Novels by Oukunaz/โอคุนาซ

ตอนพิเศษ 5 “ปล่อยหนูเดี๋ยวนี้พี่ตฤณ หนูไม่อยากอยู่กับคนใจร้ายแบบพี่แล้ว พี่เลือกที่จะทิ้งหนูไว้เกือบเดือน พอวันนี้พี่กลับมา แค่พูดว่าขอโทษงั้นเหรอ” พูดขณะที่ใบหน้ายังซุกอยู่ที่อก คราบน้ำตาเลอะเต็มเสื้อเชิ้ตสีขาวที่อีกคนใส่มาจนเป็นทางยาว “ลูกศรอยากให้พี่ทำอะไร พี่จะทำให้ลูกศรทุกอย่างเลย ขอแค่อย่าไล่พี่ไปไหนเลยนะ ถ้าพี่ไม่มีลูกศรกับลูก ชีวิตพี่มันก็คงไม่มีความหมาย” “พี่ก็ทำพูดดีแบบนี้ทุกครั้ง” “เชื่อใจพี่อีกครั้งได้ไหม พี่ได้คุยกับคุณไฟแล้วนะ” ร่างบางค่อยๆขยับ วงแขนของตฤณคลายออกช้าๆ ดวงตากลมโตช้อนแววตามองประสานกับคนสูงกว่า ตาหวานที่ยังคงมีน้ำใสๆคลออยู่รอบๆ เธอจ้องเขาอยู่อย่างนั้นอย่างไม่คิดจะหลบ ริมฝีปากล่างขบเม้มเข้าไปให้ฟันบนกัดเบาๆด้านใน “เขามาบอกกับพี่ว่า ลูกศรรักพี่มากๆ ลูกศรไม่ยอมกินข้าว ไม่ยอมนอนคอยนั่งเฝ้าประตูทุกวัน คอยคิดถึงแต่พี่ ร้องไห้หาพี่ตลอดเวลา” “ไม่จริงอ่ะ พี่ไฟเขาไม่มีทางพูดแบบนั้นแน่ พี่ตฤณโกหก” คนอย่างไฟเนี่ยนะ ให้ตายก็ไม่มีทางเชื่อ มีแต่เขานั่นแหละที่แต่งเติมมาเอง “ก็แล

ตอนพิเศษ 4 ไฟและตฤณย้ายเข้ามานั่งด้านใน ภายในห้องรับแขกมีโซฟาหนังยาวสองฝั่ง ชายหนุ่มทั้งสองคนนั่งจ้องหน้ากัน เลือกที่นั่งตรงข้ามกันเพื่อที่จะได้เห็นหน้ากันได้ชัดเจน “ผมมาอธิบาย” “หึ! ออกตัวแทนกันขนาดนี้ ไม่ลากมานั่งคุยด้วยกันเลยล่ะ” สัตวแพทย์หนุ่มแค่นเสียงหัวเราะ กระตุกยิ้มมุมปากเยาะเย้ยกรอกตาไปมา “ผมขอโทษถ้าต้นเหตุมันมาจากผม ผมยอมรับว่าผมคิดน้อยไป และผมก็ยอมรับ…ว่าผมยังรู้สึกกับลูกศรเหมือนเดิม” คำพูดนี้ทำเอาคนได้ยินหูผึ่ง กัดฟันกรอดอยากจะพุ่งเข้าไปซัดหน้าสักที “ แต่ผมยอมถอยแล้ว ผมไม่อยากทำร้ายคนที่ผมรัก เธอเลือกคุณแล้วคุณตฤณ” ไฟรู้เรื่องหลังจากที่ได้เจอกับศิลาไปเพียงไม่กี่วัน ศิลาเดินเข้ามาที่คลับ พร้อมกับขอให้คนของไฟช่วยออกตามหาสามีของน้องสาว ชายหนุ่มที่คิดว่าตัวเองเป็นต้นเหตุไม่รอช้า ได้เข้าไปคุยกับน้องสาวเพื่อน พอเห็นสภาพเหนื่อยๆของลูกศร เขาก็ยิ่งรู้สึกเสียใจ วันรุ่งขึ้นเขาสั่งให้คนออกตามหาสัตวแพทย์หนุ่มทุกๆพื้นที่ จนได้มาเจอว่าเขามาหลบอยู่ที่วิลล่าส่วนตัวแห่งหนึ่งในหัวหิน “หรือว่าที่คุณหนีเธอออกมาแบบนี้ เพราะ

ตอนพิเศษ 3 ตฤณคว้าเอากุญแจรถแล้วขับออกไปโดยไม่สนใจอะไร แม้ฝนจะตกแรงขนาดไหน เท้าที่เหยียบคันเร่งไม่เคยคิดที่จะผ่อนลง รถสปอร์ตหรูสีแดงวิ่งไปบนทางด่วนที่เปิดโล่ง ไม่มีรถขวางเลยทำให้ตฤณยิ่งเหยียบมัน ความเร็วของรถแข่งกับอารมณ์ที่ร้อนดั่งไฟ สายฝนที่โปรยลงมาไม่ได้ช่วยดับชโลมจิตใจให้ตฤณใจเย็นลงได้เลย ตั้งแต่ที่สามีออกจากบ้านไปเมื่อคืน หญิงสาวก็ไม่ได้นอนเพราะเอาแต่นั่งมองประตูรอร่างสูงกลับมา แต่รอจนแล้วจนเล่าก็ไม่มีวี่แววของตฤณโผล่มาให้เห็น ลูกศรรู้สึกร้อนใจอยู่ไม่น้อย นึกเป็นห่วงสามีไม่รู้ว่าป่านนี้จะไปอยู่ที่ไหน จะเกิดอันตรายอะไรกับเขาอีกครั้งหรือเปล่า เธอกลัวเหลือเกิน กลัวว่าหากเป็นเหมือนอย่างตอนนั้นอีก ชายหนุ่มอาจจะไม่มีโอกาสกลับมาเป็นรอบที่สองแล้วก็ได้ “คุณแม่ วันนี้ยังไม่ไปทำงานเหรอคะ” ลูกศรยกหลังมือเช็ดคราบน้ำตาออกจากใบหน้า หมุนตัวหันกลับไปทำสีหน้าปกติ พร้อมส่งรอยยิ้มให้ลูกสาวที่กำลังเตรียมตัวจะไปโรงเรียน “วันนี้คุณแม่ไม่มีงานเช้าค่ะ ลูกหว้าเตรียมตัวไปโรงเรียนเรียบร้อยแล้วใช่ไหมคะ” แม้ใจจะเห็นหน้าลูกแล้วนึกถึงหน้าคนรักมากแค่ไหน

ตอนพิเศษ 2 คีตีกานั่งมองลูกๆของเธอเล่นกันที่สวนหลังบ้านอย่างสนุกสนาน ในมือยังคงจับดินสอสเก็ตซ์ภาพ วาดภาพตรงหน้าลงไปในกระดาษสีขาวขุ่น แต่นั่งวาดไปได้ไม่นาน ภาพที่เธอเห็นบ่อยจนชินก็เกิดขึ้นอีกครั้ง “ฮือออ คุณแม่ขาภาคินผลักหนู” พี่สาววัยแปดขวบวิ่งโล่เข้ามาฟ้องผู้เป็นแม่ หลังจากที่โดนน้องชายตัวแสบผลักจนหน้าทิ่ม “อีกแล้วนะภาคิน แม่บอกว่าห้ามเล่นแรงไงคะ วันนี้ภาคินต้องโดนแม่ทำโทษนะ” คีตีกาและศิลามีลูกด้วยกันสองคน คนแรกเป็นลูกสาววัยเทียบเท่าลูกหว้า ลูกสาวของลูกศรและตฤณ ส่วนอีกคนเป็นลูกชายอายุหกขวบ เธอตั้งใจตั้งชื่อให้คล้ายๆกัน ภาริน กับ ภาคิน ศิลาเองก็ไม่เคยขัด เมียอยากทำอะไรอยากได้อะไร เขามีหน้าที่แค่ตามใจ “คินไม่ได้ผลักแรงเลย พี่รินแหละเวอร์ ล้มไปเอง” ภาคินเองก็ไม่น้อยหน้า เถียงกลับทันควันเมื่อแม่บอกว่าจะทำโทษ ความวุ่นวายของลูกสาวและลูกชายของเธอนั้น เล่นเอาเธอปวดหัวได้ทุกวัน เรื่องทะเลาะกระท่อนกระแท่นกันนี่ เธอเองก็ไม่รู้ว่าจะแก้อย่างไรดี “ไม่จริง! คินนั่นแหละผลักพี่แรงจนพี่ล้ม” “ไม่! พี่รินโกหก

ตอนพิเศษ 1 รถตู้ VIP สีขาวจอดรออยู่ด้านหน้าโรงเรียนนานาชาติแห่งหนึ่ง ด้านในมีชายหนุ่มร่างสูงใหญ่เฝ้ามองหาลูกสาวออกมาทางหน้าประตูทางเข้า พักหลังมานี้สัตวแพทย์หนุ่มเลิกงานเร็วเพราะช่วงนี้เขาต้องการดูแลลูกสาวตัวน้อยด้วยตัวเอง และจะเป็นเขาเองทุกครั้งที่จะทำหน้าที่มารับลูก ส่วนแม่ของลูกช่วงนี้ก็ฮอตไม่หยุด เดี๋ยวรายการนู้น รายการนี้ดึงตัว ถึงแม้ว่าตฤณจะพยายามบอกให้ออกจากวงการเลยก็ตาม แต่ลูกศรก็คือลูกศรเคยดื้อหัวชนฝายังไงตอนนี้ก็ดื้ออย่างนั้น ชายหนุ่มเบนสายตาไปมองยังประตูด้านข้างที่เปิดออก จากนั้นก็มีสาวน้อยที่เขาเฝ้ารอกระโดดขึ้นรถมา แล้วพุ่งตัวเข้ามากอด อ้อนผู้เป็นพ่ออย่างมีแผน “สวัสดีค่ะคุณพ่อ วันนี้ลูกหว้ามีอะไรมาอวดคุณพ่อด้วยนะคะ” เจ้าตัวแสบปรับท่าลุกขึ้นมายืน มือบางคว้าเอากระดาษที่อยู่ด้านในกระเป๋าเป้ขึ้นมาโชว์ หวังจะได้รับคำชมจากผู้เป็นพ่อให้ชื่นใจ “อะไรคะ ไหนคุณพ่อดูสิ้…โอ้โห คะแนนทดสอบวิชาวิทยาศาตร์เต็มร้อยเลยเหรอคะ” เรื่องความแสบลูกหว้าถอดแบบแม่มาไม่ผิด แต่เรื่องความเก่งและฉลาดนี่ได้พ่ออย่างตฤณมาเต็มๆ “หนูได้คะแนนเต็มวิชานี

ตอนที่ 40 หึง วันนี้ศิลาและคีตีกาจัดงานวันเกิดให้กับลูกสาวตัวน้อยที่บ้านของเธอ โดยไม่ลืมที่จะเชิญเพื่อนมาร่วมงานจนครบ ลูกศรและตฤณเองก็ถูกเชิญให้ไปร่วมงานด้วยเช่นกัน “เป็นอะไรไปคะ ทำไมทำหน้าบูดขนาดนี้ ยิ้มหน่อยสิ” คนตัวเล็กหันไปพูดกับคนเป็นสามีที่ทำหน้าที่ขับรถพาเธอไปยังบ้านของพี่ชายและพี่สะใภ้ แต่ตั้งแต่ออกมาจากบ้าน ตฤณก็ไม่พูดไม่จา แถมยังขรึมจนคนเป็นเมียเองยังนึกแปลกใจ ตฤณไม่ได้ตอบแต่ยังหันหน้าหนี ลูกศรเลยต้องเปลี่ยนมานั่งเงียบๆเพราะกลัวว่ายิ่งเธอพูดจะยิ่งทำให้เขารำคาญ ตฤณใช้เวลาเกือบ 45 นาที ในการขับรถมาที่บ้านของคีตีกาและศิลา เมื่อมาถึงเขากลับมองเห็นคนคนหนึ่งที่เขาไม่ต้องการพบเจอ ไม่ใช่ว่าเขาไม่อยากเจอหรอก เขาไม่อยากให้เมียของเขาได้เจอต่างหาก ลงจากรถได้ คนที่ทำหน้าที่ขับรถมาก็ขยับมาที่ประตูด้านหลัง ก่อนจะอุ้มลูกสาวที่นั่งอยู่ในคาร์ซีทขึ้นมาอยู่บนแขน เขาแอบชำเลืองมองไปที่เมียรักเล็กน้อย ก่อนจะรู้สึกหงุดหงิดใจกับชุดที่หญิงสาวสวมใส่มา ลูกศรใส่ชุดเดรสเปิดไหล่สั้นเหนือเข่าสีชมพูอ่อน เข้ากับสีผิวขาวเนียนข

ชายหนุ่มได้แต่มองร่างบางนอนหลับไปในอ้อมกอดของตัวเอง พลางคิดถึงเรื่องราวที่ผ่านมาในช่วงหลายปีมานี้ การเดินทางของทุกคนล้วนมีการเปลี่ยนแปลงไปตามกาลเวลา เขาพยายามสร้างครอบครัวของตัวเองในแบบที่เขาอยากจะให้เป็น มนิตาเป็นภรรยาที่ไม่ขาดตกบกพร่องในเรื่องไหนเลย เป็นทั้งประธานบริษัทและแม่ที่ดีเสมอ และตอนนี้เขาก็รู้แล้วว่าอาการที่เขาเป็นในตอนเช้าทุกวันก็คือ แพ้ท้องแทนเมีย พอรู้แบบนี้เขารู้สึกดีใจขึ้นมาเฉยๆ ตอนท้องแรกมนิตาแพ้หนักจนเขาเองยังแอบสงสาร ตอนนี้ลูกคงรู้ว่าพ่อเป็นห่วงแม่มากขนาดไหน ก็เลยให้คนที่แพ้เป็นพ่อไปซะเลย “ฝันดีนะครับ...ที่รัก” เขากระซิบข้างๆหูของเธอเบาๆ พร้อมกับดึงตัวเธอเข้ามากอดไว้แน่นเช้าวันต่อมา หลังจากที่ผ่านเรื่องน่ายินดีมาแล้ว เช้านี้ทุกคนตื่นและออกมานั่งทานอาหารเช้าพร้อมกัน แพลนเที่ยวของพวกเขาไม่ได้มีไปไหน เพราะแค่อยากมาพักผ่อนและสังสรรค์กันเท่านั้น มนิตาพาลูกชายออกไปเดินเล่นอยู่ที่ชายหาดตั้งแต่ก่อนทุกคนจะออกมานั่งแล้ว พอเห็นว่าทุกคนอยู่ด้วยกันทั้งหมด จึงชวนลูกชายจอมดื้อเดินเข้ามาด้านใน “ไงครับเรนน์สุดหล่อของป้า รู

ข้าวหอมมีท่าทีลุกลนจนออกัสเริ่มจะสงสัย และทุกคนก็มีอาการไม่ต่างกัน คนที่ยิ้มอย่างสะใจมีแค่แทนไทคนเดียวเท่านั้น ที่เขาแอบเห็นข้าวหอมพูดเรื่องนี้ตอนเช้าที่เธอกำลังคุยโทรศัพท์กับใครอยู่ “ไม่ตอบก็ต้องกินหมดแก้ว” แทนไทยื่นแก้วไปให้ข้าวหอมที่ไม่ยอมตอบคำถาม แต่ดันถูกออกัสจับมือเอาไว้เพราะรู้สึกถึงความแปลก ทุกคนเงียบจนไม่มีใครกล้าพูดอะไร มนิตาเห็นท่าไม่ดีเลยต้องหาวิธีแก้ไขสถานการณ์ไปก่อน “พี่หอมเข้าบ้านกันไหมคะ” “อื้ม” แล้วก็ลุกขึ้นไปเลยไม่รอให้ใครรั้ง มนิตาและดารินรีบลุกตามไปอย่างรวดเร็ว สามสาวเลือกที่จะมานั่งเล่นกันที่หลังบ้านอีกฝั่ง เพราะคงมีเรื่องที่ต้องคุยกันยาว ข้าวหอมถอนหายใจออกมาเพราะคิดว่าคงต้องพูดแล้วจริงๆสินะ “นิตา ดาริน พี่ขอโทษนะที่ไม่ได้บอก ตอนนี้พี่...พี่ท้อง” “ก็ดีแล้วนี่คะ บอกพี่ออกัสหรือยังคะรินว่าพี่เขาต้องดีใจมากแน่ๆ ถ้ารู้ว่าพี่หอมมีน้องแล้ว” ดารินพูดออกมาอย่างดีใจ แต่ก็ต้องหุบยิ้มลงทันที “ไม่หรอก เขาคงไม่เป็นแบบนั้น พี่ไม่ได้บอกใครเรื่องนี้ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมแทนไทถึงถาม” หญ

วันและเวลาผ่านไปเรื่อย ๆ บริษัทของมนิตาและราเชนน์ มีการพัฒนาและเติบโตขึ้นด้วยการบริหารคนเก่งของคู่สามีภรรยา วันนี้ในช่วงเช้าราเชนน์ต้องเดินทางไปคุยงานที่ต่างจังหวัด ปกติแล้วเรื่องคุยงานนอกสถานที่จะเป็นหน้าที่ของธันวา ที่ตอนนี้ได้เข้ามาทำงานในตำแหน่งสูงของบริษัท และให้ลูกน้องคนอื่นเข้ามาดูแลใกล้ชิดราเชนน์แทน “ไม่อยากไปเลย” ชายหนุ่มเดินเข้ามากอดหญิงสาวจากทางด้านหลัง คนตัวเล็กเพียงมองการกระทำของเขาผ่านกระจกบานใหญ่ตรงหน้าเท่านั้น “ผู้ใหญ่ที่นู่นเขาอยากเจอพี่ จะขัดก็ไม่ได้เพราะว่ากว่าจะได้ลงเส้นนี้ต้องจ่ายหนักไปเยอะเหมือนกัน” “ถ้าเป็นเรื่องสำคัญพี่เชนน์ไปเองดีแล้วค่ะ ไม่ต้องห่วงนิกับลูกนะคะ” ยิ้มตอบสามีที่ต้องห่างกันเป็นครั้งแรกนับจากที่แต่งงานและลูกชายโตจนเข้าโรงเรียน “พี่ไปตั้งสามวันคิดถึงเมียแย่” “คิดถึงก็รีบกลับมานะคะ” เธอหันหน้ามาหาเขาก่อนจะยกมือขึ้นประคองแก้มของสามี แต่ก็ต้องแปลกใจเมื่อสามีหนุ่มมีอาการแปลกๆ “นิเปลี่ยนน้ำหอมเหรอ ทำไมกลิ่นเหม็นจัง” ใบหน้าบูดเบี้ยวเพราะกลิ่นน้ำหอมที่ร่างบางฉีดวันนี้ มันท

ท่ามกลางผู้คนมากมายที่เดินเข้ามาร่วมงานเลี้ยงฉลองกันอย่างเนืองแน่น มนิตาและราเชนน์เป็นหนึ่งในผู้ถูกเชิญ หากไม่ถูกเชิญคงจะน้อยใจแย่ “พี่ข้าวหอมสวยจังเลยค่ะวันนี้” “ไงมึง มึงนี่ไม่เบาแอบไปได้เลขาเมียกูไม่บอกกูเลยนะ” เจ้าบ่าวเจ้าสาวที่เห็นมนิตาและราเชนน์เดินเข้ามา จึงได้เข้ามาทักทาย พร้อมกับเอ่ยแซว งานที่เธอมาในวันนี้คืองานแต่งงานของข้าวหอมกับออกัสเพื่อนของเขาเองนั่นแหละ พูดก็พูดเถอะเธอเองก็ยังงงๆ อยู่เหมือนกัน ว่าสองคนนี้แอบไปกุ๊กกิ๊กกันตอนไหน รู้เรื่องอีกทีก็ตอนที่บอกว่ากำลังจะแต่งงานกันแล้ว ร้ายจริงๆ “แล้วนี่จะไม่บอกหน่อยเหรอคะ ว่าไปแอบคบกันตอนไหนทำไมนิกับพี่เชนน์ไม่รู้เลย” แววตาจ้องมองข้าวหอมอย่างต้องการคำตอบ “พี่เมาน่ะ” “...” ข้าวหอมหันไปมองหน้าเจ้าบ่าวข้างๆ ด้วยแววตาที่ดูเศร้าลง “แต่ก็ยังดีนะที่ยังเข้าถูกห้อง” “นี่หมายถึงตอนที่เราไปเที่ยวด้วยกันทั้งหมดตอนนั้นเหรอคะ” ย้อนกลับไปได้สักประมาณสองปีที่แล้ว เธอและราเชนน์ไปเที่ยวกันแบบกลุ่มเพื่อน เธอเลยชวนเข้าหอมไปด้วยเพราะนอกจากดาริ

หลังจากผ่านพ้นเรื่องราวต่างๆมาทั้งหมดแล้ว ครอบครัวของเขาและเธอได้ใช้ชีวิตที่สงบสุข และมีเรนน์ เด็กน้อยที่เป็นเหมือนแก้วตาดวงใจ มาคอยเป็นกำลังใจและสร้างรอยยิ้มให้กับใครหลายๆคน ตอนนี้เรียกได้ว่าไม่ว่าใครที่เห็นหน้าตาโหดๆ เจอพ่อเรนน์ของมนิตาเข้าไปเป็นต้องหลงหนุ่มน้อยกันเลยทีเดียว “แดดดี้คะ มามี๊ว่าเปลี่ยนเนคไทน์เป็นสีนี้ดีกว่านะคะ เวลาที่แดดดี้ใช้สีนี้แดดดี้ดูหล่อขึ้นมาเยอะเลยค่ะ” หญิงสาวช่วยสามีเลือกสีเนคไทน์ พร้อมกับเดินเข้าไปผูกให้กับเขาด้วยรอยยิ้ม “ชมผัวแบบนี้อยากได้อะไร หื้มม” แม้เธอจะไม่เคยเอ่ยปากขอ แต่เขาก็สรรหาทุกสิ่งทุกสิ่งให้เธอจนหมด เรียกได้ว่าหลงแม่ของลูกจนโงหัวไม่ขึ้นเลยแหละ “จะไปอยากได้อะไรล่ะคะ ทุกวันนี้ไม่มีที่จะเก็บแล้วนะคะ แล้วก็เลิกซื้อได้แล้วนิไม่อยากได้อะไรทั้งนั้น นิแค่อยากให้พี่เชนน์มีความสุขแล้วก็รักนิกับเรนน์ให้มากๆ แค่นั้นก็พอค่ะ” ส่งยิ้มหวานจนตาหยีให้กับเขา ก่อนจะหันหลังเดินออกไปด้านนอกเพื่อเตรียมตัว แต่อยู่ๆก็รู้สึกตัวลอยเพราะมีคนอุ้มร่างของเธอขึ้นจากทางด้านหลัง ด้วยความกลัวตกแขนทั้งสองข้างของร่างบางจึงยกขึ้นไปคล้องเขาไว้ทัน

ราเชนน์นั่งเซ็นเอกสารกองโตบนโต๊ะทำงานที่บริษัท เมื่อเช้านี้เขาทำเป็นเมินเธอทั้งๆที่อยากจะกอดอยากจะจุ๊บก่อนไปทำงานเหมือนแบบทุกวัน แต่ด้วยความน้อยใจจากเมื่อคืนเขาเลยอยากทำให้หญิงสาวรู้สึกว่าเขาเสียใจกับการกระทำของเธอมากแค่ไหน “นายทะเลาะกับคุณนิตาเหรอครับ” ธันวาเดินเข้ามาถามผู้เป็นนาย ก่อนจะเดินไปหยุดหน้าโต๊ะทำงานของเขา แต่สายตามองแต่โทรศัพท์ในมือ จนคนเป็นนายขมวดคิ้วมองกลับ “มึงถามทำไม คุยกับกูแต่ตามองโทรศัพท์ในมือ” “ก็คุณนิตาเธอทักมาถามผมไม่หยุดเลยครับ นี่ครับ” บอกผู้เป็นนายพร้อมกับยกหน้าจอให้ดู ทำเอาคนหน้าเข้มเมื่อกี้เปลี่ยนสีหน้าเป็นยิ้มและหัวเราะออกมาเหมือนคนบ้า “ไอ้ธันกูมีเรื่องให้มึงช่วย” คงจะให้เขาช่วยเรื่องเมียอีกแล้วสินะ เห้อทุกวันนี้นายเขาเปลี่ยนไปจนทำตัวไม่ถูก จากที่เคยจับปืนบ่อยๆตอนนี้เปลี่ยนเป็นถือไอแพดโหลดการ์ตูนมาไว้ให้เจ้านายตัวน้อยแทน22.00 น. มนิตานั่งรอสามีอยู่ที่ห้องรับแขกจนรู้สึกง่วง เธอเลยเงยหน้ามองดูนาฬิกาบอกเวลาสี่ทุ่มแล้ว แต่ยังไม่เห็นคนตัวโตกลับมา มันทำให้เธอนั่งไม่ติดกลัวว่าจะเกิดเรื่องเหม