Nobela ni SophiaPsp

ในสายตาของชาวบ้านร้านตลาด ขุนนางในราชสำนัก หรือแม้กระทั่งศัตรูในสมรภูมิ... ข้าคือใคร? ข้าคือ “ชินอ๋อง จ้าวจินหลง” อนุชาคนโปรดของฮ่องเต้ ข้าคือ “เทพสงคราม” ผู้เหี้ยมหาญที่บดขยี้กองทัพศัตรูนับหมื่นด้วยมือเปล่า ข้าคือ “มัจจุราชหน้าหยก” ที่เพียงแค่ปรายตามอง เด็กที่กำลังร้องไห้ยังต้องเงียบกริบด้วยความหวาดกลัว แต่พักหลังมานี้... ฉายาของข้าเริ่มเปลี่ยนไป จากแม่ทัพปีศาจ กลายเป็น “ชายผู้หลงเมียจนโงหัวไม่ขึ้น” หรือหนักกว่านั้น... “ทาสรักพระชายาขี้เซา” ข้าได้ยินคำครหาเหล่านั้นแว่วมาตามลมเสมอ ทั้งจากวงน้ำชาของเหล่าฮูหยินขุนนาง และจากเสียงซุบซิบในตรอกซอกซอย “พระชายาหลินมีดีอะไร? นอกจากรูปโฉมที่งดงามล่มเมืองแล้ว วันๆ เอาแต่นอน ไม่เห็นทำหน้าที่ภรรยาที่ดี” “ได้ยินว่าตื่นสายตะวันโด่ง งานบ้านไม่แตะ งานครัวไม่ทำ วันๆ ดีแต่ผลาญสมบัติท่านอ๋อง” “ทำไมบุรุษที่สมบูรณ์แบบอย่างท่านอ๋อง ถึงได้ยอมสยบแทบเท้าคนขี้เกียจเช่นนั้น? หรือจะโดนมนต์ดำ?” หึ... มนุษย์พวกนี้ช่างโง่เขลานัก พวกเขาตัดสินคนจากสิ่งที่ตาเห็น ตัดสินคุณค่าจากกรอบประเพณีค

ย่างเข้าสู่เดือนห้า บรรยากาศในเมืองหลวงเริ่มแปรเปลี่ยนจากความอบอุ่นในวสันตฤดู (ฤดูใบไม้ผลิ) กลายเป็นความร้อนระอุของคิมหันตฤดู เปลวแดดแผดเผาจนไอร้อนเต้นระยิบระยับเหนือพื้นหิน เสียงจั๊กจั่นกรีดปีกร้องระงมไปทั่วราชธานี แม้แต่สุนัขยังนอนลิ้นห้อยหมดสภาพอยู่ใต้ร่มไม้ใหญ่ ทว่า... ณ "เรือนเหมันต์พิสุทธิ์" ของจวนชินอ๋อง สถานที่พำนักของพระชายาผู้เลอโฉม บรรยากาศกลับตึงเครียดยิ่งกว่าสนามรบ "ร้อน..." เสียงครางแผ่วเบา ทว่าเปี่ยมด้วยอำนาจดังลอดออกมาจากก้อนผ้าไหมสีขาวมุกที่กองอยู่บนตั่งไม้จันทน์หอมตัวยาวริมหน้าต่าง หลินซีเหยา ในอาภรณ์ผ้าไหมเนื้อบางเบาที่สุดเท่าที่จะหาได้ในแผ่นดิน นอนแผ่หราหมดสภาพประหนึ่งปลาเค็มตากแห้ง ใบหน้างดงามแดงระเรื่อด้วยไอแดด เม็ดเหงื่อผุดพรายตามไรผมและปลายจมูกรั้น "ร้อน... ร้อนจนตัวข้าจักละลายกลายเป็นน้ำแกงอยู่รอมร่อ... งือ" เขากลิ้งกายไปมาอย่างทรมาน พัดใบตองในมือโบกสะบัดด้วยความเร็วเพียงสองครั้งต่อหนึ่งอึดใจ (ด้วยเพราะคร้านจะออกแรงมากกว่านั้น) เหล่าบ่าวไพร่ในเรือนต่างวิ่งวุ่นกันจนเหงื่อตก ยิ่งกว่ายามท่านอ๋องสั่งเคลื่อนทัพ "น้ำแกงถั

ยามโฉ่ว (๐๑.๐๐-๐๒.๕๙ น.) ช่วงเวลาที่ราตรีกาลโอบล้อมผืนแผ่นดินไว้อย่างแน่นหนาที่สุด ความมืดมิดปกคลุมไปทั่วทุกหย่อมหญ้า สายลมแห่งเหมันต์พัดผ่านยอดไม้เกิดเสียงหวีดหวิวแผ่วเบา ชวนให้ผู้คนต่างมุดกายซุกหาไออุ่นใต้ผ้าห่มผืนหนา ณ ห้องบรรทมกว้างขวางในเรือน 'เหมันต์พิสุทธิ์' ความเงียบสงบถูกทำลายลงด้วยเสียงลมหายใจที่เริ่มติดขัดของร่างโปร่งบางบนเตียงกว้าง หลินซีเหยา กำลังเผชิญกับ 'มหาสงคราม' ครั้งยิ่งใหญ่ที่สุดในจิตใจ เปลือกตาบางใสที่ประดับด้วยแพขนตายาวงอนนั้น หนักอึ้งประหนึ่งถูกถ่วงด้วยศิลาพันชั่ง ร่างกายที่จมจ่อมอยู่ในฟูกขนเป็ดหนานุ่มและอ้อมกอดอุ่นจัดของสามี ร้องประท้วงอย่างเกรี้ยวกราดว่า 'จงนอนต่อเถิด! โลกภายนอกนั้นหนาวเหน็บและโหดร้าย!' แต่ทว่า... จิตสำนึกส่วนลึกกลับกระซิบเตือนด้วยเสียงอันแผ่วเบา 'วันนี้คือวันคล้ายวันประสูติของจ้าวจินหลง...' หลินซีเหยาขมวดคิ้วมุ่นทั้งที่ยังหลับตา พลิกกายตะแคงหนีความจริง แต่ภาพใบหน้าของสามีที่คอยตามใจเขามาตลอดทั้งปี ภาพกองเงินกองทองที่ให้เขาถลุงเล่น และภาพแผ่นหลังกว้างที่คอยแบกเขาเดินเที่ยวชมตลาด กลับฉายชัดเ

กาลเวลาล่วงเลย: สองปีหลังจากเหตุการณ์ในภาคหลัก (จ้าวอัน อายุ 11 ปี) สถานที่ สำนักศึกษาหลวง แหล่งบ่มเพาะเหล่าเชื้อพระวงศ์และบุตรหลานขุนนางระดับสูง แสงตะวันยามบ่ายคล้อยสาดส่องผ่านบานหน้าต่างไม้ฉลุลาย เข้ากระทบกับละอองฝุ่นที่ลอยคว้างอยู่ในอากาศภายในห้องเรียนวิชา "ยุทธวิธีทางทหารและพิชัยสงคราม" ความร้อนอบอ้าวของฤดูคิมหันต์ ผสมผสานกับเสียงแมลงจักจั่นที่ร้องระงมอยู่ภายนอก ชวนให้หนังตาของผู้ที่อยู่ในห้องหนักอึ้งดุจถูกถ่วงด้วยก้อนตะกั่ว "การจะนำทัพอ้อมตีกองทัพศัตรูที่ตั้งค่ายพักแรมอยู่บนยอดเขา 'พยัคฆ์หมอบ' นั้น..." เสียงของท่านราชครูอาวุโสผู้เคร่งขรึม ดังเนิบนาบชวนง่วงงุน มือเหี่ยวย่นถือไม้เรียวชี้ไปยังแผนที่ยุทธภูมิขนาดใหญ่ที่แขวนอยู่หน้าชั้นเรียน "เส้นทางลัดเลาะหุบเขานั้นเต็มไปด้วยอันตรายและกับดักธรรมชาติ เราจำเป็นต้องใช้เวลาเดินทางอ้อมสันเขาทางทิศบูรพาเป็นเวลาสามทิวาราตรี เพื่อมิให้หน่วยลาดตระเวนของศัตรูล่วงรู้ถึงการเคลื่อนพล..." ราชครูกวาดสายตามองเหล่าศิษย์ตัวน้อยที่นั่งหลังตรง แต่บางคนเริ่มสัปหงก "สามวันนี้ ทหารต้องเดินเท้า ก

ห้าปีล่วงเลยผ่านไป...กาลเวลาหมุนเวียนเปลี่ยนผัน ฤดูกาลผันผ่านดุจสายน้ำไหล แต่สิ่งหนึ่งที่ยังคงเป็นนิรันดร์ ณ จวนชินอ๋อง มิเคยแปรเปลี่ยน คือ... ความเงียบสงบยามบ่าย ณ สวนท้อท้ายจวนอันร่มรื่นเปลญวนผ้าไหมขนาดใหญ่พิเศษสั่งทำขึ้นสำหรับสามคนโดยเฉพาะ ผูกโยงอยู่ระหว่างต้นท้อใหญ่ที่แผ่กิ่งก้านสาขา บนเปลนั้นมีก้อนสิ่งมีชีวิตสามก้อนนอนเบียดเสียดกันอยู่อย่างกลมกลืนก้อนแรก จ้าวอัน (อันอัน) บัดนี้เติบโตเป็นเด็กชายวัยเก้าขวบ หน้าตาคมคายเริ่มฉายแววหล่อเหลาเหมือนบิดาบุญธรรม แต่นิสัยใจคอ... ถอดแบบมารดาบุญธรรมมาทุกกระเบียดนิ้ว เขานอนกอดดาบไม้ไผ่ หลับน้ำลายยืดเปรอะแก้มก้อนที่สอง เสี่ยวเฮย สุนัขทิเบตันแมสทิฟฟ์ที่บัดนี้แก่ชราลงเล็กน้อย แต่น้ำหนักตัวเพิ่มพูนขึ้นมหาศาล นอนแผ่พุงรับสายลมก้อนที่สาม หลินซีเหยา พระชายาเอกผู้เลอโฉม กาลเวลาไม่อาจทำร้ายผิวพรรณของเขาได้เลยแม้แต่น้อย อาจเพราะนอนมากเกินไปจนแสงตะวันมิอาจสัมผัสผิว เขานอนหนุนพุงนุ่มๆ ของเสี่ยวเฮย มือถือพัดค้างไว้ที่หน้าอก"อาหญิง..." เสียงละเมอของจ้าวอันดังขึ้น "ข้าหิว... หมูหันสุกหรือยัง...""ยังกระมัง..." หลินซีเหยาตอบทั้งที่ยังหลับตาพริ้ม "นอนไปก

การมีสมาชิกเพิ่มขึ้นมาในจวนชินอ๋อง มิได้ทำให้ความวุ่นวายทวีคูณแต่อย่างใด ในทางตรงกันข้าม... มันกลับทำให้บรรยากาศดู "เชื่องช้า" ลงกว่าเดิมเสียด้วยซ้ำจ้าวอัน (อันอัน) คุณชายน้อยวัยสี่ขวบปี ปรับตัวเข้ากับสภาพแวดล้อมใหม่ได้อย่างน่าอัศจรรย์หรืออาจกล่าวได้ว่ามิได้ปรับเลย เพราะเขายังคงนอนเป็นกิจวัตรยามสาย ณ ศาลาริมสระบัวหลินซีเหยาและจ้าวอัน นอนเรียงเคียงกันอยู่บนตั่งไม้ไผ่ตัวใหญ่ ทั้งคู่ผินหน้าไปทางสระบัว เหม่อมองมัจฉาที่แหวกว่ายวนเวียนไปมาท่วงท่าของทั้งคู่เหมือนกันราวกับพิมพ์เดียว... มือข้างหนึ่งเท้าคาง อีกข้างวางพาดหน้าท้อง และสายตาว่างเปล่าไร้จุดหมาย"ท่านอาหญิง..." จ้าวอันติดเรียกตามจ้าวหมิง ทั้งที่ความจริงต้องเรียกท่านแม่บุญธรรม หรือท่านน้า"หือ?""ปลาว่ายน้ำ... มิเหนื่อยหรือ?""เหนื่อยสิ... ดูสิ มันว่ายไปก็อ้าปากพะงาบๆ ไป... น่าเวทนายิ่งนัก""อือ... เป็นมนุษย์ดีกว่ากระมัง นอนเฉยๆ ก็มีข้าวกิน"บทสนทนาที่ดูไร้แก่นสารแต่แฝงปรัชญาความเกียจคร้าน ดำเนินไปอย่างเนิบนาบทันใดนั้น จ้าวจินหลง ก็เดินย่างสามขุมเข้ามาพร้อมดาบไม้ไผ่สองเล่ม"ลุกขึ้นได้แล้วทั้งแม่ทั้งลูก!" ท่านอ๋องประกาศก้อง "วันนี

สายลมฤดูใบไม้ผลิพัดพาเอากลิ่นหอมหวานของดอกท้อให้ลอยอบอวลไปทั่วอาณาบริเวณของวังพยัคฆ์ทมิฬ กลีบดอกสีชมพูอ่อนปลิดปลิวจากต้นลงสู่พื้นดินดุจพรมธรรมชาติที่ปูลาดต้อนรับฤดูกาลแห่งชีวิต วันเวลาล่วงเลยผ่านไปดั่งสายน้ำไหล ห้าปี... เป็นเวลาห้าปีเต็มแล้วที่ราชโองการสมรสพระราชทานฉบับนั้นได้เปลี่ยนชะตาชีวิตของคนสองคนไปตลอดกาล จากวังที่เคยเงียบเหงา วังเวง และเต็มไปด้วยข่าวลืออันน่าสะพรึงกลัวเกี่ยวกับเสียงกรีดร้องยามค่ำคืน บัดนี้กลับกลายเป็นสถานที่ที่มีชีวิตชีวา อบอุ่น และงดงามที่สุดในเมืองหลวง กำแพงสูงที่เคยกันคนนอกมิให้เข้า บัดนี้กลับกันเสียงหัวเราะแห่งความสุขมิให้ล้นออกไปรบกวนชาวบ้านเสียมากกว่า เสียงหัวเราะและเสียงโวยวายที่คุ้นเคยดังลอดออกมาจากลานฝึกยุทธ์ท้ายวัง ซึ่งบัดนี้ถูกดัดแปลงให้เป็นสนามเด็กเล่นกึ่งสมรภูมิขนาดย่อม "ท่านพ่อ! ท่านพ่อขี้โกง!" เสียงเล็กๆ แต่ทรงพลังของเด็กชายวัยห้าขวบดังขึ้นด้วยความขัดใจ 'ต้าเป่า' (หลี่หมิงเจ๋อ) คุณชายใหญ่แห่งวังพยัคฆ์ทมิฬ ในชุดฝึกยุทธ์สีขาวสะอาดตา ตัดเย็บจากผ้าไหมเนื้อดี (ที่สะอาดเกินกว่าจะเรียกว่าชุดฝึก เพราะเจ้าตัวระ

วันเวลาผ่านไปรวดเร็วปานกะพริบตา ฤดูกาลก็หมุนเวียนครบรอบอีกครั้ง เสียงกรรแสงแรกเกิดของทารกน้อยในวันนั้น ได้แปรเปลี่ยนเป็นเสียงหัวเราะก้องกังวานและเสียงอ้อแอ้ที่ฟังไม่ได้ศัพท์ของเด็กน้อยวัยหนึ่งขวบปี ภายในวังพยัคฆ์ทมิฬ บรรยากาศวันนี้คึกคักเป็นพิเศษ ธงทิวสีแดงมงคลถูกประดับประดาไปทั่วทุกมุม ข้าราชบริพารเดินขวักไขว่ด้วยรอยยิ้ม เพราะวันนี้คือ "วันเกิดครบรอบ 1 ปี" ของสองฝาแฝดทายาทท่านอ๋อง ที่ลานกว้างหน้าเรือนรับรอง ถูกเนรมิตให้เป็นลานพิธีสำหรับงาน 'จัวโจว' (พิธีจับสิ่งของเสี่ยงทาย) พรมสีแดงผืนใหญ่ปูลาดอยู่ตรงกลาง บนพรมนั้นเต็มไปด้วยข้าวของมากมายที่วางเรียงรายเป็นวงกลม มีทั้งตำรา พู่กัน ดาบ (จำลอง) ก้อนทอง ลูกคิด ขลุ่ย และของมงคลอื่นๆ อีกนับไม่ถ้วน 'หลี่โม่หราน' ในชุดขุนนางเต็มยศ (ที่ดูหล่อเหลาเป็นพิเศษ) กำลังอุ้มลูกชายคนโต 'ต้าเป่า' (หลี่หมิงเจ๋อ) ไว้ในอ้อมแขน ส่วน 'ไป๋ชิงโจว' ที่ดูสง่างามและมีน้ำมีนวลขึ้น อุ้มลูกชายคนเล็ก 'เสี่ยวเป่า' (หลี่หมิงยู) "ต้าเป่าลูกพ่อ..." หลี่โม่หรานกระซิบข้างหูลูกชายคนโต "วันนี้เป็นวันสำคัญน

หลังจากผ่านพ้นค่ำคืนแห่งการกำเนิดอันแสนโกลาหลมาได้สามวัน วังพยัคฆ์ทมิฬก็ยังคงคึกคักและวุ่นวายมิหยุดหย่อน เสียงร้อง "อุแว้! อุแว้!" ของสองแฝดน้อยดังก้องกังวาน เป็นสัญญาณชีพที่บ่งบอกถึงความแข็งแรง และปอดที่ใหญ่ยักษ์เหมือนบิดา 'ไป๋ชิงโจว' นอนพักฟื้นอยู่บนเตียงด้วยใบหน้าที่เริ่มมีเลือดฝาด โดยมีสองก้อนแป้งขาวๆ อวบๆ นอนหลับปุ๋ยอยู่ขนาบข้าง แต่ทว่า... ความสงบสุขของแม่ลูกอ่อนกำลังถูกรบกวนด้วยเสียงเดินงุ่นง่านของใครบางคน "มิได้... ชื่อนี้มิได้... เบาไป..." 'หลี่โม่หราน' เดินวนไปวนมาอยู่ปลายเตียง ในมือถือพู่กันและกระดาษแผ่นยาวที่เขียนรายชื่อไว้จนเต็มพรืด คิ้วเข้มขมวดมุ่นจนแทบจะผูกเป็นปม สีหน้าเคร่งเครียดราวกำลังวางแผนกู้ชาติ "ท่านอ๋อง..." ไป๋ชิงโจวเอ่ยเรียกเสียงเนือย "ท่านเดินวนมาแปดสิบรอบแล้วหนา ข้าเวียนศีรษะ" "ข้าเครียด!" หลี่โม่หรานหันมาตอบเสียงดัง แต่พอเห็นลูกหลับก็รีบลดเสียงลงเป็นกระซิบ "ข้าเครียดเรื่องนามของลูก! อีกสามวันจะมีพิธีรับขวัญเดือนแล้ว แต่ลูกเรายังมิมีนามเลย!" "ก็ท่านเล่นปฏิเสธทุกชื่อที่เสด็จแม่กับฝ่าบาทส่งม

ราตรีกาลอันเงียบสงัดของวังพยัคฆ์ทมิฬ ถูกฉีกกระชากจนขาดวิ่นด้วยเสียงตะโกนที่ดังยิ่งกว่าเสียงฟ้าร้องของเจ้าของวัง "หมออออ! หมออยู่ไหน! ลูกข้าจะออกมาแล้ว!" 'หลี่โม่หราน' วิ่งหน้าตื่นออกมาจากห้องนอน ทั้งที่ยังสวมชุดนอนหลุดลุ่ย ผมเผ้ายุ่งเหยิงราวกับรังนก เขาตะโกนสั่งการบ่าวไพร่ด้วยน้ำเสียงที่ตื่นตระหนกจนลิ้นพันกัน "ต้มน้ำ! ต้มน้ำร้อน! เอาให้เดือดปุดๆ! มิใช่! เอาแค่อุ่นๆ ประเดี๋ยวลูกข้าสุก!" "ผ้าสะอาด! เอามาทั้ง โรงทอผ้า!" "กรรไกรทองคำ! ไปตามกรรไกรมา!" ทั่วทั้งวังโกลาหลวุ่นวาย แสงไฟจากคบเพลิงถูกจุดสว่างไสวไปทั่วทุกมุม ม้าเร็วถูกส่งออกไปตามหมอหลวงฮัวถึงจวน ส่วนกองทัพหมอตำแยสิบคนที่ เตรียมพร้อม อยู่ รีบวิ่งกรูกันเข้ามาในห้องบรรทมพร้อมกล่องเครื่องมือครบครัน ภายในห้องนอนที่ถูกบุด้วยนุ่นจนนุ่มนิ่ม 'ไป๋ชิงโจว' นอนบิดกายอยู่บนเตียง ใบหน้าขาวซีดเริ่มมีเหงื่อเม็ดเล็กๆ ผุดพราย ความเจ็บปวดจากการบีบตัวของครรภ์เริ่มทวีความรุนแรงขึ้นเป็นระลอก "อึก..." เขากัดริมฝีปากแน่น พยายามปรับลมหายใจตามที่หมอเคยสอน "พระชายา! หายใจเข้าลึก

เช้าตรู่วันใหม่ที่อากาศสดใส แต่บรรยากาศภายในวังพยัคฆ์ทมิฬกลับเต็มไปด้วยความโกลาหล เมื่อเสียงประกาศกึกก้องดังขึ้นหน้าประตูวัง ทำลายความสงบสุขของ 'ป้อมปราการนุ่มนิ่ม' ที่ 'หลี่โม่หราน' อุตส่าห์สร้างขึ้น "ไทเฮาเสด็จ!" สิ้นเสียงประกาศ ขบวนเสด็จอันยิ่งใหญ่ของนางพญาแห่งวังหลังก็เคลื่อนตัวเข้ามา 'ไทเฮา' ในชุดสีทองอร่ามปักลายหงส์ สวมเครื่องประดับเต็มยศ เดินลงจากเกี้ยวด้วยท่วงท่าสง่างามน่าเกรงขาม สายตาคมกริบกวาดมองไปรอบๆ วังของลูกชาย... แล้วก็ต้องชะงักค้าง ภาพที่ปรากฏแก่สายตาไทเฮา คือวังที่... 'ขาวโพลน' มิใช่ขาวเพราะหิมะตก แต่ขาวเพราะทุกอย่างถูกห่อหุ้มด้วย 'ผ้านวมและนุ่น'! เสาหินถูกพันด้วยผ้าหนาเตอะ รูปปั้นสิงโตหน้าประตูถูกจับใส่หมวกไหมพรม พื้นทางเดินถูกปูด้วยพรมขนสัตว์ทับซ้อนกันจนหนาเป็นคืบ แม้แต่ต้นไม้ในสวน... กิ่งก้านแหลมคมก็ถูกพันด้วยผ้าพันแผลจนดูเหมือน ศพพันผ้า เดินได้! "นี่มัน..." ไทเฮาอ้าปากค้าง ยกมือทาบอก "นี่มันวังอ๋องหรือ โรงหมอวิปลาส! เจ้าโม่หรานมันทำบ้าอันใดกับวังอันสง่างามของบรรพชน!" นางกำนัลคนสนิทรีบประคอง "พระทัยเย็น

นับตั้งแต่วันที่หมอหลวงฮัวทิ้งถ้อยคำข่มขวัญเรื่องความเสี่ยงในการคลอดลูกแฝด บรรยากาศภายในวังพยัคฆ์ทมิฬก็เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง จากวังอ๋องที่เคยเงียบสงบ และครึกครื้นเป็นบางครา บัดนี้ได้ถูกแปรสภาพกลายเป็น "ป้อมปราการนิรภัยสำหรับคนท้อง" อย่างสมบูรณ์แบบ 'หลี่โม่หราน' เข้าสู่โหมดระวังภัยขั้นสูงสุด ระดับเดียวกับตอนออกรบกับกองทัพนับแสน แต่ครานี้ศัตรูของเขาคือ "ความเจ็บปวด" และ "อุบัติเหตุ" ที่อาจจะเกิดขึ้นกับเมียและลูก มาตรการขั้นที่ 1: เปลี่ยนเรือนหอให้เป็นก้อนเมฆ เช้าตรู่วันหนึ่ง 'ไป๋ชิงโจว' ตื่นขึ้นมาแล้วเดินงัวเงียจะไปปลดทุกข์ มือของเขาเอื้อมไปจับขอบประตู... แต่แทนที่จะสัมผัสได้ถึงเนื้อไม้แข็งๆ เขากลับสัมผัสได้ถึงความนุ่มนิ่มดุจปุยเมฆ "เอ๊ะ?" ไป๋ชิงโจวลืมตาดูให้ชัดๆ แล้วก็ต้องอ้าปากค้าง ขอบประตู... ถูกหุ้มด้วย 'ผ้าฝ้ายยัดนุ่น' หนาเตอะ! มิใช่แค่ประตู แต่โต๊ะ เก้าอี้ เสาเตียง แจกัน หรือแม้แต่ด้ามพู่กัน ทุกอย่างที่มีมุมแหลมคม ถูกพันด้วยผ้านวมสีขาวจนกลมดิกไปหมดทั้งห้อง! "ท่านอ๋อง..." ไป๋ชิงโจวเรียกสามีที่กำลังยืนสั่งงานบ่าวไพร่ด้ว