Romances de ฐิญาดา

เพราะอุบัติเหตุ...ชายหนุ่มเจ้าของฉายาหล่อสามโลกอย่าง ภีมวัจน์ จึงได้พบกับ รสิกา หญิงสาวผู้มีดวงหน้างามประหลาดล้ำ เพราะหญิงสาวแตกต่าง...ชายหนุ่มผู้เย่อหยิ่งและถือตัวจึงรู้สึกถูกชะตา และเปลี่ยนจากคนพูดน้อยให้กลายเป็นคนพูดมาก เพราะหน้าตาเขาเหมือน #@*ท่านชายก้อง#@*...พระเอกในหนังสือนิยายเรื่องโปรด เธอจึงหลงเสน่ห์เขาโดยไม่รู้ตัว เพราะอะไรกันแน่...ที่ทำให้เกิดเรื่องราวมากมาย จนนำไปสู่บทสรุปของความรัก เป็นเพียงแค่เรื่องบังเอิญ หรือเพราะทางเดินแห่ง ‘พรหมลิขิต’

ชีวิตมอบเพื่อชาติ วิญญาณมอบแด่ผืนทะเล หัวใจรัก มอบไว้...เพียงเธอ

อิงลดา ถูกแฟนหนุ่มนักบินที่คบหากันมานานบอกเลิก เจ็บไม่เท่าไรแต่แค้นใจมากกว่า เพราะมารู้ความจริงว่าที่แท้แฟนของเธอนั้นเป็นเกย์ และผู้ที่มาแย่งแฟนเธอไปก็เป็นสจ๊วตหนุ่มหน้าหวาน เธอจึงตั้งแง่รังเกียจผู้ชายหน้าหล่อทุกคนที่เข้าใกล้ ไม่เว้นแม้แต่ผู้ชายหน้าหนวดปากจัดอย่าง ลอราช ช่างภาพชื่อดังสุดเซอร์ที่ก่อวีรกรรมด่าเธอไว้อย่างรุนแรงเพราะถูกเธอทำกาแฟร้อนๆ หกใส่ที่สนามบิน แต่แล้วดวงใจของทั้งคู่กลับมารัดร้อยเข้าหากันอย่างไม่ตั้งใจ เมื่อมีโอกาสจับพลัดจับผลูมาเที่ยวเขาใหญ่แล้วดันเข้าเต็นท์สลับกันเพราะความเมา เรื่องชุลมุนวุ่นรักสลับเต็นท์จึงเกิดขึ้น

หิรัญญิการ์ สาวมาดมั่นที่ประกาศลั่นว่าไม่คิดคบเด็ก แต่กลับไปก่อวีรกรรมเด็ดจนต้องคอยหลบหน้าคู่กรณีซึ่งไม่ใช่ใครที่ไหน ทักษกร ชายหนุ่มรูปหล่อมาดเนี้ยบที่เธอไม่เคยชอบเลยสักนิด แต่ไม่รู้ว่าฟ้าแกล้งหรือใครลิขิต ให้เธอกับเขาต้องเวียนมาพบกันอยู่รำ่ไป ในขณะที่เธอคอยหลบ อีกฝ่ายกลับเร่งตามหาสาวปริศนาที่เพียงพบกันคราแรก ก็ประทับอยู่ในใจเขาไม่ลืม ไปพร้อมๆ กับแอบพึงใจมัณฑนากรสาว โดยหารู้ไม่ว่าแท้จริงแล้วเธอคือคนเดียวกัน จากที่เคยตั้งใจไว้ว่าจะไม่คบผู้หญิงอายุมากกว่า แต่มาคราวนี้ต้องยอมเปลี่ยนความตั้งใจ หลบได้หลบไปสิ ให้รู้ไปว่าเมื่อเข้ามาอยู่ในหัวใจรักของทักษกรคนนี้เเล้ว ก็ยากที่จะหนีเขาไปง่ายๆ

เพียงแรกพบสบพักตร์พี่รักเจ้า อยากขอเฝ้าตามนางไม่ห่างหาย หากได้น้องครองแนบชิดสนิทกาย หญิงทั้งหลายพี่ไม่แลมองแค่เธอ รสิกา หลงเข้าไปในสยามยุคปี 2466 ในฐานะ การะเกด หญิงสาวผู้เรียบร้อย ดีกรีลูกสาวท่านเจ้าพระยา เธอได้พบกับ หม่อมเจ้าดนัยเทพรังสรรค์ ราชนิกูลหนุ่มเจ้าของดวงหน้าหล่อแบบโบร่ำโบราณ และต่างก็หลงรักกันแทบจะในทันที เธอกับเขาไม่น่าจะสานสัมพันธ์กันได้ด้วยกรอบของประเพณี ยุคสมัยและพื้นเพความเชื่อที่ต่างกัน รวมทั้งเขานั้นมีคู่หมายเป็นตัวเป็นตนอยู่แล้ว หัวใจสองดวงที่เชื่อว่าพรหมลิขิตรักนั้นมีอยู่จริง จะพาทั้งสองก้าวข้ามอุปสรรคทั้งหลายไปได้อย่างไร

“คุณคิดว่าตัวเองเป็นนางเอกละครน้ำเน่าหรือไง ผมหวังดีกับคุณแท้ๆ ไม่ได้คิดจะทำอะไรคุณสักหน่อย หรือคิดว่าตัวเองน่าพิศวาส? รู้ตัวไว้ด้วยว่าคุณน่ะจูบไม่เป็นสับปะรด” คนถูกว่าจูบไม่เป็นสับปะรดน้ำตาไหลพรั่งพรูด้วยความเจ็บใจ จนเผลอเงื้อมือเรียวขึ้นอีกครั้งอย่างลืมตัว “ถึงคุณอยากจะตบผม แต่ผมคงไม่นึกอยากจะจูบคุณอีกหรอกครับคุณบุษบามินตรา” “คุณ...มันเป็นพวกรังแกผู้หญิง” “แล้วคุณคิดว่าหน้าผมมีไว้ให้ตบเล่นๆ หรือไงครับ คุณตบผมได้ผมก็จูบคุณได้เหมือนกัน และรู้เอาไว้เถอะ ว่าคุณเป็นผู้หญิงคนแรกที่ผมจูบแล้วไม่ได้เกิดอารมณ์พิศวาสอะไรขึ้นมาเลยสักนิด” เทวินทร์ตอกกลับด้วยคำพูดเชือดเฉือนพอกัน แม้จะรู้อยู่เต็มอกว่าที่พูดออกไปไม่ได้เป็นความจริง เจ้าของดวงหน้างดงามจ้องหน้าเขาอย่างขุ่นเคืองใจ น้ำตาพานหยุดไหลเอาดื้อๆ นึกอยากจะตะกุยหน้าขาวๆ นั่นให้เป็นรอยนัก ผู้ชายอะไรปากเสียแถมยังหลงตัวเอง!