ไม่ได้มีฤทธิ์มึนเมาใดๆเพียงชั่วอึดใจกับจอกที่เท่าไหร่ไม่รู้ จู่ๆ โม๋ว์อิงฉินเดินเข้ามาหานาง ฉวยจอกเหล้าไว้ ก่อนมองด้วยสายตาขับไล่พวกขุนนางให้เลิกเกะกะสตรีอาภรณ์แดงดำ“มาแย่งจอกเหล้าข้าทำไม” โม๋ว์มี่ฮวาช้อนตามองอีกฝ่าย นัยน์ตาหวานฉ่ำของนางไม่ได้เจือปนความยินดีมากนัก“ข้าก็ไม่อยากมาหรอก” โม๋ว์อิงฉินสบถในคอ มองไปทางฝั่งเงาสายหนึ่ง ที่แอบส่งสายตามาจากไกลๆ“งั้นก็กลับไปหาฮูหยินของเจ้าซะ” นางพึมพำอีกครั้ง ก่อนหยิบจอกเปล่าใบหนึ่งมารินเหล้ารสหวานทว่าโม๋ว์อิงฉินกลับฉวยจอกเหล้ามาอีกครั้

บทที่ 11.2 การเจรจาในยามเซิน[1]ระหว่างที่โม๋ว์มี่ฮวากำลังจัดเตรียมตนเองให้พร้อมสำหรับงานเลี้ยงต้อนรับ ช่วงเวลาที่นางกำลังจะก้าวขาลงอ่างอาบน้ำใบใหญ่ จู่ๆ ผ้าปิดทางเข้ากลับถูกเปิดออกด้วยฝีมือชายร่างหนา วันนี้เขาไม่ได้สวมเกราะสีเงินทับไว้ สวมเพียงชุดนอกสีดำที่ปักริ้นด้วยด้ายเงินเท่านั้น หญิงสาวหันไปมองเขา สีหน้านางออกแววไม่พอใจอยู่บ้าง“ข้ากำลังจะอาบน้ำ” โม๋ว์มี่ฮวากล่าวเสียงเข้ม“ก็ข้าจะอาบน้ำด้วยไง” โม๋ว์ฟูเฉิงกล่าวจบ ปลดเปลื้องเสื้อผ้าจนเผยผิวเข้มที่มีรอยแผลเป็นทางยาวตรงหน้าอกให้เห็นอย่างชัดเจน“เราจะหย่ากันแล้ว ท่านไม่ควรทำเช่นนี้” นางเอ่ยลอดไรฟัน“แล้วอย่างไร” เขาว่าจบเดินดุ่มๆ แล้วก้าวขาลงอ่าง ยึดถือครองพื้นที่ส่วนใหญ่ จนไม่มีแม้แต่ที่ให้หญิงสาวได้ผ่อนคลาย“ท่านบอกว่าไม่เคยคิดรักข้า และไม่มีวันที่จะรักด้วยซ้ำ”“ลงมา” ทว่าเขากลับไม่โต้ตอบกลับไป ทำเป็นเมินเฉยในคำพูดของนาง พร้อมทั้งยังออกคำสั่งอย่างกับพวกบ้าอำนาจในท้องพระโรง“ข้าไม่ลง ว้าย!” ท้ายที่สุดนางกลับถูกฉุดให้ลงไปกอดก่ายกับเขาภายในอ่างไม้น้ำร้อนส่งไออุ่นลอยคละคลุ้งเต็มอากาศ และเพราะน้ำอุ่นถึงทำให้ดวงหน้าเล็กกับทั่วกายสาวแดงซ่

บทที่ 11.1 การเจรจาวันต่อมาขบวนสินสอดถูกจัดเตรียมเอาให้อลังการยิ่งใหญ่สมฐานะโหย่วหลิงเซีย โดยผู้นำขบวนนั้นคือโม๋ว์มี่ฮวา หญิงสาวผู้ที่สามารถยืนอยู่ท่ามกลางไฟสงครามได้อย่างองอาจ เหมาะสมกับการเป็นทูตของธิดาสวรรค์ วันนี้นางได้สวมชุดสีดำแดงปักริ้นสีเงิน สวมผ้าคลุมนัยน์ตาผืนโปร่งสีเข้ม ซึ่งประดับด้วยลูกปัดสีแดงและไข่มุกเม็ดสีขาว ท่วงท่านางยามก้าวเดินดูสงบเงียบ แผ่นหลังตั้งตรงของนางก็ดูยึดมั่นในสิ่งที่ตัดสินเลือกก่อนหน้าจะไปพบกับโม๋ว์ฟูเฉิง โฉมสะคราญได้ส่งจดหมายไปหาโหย่วหลิงเซียเรื่องที่ตกลงกันเอาไว้ ซึ่งอีกฝ่ายก็ตกลงยอมรับในข้อเสนอทันทีก็คงดูน่าสนุกสำหรับนางส่วนคนที่มาด้วยกันกับนางหาใช่โม๋ว์ฟูเฉิงไม่ หากแต่เป็นโม๋ว์อิงฉินที่กำลังเดินท่องน่องผ่อนคลายอย่างสบายอุรา เขาชื่นชมนางนิดหน่อยเรื่องความเด็ดขาด ในการตัดสินใจหย่ากับท่านพี่ของเขา อย่างน้อยก็ไม่ได้โง่เสียทีเดียวภายในท้องพระโรงอันโอ่อ่านั้น หลังจากคณะทูตทำความเครพฮ่องเต้แคว้นอิงโจวกันเรียบร้อยแล้ว ก็เป็นหน้าที่ของโม๋ว์มี่ฮวาที่จะกล่าวคำทักทาย“ข้าน้อยโม๋ว์มี่ฮวาตัวแทนคณะทูตจากแคว้นลู่เจิน ขอคารวะฮ่องเต้อิงโจว ขอให้พระองค์ทรงพระเจริญ

บทที่ 8.4 ของของใคร“ไม่โกรธ…”“กระซิบกระซาบพอใจกันแล้วหรือไม่” หลั่วหยางกล่าวเสียงเข้ม มองหญิงสาวที่หลุบตามองไปทางอื่น “เช่นนั้นก็เข้าเรื่องของเราเถอะ”“ในนามที่ข้าเป็นผู้อาวุโสที่เชื่อถือได้ ข้าจะเป็นสักขีพยานในครั้งนี้แล้วกัน” หมอชราเอ่ยพร้อมทั้งหัวเราะ เมื่อได้ยินคำพูดล้อเลียนจากชายหนุ่มอาภรณ์ขาวนามจินหลิวหยาง“ส่วนข้าขอใช้ตำแหน่งของตนเพื่อยืนยันในทุกคำพูดของโหวหลัวข่ายและจินหลิวหยาง” หลี่ฟ่านปิงยกยิ้มเชิดอก ขยิบตาให้กับชายหนุ่มทั้งสองที่ตนเองหมายถึง“เจ้านี่นะ” หลั่วหยางกลอกตาไปอีกทาง ก่อนหันกลับมามองหญิงสาวที่นั่งสงบนิ่ง“สิ่งที่ข้าจะกล่าวต่อไปนี้ ล้วนแล้วผ่านการไตร่ตรองมาทั้งสิ้น หลังจากวันนี้เป็นต้นไปค่ายโจรของพวกข้ายินดีเข้าร่วมกับทางการ อยู่ภายใต้การนำของหลี่ฟ่านปิง” โหวหลัวข่ายเอ่ยเสียงหนักแน่นโดยไม่คิดอ้อมค้อมแม้แต่น้อย“คำพูดเท่ ๆควรเป็นข้าที่ได้พูด” หลิวหยางบ่นอุบ ก่อนหันแย้มยิ้มหวานให้หญิงสาวในดวงใจ &l

บทที่ 8.3 ของของใคร“ใจเย็น ๆแม่นางเจีย” หมอชราหัวเราะ พลางสำรวจชายหนุ่มทั้งสองที่ได้หัวใจท่านรองหลี่ พวกเขาก็ดูภูมิฐานแต่กลับมีบุคลิกที่แตกต่างกันถึงเพียงนี้ เช่นนั้นมีตรงจุดใดที่ท่านรองหลี่ชื่นชอบกัน“พวกเจ้าคิดตุกติกจริงด้วย” โหวหลัวข่ายสบถ ก่อนออกแรงจับดาบแน่น“ท่านหัวหน้าโหว! ท่านช่วยข้าด้วย!” เหม่ยหลางออกแรงดิ้นให้แรงขึ้น เรียกสีหน้าตกใจจากหลั่วหยางได้ไม่น้อย เขากลัวว่าจะกระทบกระเทือนไปถึงลูกของนาง ทำท่าทางหมายจะปรามเจ้าหมอเฒ่ามากเล่ห์ที่คิดวิธีการแผลง ๆทว่าเมื่อหมอชรายกเข็มใหญ่ปลายทู่ ๆจ่อตรงคอหอยนาง หญิงสาวจึงสงบลงในที่สุด ชายชราหันไปยิ้มให้พวกเขาทั้งสี่คน ก่อนหันไปทางโหวหลัวข่ายและจินหลิวหยาง“พวกท่านวางใจได้ ข้าไม่ใช่คนที่เชื่อใจได้ยากอย่างแน่นอน ใช่หรือไม่แม่นางเจีย" หมอชราเอ่ยเสียงนุ่ม ก่อนหัวเราะอย่างชอบใจ“พวกท่าน?” เหม่ยหลางกลืนน้ำลาย พอจิตใจสงบจึงรับรู้ถึงสายตาที่มองมา ความกลัวเริ่มก่อขึ้นในจิตใจ“เหม่ยหลางมาอยู่กับพวกข้า” หลัวข่ายออกคำ

บทที่ 8.2 ของของใครสิ้นประโยคนั้นทั้งโหวหลัวข่ายและจินหลิวหยางต่างเดินกลับไปยังทิศทางที่จากมา ทิ้งไว้แต่หญิงสาวที่เริ่มอยู่ไม่สุข เหตุใดพวกเขาจะทำการใดถึงต้องมาแจ้งนางกัน ทั้ง ๆที่ทุกครั้งความเห็นของนางใช่ว่าจะสำคัญอันใดหญิงสาวมองแผ่นหลังของคนทั้งสอง แม้ปากดีบอกไม่สนใจ แต่ว่านางกลับกังวลเสียจนเริ่มอยู่ไม่นิ่ง นางกวาดสายตามองโดยรอบ ตั้งแต่เมื่อไหร่ที่พวกผู้คุมหายตัวไปแม้เกิดความสงสัย แต่นางรีบเดินออกจากเรือนนอนมุ่งตรงไปยังกำแพงค่ายที่อยู่ไม่ไกลมากนัก ทว่าเหตุใดถึงได้ราบรื่นเช่นนี้ใช้เวลาหนึ่งเค่อในที่สุดนางเดินห่างออกมาจากค่าย หญิงสาวสูดลมหายใจสงบคลื่นความกังวล“แค่ออกมาเดินเล่นเท่านั้น ไม่ได้กังวลสิ่งใดเลย” เหม่ยหลางพึมพำ ก่อนหลบเข้าหลังต้นไม้เมื่อเห็นคนลาดตระเวน“นั่นมันใช่คนของหลั่วหยางหรือไม่” หญิงสาวเอ่ยเสียงแผ่ว ลอบมองชายทั้งสองเดินแยกออกจากกันใช้เวลาคิดอีกเล็กน้อยแล้วรีบมุ่งตรงไปยังนายทหารที่ดูท่าทางอ่อนแอกว่า อาศัยจังหวะที่เขาเผลอสกัดจุดชายหนุ่มก่อนรีบเปลื้องผ้าเขาเพื่อผลัดเปลี่ยนกั

บทที่ 8.1 ของของใคร“ความสงบนี้ มันมีมากเกินไปหรือเปล่า” เหม่ยหลางรำพึงพลางทอดสายตามองท้องฟ้าโปร่งใสเวลาล่วงเลยผ่านมาหลายวันแล้ว แม้ท่านหัวหน้าจะมอบยาที่ดีที่สุดในการบำรุงครรภ์ อีกทั้งยังจัดคนคอยเฝ้าอารักขา แต่ไม่รู้เหตุใดคนเหล่านั้นกลับดูไม่ค่อยทำหน้าที่เสียเท่าไหร่นัก หรือตาเฒ่านั่นได้ซื้อตัวคนพวกนี้ไว้?เพียงแต่ว่าพอตาเฒ่านั้นเดินเข้ามาใกล้ คนที่ดูทำท่าทางเฉยชาก็รีบทำตามคำสั่งที่ได้รับมอบหมายอย่างเคร่งครัด คงมีเพียงเวยหลั่วหยางผู้นั้นที่มักเข้า ๆออก ๆห้องของนางราวกับเป็นเจ้าของห้องเสียเอง ทั้ง ๆที่ได้ตัวหลี่ฟ่านปิงไปแล้ว เหตุใดถึงยังไม่ถอนค่ายไปอีกแม้เขาไม่ได้ปรากฏตัวสู่สายตา แต่ว่ากลับรับรู้ได้ว่าในห้องไม่ได้มีเพียงแค่นาง ครั้นจะให้คนมาเฝ้าถึงในเรือนนอน สตรีเหล่านั้นก็คงไม่ยินยอมเช่นกัน“หรือข้าควรหลบหนีออกไปดี” เหม่ยหลางเอ่ยเสียงแผ่วเบา ยังคงเหม่อลอยออกไปไกลแสนไกล“หนีไปที่ใด”“ว้าย! ท่านหัวหน้าจิน!”เจียเหม่ยหลางลูบหน้าอกหลังร้องดังลั่น นางมองท่านหัวหน้าทั

บทที่ 7.4 กลับคืนสู่สถานที่เดิมยามจื่อ (23.00 – 24.59 น.) ภายในค่ายโจรที่ค่อนข้างเงียบเชียบ แม้มีเวรยามคอยนั่งผิงไฟอยู่ไม่ห่างจากเรือนนอนของเจียเหม่ยหลาง ทว่าคนพวกนั้นหาได้เป็นปัญหาต่อเวยหลั่วหยางไม่เขากวาดสายตามองให้ทั่วบริเวณก่อนรีบแทรกตัวผ่านบานประตูใหญ่ หากฟ่านปิงไม่ได้โกหกเขา เรือนแห่งนี้คงเป็นเรือนนอนของแม่นางเจียผู้นั้น เขากวาดสายตาสำรวจภายในห้อง พลางกลิ่นกำยานหอม ๆแตะเข้ากับปลายจมูกชายหนุ่มสูดหายใจช้า ๆแล้วย่างก้าวอย่างเงียบเชียบจนไปถึงตั่งเตียงของอีกฝ่ายที่ม่านโปร่งได้คลุมไว้ มองใบหน้าด้านข้างของนางที่หลับใหลอย่างสงบยามอยู่ที่ค่าย เขาไม่ค่อยได้สังเกตมากนัก เพียงแค่มองใบหน้านางกับผิวขาวนวลผ่อง ท่อนเอ็นของเขาก็แทบลุกชันจนไม่อาจควบคุมสติได้อยู่ ทว่าในยามนี้ที่นางตั้งท้องลูกของเขา ชายหนุ่มไม่อาจกระทำการเช่นนั้นกับนางได้อีกเขาเลิกม่านขึ้นอย่างช้า ๆเพื่อให้ได้เห็นดวงหน้ายามนี้ได้ถนัดนัก ก่อนเกลี่ยปอยเส้นผมเล็กให้พ้นไปจากสายตา ลากนิ้วเรียวยาววนเวียนอยู่เหนือริมฝีปากอวบอิ่มครั

บทที่ 7.3 กลับคืนสู่สถานที่เดิม“เช่นนั้น…”“เวยหลั่วหยาง! เจ้ากล้าดีอย่างไรถึงทำให้ท่านพี่เหม่ยหลางท้อง!”ในชั่วขณะคำพูดนั้นปรากฏขึ้น หลั่วหยางที่หมายจะสั่งถอนค่ายหยุดชะงัก เขากลืนน้ำลายแล้วหันไปทางที่มาของเสียงหญิงสาวร่างเล็กในท่าทางดุจชายชาตรียืนปั้นหน้าทมึงตึงจ้องมาทางเขา ทว่าท่าทางที่ดูแข็งแรงดีนั่น เขาหาได้สนใจไม่ แต่เป็นคำพูดของนางมากกว่า“ว่าอย่างไรนะ” หลั่วหยางผุดลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ในใจเต้นเร็วสลับหนักหน่วง ความปวดในหัวใจทำให้เขาไม่รู้ว่าควรแสดงสีหน้าเช่นไร“จอมทารุณเช่นเจ้า แม้แต่จิตใจสตรียังไม่ละเว้น เจ้ารู้หรือไม่ ว่าหากนางยังอาศัยในค่ายโจรแห่งนั้นจะเจอกับอันใดบ้าง! เจ้าต้องการฆ่านางให้ตายทั้งเป็นเลยหรือ!”“ฟ่านปิง… เจ้าบอกว่านางท้อง… ท้องจริง ๆงั้นหรือ!”หลี่ฟ่านปิงส่งเสียงหัวเราะในลำคอ พร้อมทั้งกลอกตามองไปอีกฝั่ง ชายผู้นี้คิดว่านางจะโกหกไปเพื่อสิ่งใด พลันเคลื่อนสายตากลับมามองเขา แ