Novel-novel oleh SophiaPsp

เวลาสองทุ่มครึ่ง ณ ตึกระฟ้าใจกลางย่านธุรกิจของเมืองหลวงแสงไฟบนชั้นสามสิบห้าของอาคารสำนักงานใหญ่ 'เฮ่อเหลียนกรุ๊ป' บริษัทยักษ์ใหญ่อันดับต้นๆ ของประเทศ ดับลงไปเกือบหมดแล้ว เหลือเพียงแสงสว่างจากหน้าจอคอมพิวเตอร์แบบจอคู่ในแผนกบัญชีเพียงโต๊ะเดียวเท่านั้นต๊อกแต๊ก... แกร๊ก!เสียงรัวแป้นพิมพ์ดังสนั่นอย่างต่อเนื่อง 'เยวี่ยชิงฮวน' พนักงานบัญชีหนุ่มวัยยี่สิบสามปี กำลังสวมแว่นตากรองแสงกรอบใหญ่ นั่งหลังขดหลังแข็งจ้องมองตัวเลขบนโปรแกรมตารางคำนวณจนตาแทบจะถลน เรือนผมสีดำขลับที่ปกติมักจะจัดทรงไว้อย่างดี บัดนี้ยุ่งเหยิงชี้ฟูจากการถูกทึ้งเพราะความเครียด"พวกฝ่ายการตลาดผลาญเงิน! เบิกค่ารับรองลูกค้ามื้อเดียวสามแสนบาท! พวกนายพาลูกค้าไปกินเนื้อวากิวเคลือบทองคำแท้หรืออย่างไร! ใบเสร็จก็มั่ว ตัวเลขก็ไม่ตรง! คิดจะตบตาเยวี่ยชิงฮวนคนนี้หรือ ฝันไปเถอะ!"ชิงฮวนบ่นงึมงำ มือขวารัวแป้นตัวเลขอย่างรวดเร็ว มือซ้ายก็หยิบขนมปังกรอบเข้าปากเคี้ยวเพื่อประทังความหิวถึงแม้เขาจะหน้าตางดงามระดับดาราชื่อดังยังต้องยอมถอยให้ ผิวพรรณขาวผ่องและมีดวงตาดอกท้อที่ผู้ใดเห็นเป็นต้องเหลียวมอง แต่ด้วยนิสัย 'ตระหนี่ขั้นสุด' และความบ้างานเพื

ยามเหม่า (05.00 - 06.59 น.) ดวงอาทิตย์เพิ่งจะโผล่พ้นขอบฟ้า อากาศยามเช้าของเมืองหลวงยังคงเย็นเยียบและเงียบสงบ'กวนเฟิง' รองแม่ทัพพยัคฆ์ทักษิณผู้เคร่งครัดในระเบียบวินัย ลืมตาตื่นขึ้นมาตรงเวลาไม่คลาดเคลื่อนแม้แต่น้อย เขาลุกขึ้นจากเตียงไม้กระดานแข็ง สวมใส่อาภรณ์ฝึกซ้อมสีเทาเข้ม คว้ากระบี่คู่ใจ เดินออกไปที่ลานกว้างหน้าเรือนพักของตนเพื่อฝึกซ้อมเพลงกระบี่ยามเช้าเฉกเช่นที่เคยปฏิบัติมาตลอดสิบปีฟึ่บ! ฟึ่บ!เสียงกระบี่แหวกอากาศดังกังวาน ท่วงท่าของกวนเฟิงเฉียบขาดและทรงพลัง ชายหนุ่มปาดเหงื่อบนหน้าผาก ลอบยิ้มมุมปากด้วยความพึงพอใจ'อืม... อากาศยามเช้านี่ช่างสดชื่นเสียจริง จวนแม่ทัพที่เงียบสงบและเต็มไปด้วยกลิ่นอายของชายชาตินักรบ นี่แหละคือแดนสุขาวดีของข้า...'ทว่า... ความคิดอันสุนทรีย์ของรองแม่ทัพกวนเฟิง มักจะอยู่ได้ไม่เกินหนึ่งชั่วยามเสมอ นับตั้งแต่จวนแห่งนี้มีสิ่งมีชีวิตที่เรียกว่า 'ฮูหยิน' และลูกสมุนตัวน้อยก้าวเข้ามา!หลังจากอาบน้ำเปลี่ยนเป็นชุดเกราะอ่อนเรียบร้อย กวนเฟิงก็หอบม้วนรายงานการทหาร มุ่งหน้าไปยังโถงอาหารใหญ่เพื่อรายงานสถานการณ์ประจำวันต่อท่านแม่ทัพตามหน้าที่เมื่อเดินเข้าใกล้โถงอาหาร แท

กาลเวลาล่วงเลยผ่านไปเป็นปี จวนแม่ทัพพยัคฆ์ทักษิณยังคงตั้งตระหง่านอย่างยิ่งใหญ่และสงบสุข... หรืออย่างน้อยก็สงบสุขในสายตาของคนภายนอกยามอู่ (11.00 - 12.59 น.) ณ ศาลาพักผ่อนกลางสวนหิน เยวี่ยชิงฮวนในชุดผ้าไหมเนื้อดีสีฟ้าคราม กำลังเอนกายอย่างเกียจคร้านอยู่บนตั่งไม้บุนวม มือหนึ่งถือพัดจื่อถานโบกไปมา อีกมือหนึ่งคีบขนมกุ้ยฮวาเข้าปากบนโต๊ะหินอ่อนตรงหน้า มีลูกคิดไม้ขอบทองคำและสมุดบัญชีกองโตวางอยู่ แต่วันนี้ยอดนักบัญชีแห่งจวนแม่ทัพกลับไม่มีสมาธิจะหยิบจับมันเลยแม้แต่น้อย"เฮ้อ... น่าเบื่อยิ่งนัก" ชิงฮวนพ่นลมหายใจออกมายืดยาวเป็นรอบที่สิบของวันอาเป่าที่ยืนคอยโบกพัดอยู่ข้างๆ เลิกคิ้ว "ฮูหยินเบื่ออันใดหรือขอรับ? กิจการร้านผ้าก็กำไรงาม ร้านสุราก็ลูกค้าเนืองแน่น คลังสมบัติก็เพิ่งได้ทองคำแท่งมาเพิ่มอีกสามหีบ ชีวิตฮูหยินยามนี้สุขสบายเยี่ยงเทพเซียนบนสวรรค์แล้วนะขอรับ""ก็เพราะมันสุขสบายเกินไปน่ะสิ!" ชิงฮวนผุดลุกขึ้นนั่ง ขยี้ผมตนเองจนยุ่งเหยิง "ไม่มีพวกป้าสะใภ้หน้าหนามาให้ด่าทอ ไม่มีขุนนางกังฉินมาให้เปิดโปง ไม่มีแม้แต่ตาเฒ่าหน้าอสูรมาคอยกวนโมโหข้าเลย! ช่วงนี้ตาแก่นั่นเอาแต่ขลุกอยู่ที่ค่ายทหารเตรียมการฝึก

ล่วงเข้าสู่ฤดูสารท บรรยากาศในเมืองหลวงเริ่มเย็นสบาย ใบไม้สีเหลืองทองร่วงหล่นปูลาดไปตามท้องถนนณ บริเวณหน้าประตูจวนแม่ทัพพยัคฆ์ทักษิณอันโอ่อ่าและน่าเกรงขาม ปรากฏร่างของสตรีผู้หนึ่งกำลังยืนสอดส่ายสายตาอยู่ด้วยท่าทางลับๆ ล่อๆสตรีนางนั้นสวมอาภรณ์ผ้าฝ้ายหยาบๆ สีมอซอที่เต็มไปด้วยรอยปะชุน สภาพมอมแมม ผมเผ้ายุ่งเหยิงไร้ซึ่งปิ่นปักผมหรือเครื่องประดับใดๆ ใบหน้าที่เคยงดงามหมดจดบัดนี้ซูบตอบและหมองคล้ำ ซ้ำยังมีรอยช้ำจางๆ ที่มุมปาก ราวกับเพิ่งผ่านความยากลำบากแสนสาหัสมาหมาดๆนางคือ 'จัวอีอี' อดีตคุณหนูตระกูลจัว... เจ้าสาวตัวจริงที่หนีตามบัณฑิตยากไร้ไปในวันวิวาห์พระราชทานนั่นเอง!"ฮึก... สวรรค์ช่างโหดร้ายกับข้านัก..."จัวอีอีสะอื้นไห้ พิงกำแพงอิฐหน้าจวนแม่ทัพอย่างหมดเรี่ยวแรงย้อนกลับไปเมื่อหลายเดือนก่อน นางหลงเชื่อลมปากอันหวานหูของบัณฑิตหนุ่มรูปงาม หอบเงินทองของมีค่าหนีตามเขาไป หวังจะได้ใช้ชีวิตคู่ฉันสามีภรรยาที่เรียบง่ายและเปี่ยมสุข ทว่า... ความเป็นจริงช่างโหดร้าย บัณฑิตผู้นั้นหาใช่คนดีไม่ พอเงินทองที่นางขโมยมาเริ่มร่อยหรอ สันดานดิบของเขาก็เผยออกมาเขาเริ่มติดการพนัน ดื่มสุราเมามาย พอขอกินไม่ได้ก็ล

ยามซวี (19.00 - 20.59 น.) อากาศในฤดูวสันต์กำลังเย็นสบาย ภายในห้องหอของจวนแม่ทัพพยัคฆ์ทักษิณสว่างไสวไปด้วยแสงเทียนสีนวลตาเฮ่อเหลียนเซียวนั่งเอนหลังพิงพนักเก้าอี้ไม้ตัวใหญ่ มือซ้ายถือตำราพิชัยสงคราม ทว่าสายตาคมกริบกลับมิได้จดจ่ออยู่กับตัวอักษรบนหน้ากระดาษเลยแม้แต่น้อย นัยน์ตาสีรัตติกาลของเขากำลังจับจ้องไปยัง 'ร่างโปร่งบาง' ที่กำลังนั่งขัดสมาธิอยู่บนเตียงเตาอย่างหลงใหลเยวี่ยชิงฮวน... ฮูหยินรักของเขากำลังสวมชุดนอนผ้าฝ้ายสีขาวเนื้อนิ่ม ผมยาวสยายถูกรวบขึ้นหลวมๆ ด้วยปิ่นหยก บนตักของเจ้าตัวมีหีบไม้ใบเล็กที่เปิดอ้า เผยให้เห็นก้อนทองคำและตั๋วเงินปึกใหญ่ มือเรียวหยิบก้อนทองขึ้นมาขัดถูด้วยชายเสื้อจนขึ้นเงา ก่อนจะนำมาแนบแก้มแล้วถูไถไปมาด้วยใบหน้าที่เปี่ยมไปด้วยความสุขล้นปรี่"หนึ่งหมื่นตำลึง... สองหมื่นตำลึง... อา... ทองคำจ๋า เจ้าช่างหอมหวานและเย็นชื่นใจเสียจริง!" เสียงหวานเจื้อยแจ้วพึมพำกับก้อนทอง ราวกับกำลังบอกรักสตรีที่งดงามที่สุดในใต้หล้าเฮ่อเหลียนเซียวมองภาพนั้นแล้วหลุดหัวเราะในลำคอเบาๆผู้คนในเมืองหลวงต่างก็คิดว่า ท่านแม่ทัพพยัคฆ์ทักษิณผู้ยิ่งใหญ่ โชคร้ายที่ถูกตระกูลเยวี่ยหลอกลวง ยัดเยียด

ลมหนาวยามดึกพัดบาดผิวจนเยวี่ยชิงฮวนต้องห่อไหล่เข้าหากัน ชายหนุ่มในชุดบุรุษสีเข้มเดินลัดเลาะไปตามตรอกซอกซอยอันมืดมิดของเมืองหลวงด้วยความระแวดระวัง แม้ในใจจะแอบเจ็บปวดที่ต้องทิ้งจวนแม่ทัพมา แต่พอเอามือตบหน้าอกที่ตุงไปด้วยตั๋วเงินปึกใหญ่ ความเศร้าก็ดูเหมือนจะบรรเทาลงไปได้บ้าง"มีเงินเสียอย่าง อยู่ที่ใดก็ไม่อดตายหรอกน่า..." ชิงฮวนพึมพำปลอบใจตนเองเขาตั้งใจจะไปรอที่ประตูเมืองฝั่งใต้ ทันทีที่ประตูเมืองเปิดในยามเหม่า (05.00 - 06.59 น.) เขาจะปะปนไปกับขบวนพ่อค้าเร่ เดินทางลงใต้ไปตั้งรกรากใหม่ เปิดเหลาอาหารเล็กๆ สักแห่ง หรือไม่ก็เปิดโรงรับจำนำ ใช้ชีวิตเป็นเถ้าแก่เยวี่ยผู้มั่งคั่งและหล่อเหลาแผนการหนีช่างสมบูรณ์แบบไร้ที่ติ!ทว่า... สวรรค์มักจะชอบเล่นตลกกับคนหน้าเงินเสมอจ๊อกกกก~เสียงคำรามกึกก้องไม่ได้มาจากท้องฟ้า แต่มันมาจากกระเพาะอาหารของคุณชายรองเยวี่ย!ชิงฮวนชะงักฝีเท้า ยกมือขึ้นกุมท้องตนเองหน้ายู่ "โธ่เอ๊ย... มัวแต่โศกเศร้าคร่ำครวญเขียนหนังสือหย่าจนลืมกินมื้อดึกเลย หิวยิ่งนัก!"เขาเงยหน้าขึ้นมองประเมินระยะทาง ยามนี้เขาเพิ่งหนีห่างจากจวนแม่ทัพมาได้แค่สามลี้เท่านั้น แต่ด้วยความที่ไม่ได้ออกกำล

แสงแดดยามเช้าสาดส่องผ่านผ้าม่านโปร่งแสงเข้ามาตกกระทบปลายเตียง รินทร์ขยับเปลือกตาตื่นขึ้นตามความเคยชินของนาฬิกาชีวิต หญิงสาวลุกขึ้นนั่งและยกมือขึ้นนวดขมับเบาๆ เมื่อคืนนี้กว่าเธอจะข่มตาหลับลงได้ก็ปาเข้าไปเกือบตีสาม ภาพใบหน้าหล่อเหลาที่ชื้นเหงื่อและสัมผัสจากฝ่ามือร้อนผ่าวที่เกาะกุมมือเธอไว้อย่างเว้าวอน ยังคงฉายวนเวียนอยู่ในหัวราวกับแผ่นฟิล์มที่เล่นซ้ำไปซ้ำมารินทร์สะบัดศีรษะไล่ความคิดฟุ้งซ่าน เธอจัดการอาบน้ำแต่งตัวด้วยชุดทำงานเรียบหรูตามปกติ ก่อนจะเปิดประตูห้องนอนปีกขวาและก้าวเดินออกไปยังพื้นที่ส่วนกลางเพนต์เฮาส์กว้างใหญ่เงียบสนิท ไร้ซึ่งร่องรอยการเคลื่อนไหวใดๆ รินทร์กวาดสายตามองไปทางประตูห้องนอนมาสเตอร์ของพายุ มันยังคงปิดสนิทเหมือนเมื่อคืนตอนที่เธอเดินจากมา หญิงสาวเดินไปที่โซนครัวเพื่อชงกาแฟดำ เธอสังเกตเห็นว่าแก้วน้ำและซองยาที่เธอวางทิ้งไว้บนโต๊ะข้างเตียงของเขาถูกเก็บไปทิ้งเรียบร้อยแล้ว แผ่นกระดาษโน้ตสีเหลืองใบเล็กแปะอยู่บนเครื่องชงกาแฟ'ผมมีประชุมบอร์ดเช้า กวินมารับไปแล้ว ไม่ต้องเตรียมมื้อเช้าเผื่อ'ลายมือตวัดๆ ที่ดูทรงพลังเป็นของพายุอย่างไม่ต้องสงสัย รินทร์ดึงกระดาษโน้ตแผ่นนั้นออกและ

ความเงียบสงัดยามวิกาลเข้าปกคลุมเพนต์เฮาส์สุดหรูอีกครั้ง หลังจากเหตุการณ์ปะทะอารมณ์ที่หน้าเคาน์เตอร์ครัวจบลง รินทร์กลับเข้ามาในห้องนอนปีกขวา อาบน้ำชำระล้างความเหนื่อยล้า และล้มตัวลงนอนบนเตียงกว้าง ทว่าดวงตาคู่สวยกลับเบิกโพลงท่ามกลางความมืดมิดแม้สมองจะสั่งให้พักผ่อนเพื่อเตรียมรับมือกับงานในวันพรุ่งนี้ แต่ร่างกายและจิตใจของเธอยังคงตื่นตัว สัมผัสจากแรงกดข่มที่พุ่งเข้าใส่ก่อนหน้านี้ยังคงทิ้งร่องรอยความอึดอัดไว้จางๆ รินทร์พลิกตัวไปมา พยายามขับไล่ภาพใบหน้าดุดันและดวงตาสีรัตติกาลที่วาวโรจน์ราวกับสัตว์ร้ายของซีอีโอหนุ่มออกไปจากหัวตุบ!เสียงของหนักบางอย่างหล่นกระแทกพื้นดังลอดทะลุกำแพงห้องเข้ามา รินทร์ชะงัก เธอผุดลุกขึ้นนั่งและเงี่ยหูฟัง คิ้วเรียวขมวดเข้าหากันด้วยความสงสัย ต้นเสียงมาจากฝั่งห้องนอนมาสเตอร์ของพายุอย่างไม่ต้องสงสัยตอนแรกหญิงสาวตั้งใจจะล้มตัวลงนอนต่อ เธอบอกตัวเองว่ามันไม่ใช่กงการอะไรของเธอ เขาอาจจะแค่หงุดหงิดแล้วปาข้าวของระบายอารมณ์ หรืออาจจะเมาค้างจนเดินเตะโต๊ะเก้าอี้ กฎข้อแรกของการอยู่ร่วมกันคือห้ามล่วงล้ำพื้นที่ส่วนตัว และเธอตั้งใจจะรักษากฎข้อนั้นไว้อย่างเคร่งครัด"อึก..."แต่

เวลาล่วงเลยเข้าสู่วันที่สามนับตั้งแต่รินทร์หายจากอาการไข้หวัดใหญ่ หญิงสาวกลับมาใช้ชีวิตตามตารางเวลาเดิมอย่างเคร่งครัด เธอตื่นเช้าไปคุมไซต์งาน กลับมาจัดการแบบแปลนในห้อง และรักษาระยะห่างจากเจ้าของเพนต์เฮาส์อย่างสมบูรณ์แบบ กำแพงความเย็นชาที่เธอสร้างขึ้นมาใหม่นั้นหนาและสูงชันยิ่งกว่าเดิม ราวกับต้องการลบเลือนความทรงจำเรื่องชามโจ๊กและผ้าชุบน้ำในคืนที่เธอป่วยให้หมดสิ้นเข็มนาฬิกาบนผนังบอกเวลาห้าทุ่มครึ่ง รินทร์นั่งอยู่หน้าเคาน์เตอร์บาร์ในโซนครัว แสงไฟสีวอร์มไวท์ส่องกระทบหน้าจอแล็ปท็อปและกองเอกสารที่วางระเกะระกะ มือบางยกแก้วน้ำเย็นจัดขึ้นจิบเพื่อไล่ความง่วงงุน ทว่าความสงบสุขยามวิกาลก็ถูกทำลายลงอย่างกะทันหันเสียงประตูดิจิทัลหน้าเพนต์เฮาส์ถูกปลดล็อกและกระชากเปิดออกอย่างแรงจนเกิดเสียงดังสนิท ร่างสูงใหญ่ของใครบางคนก้าวพรวดพลาดเข้ามาด้านในรินทร์ชะงักมือที่กำลังพิมพ์งาน เธอหันไปมองทางต้นเสียงและพบกับพายุในสภาพที่เธอไม่เคยเห็นมาก่อน เสื้อสูทแบรนด์เนมราคาแพงถูกถอดทิ้งไว้ที่พื้นพรมหน้าประตู เสื้อเชิ้ตสีขาวปลดกระดุมออกกว้างจนเห็นแผงอกแกร่งที่ชื้นไปด้วยเหงื่อ เนกไทถูกกระชากออกจนยับยู่ยี่ เส้นผมสีเข้มท

กลิ่นหอมอ่อนๆ ของโจ๊กหมูสับลอยมาเตะจมูก ปลุกให้รินทร์รู้สึกตัวตื่นขึ้นจากห้วงนิทราอันยาวนาน หญิงสาวขยับเปลือกตาที่หนักอึ้งอย่างเชื่องช้า แสงไฟสีส้มสลัวภายในห้องนอนปีกขวาบ่งบอกว่าเวลาล่วงเลยเข้าสู่ช่วงค่ำแล้ว ร่างกายของเธอยังคงรุมๆ ด้วยพิษไข้ แต่ความรู้สึกหนักอึ้งและปวดเมื่อยตามข้อต่อลดลงไปมากเมื่อเทียบกับตอนเช้ารินทร์พยายามยันตัวลุกขึ้นนั่งพิงพนักเตียง ความทรงจำสุดท้ายก่อนสติจะดับวูบคือภาพที่เธอล้มลงหน้าคลับเฮาส์ท่ามกลางแสงแดดจ้า และเสียงเรียกชื่อเธอด้วยความตื่นตระหนกของใครบางคน"ตื่นแล้วเหรอ"เสียงทุ้มต่ำที่ดังขึ้นจากมุมห้องทำให้รินทร์สะดุ้ง เธอหันขวับไปตามต้นเสียง และพบกับภาพที่ทำให้ดวงตาคู่สวยต้องเบิกกว้างด้วยความประหลาดใจพายุ ภักดีนวสกุล ซีอีโอหนุ่มผู้เย่อหยิ่งและบ้าอำนาจ กำลังนั่งอยู่บนเก้าอี้บุนวมข้างเตียงนอนของเธอ เขาไม่ได้อยู่ในชุดสูทเต็มยศหรือเสื้อโปโลแบรนด์เนมเหมือนปกติ แต่สวมเพียงเสื้อยืดสีดำคอวีที่ยับย่นเล็กน้อยและกางเกงวอร์มขายาว ผมสีเข้มที่มักจะถูกเซตมาอย่างดีบัดนี้ยุ่งเหยิงไม่เป็นทรง นัยน์ตาสีรัตติกาลที่เคยวาววับด้วยความร้ายกาจ บัดนี้ฉายแววอ่อนล้าและมีรอยคล้ำใต้ตาจางๆ

อาการปวดศีรษะเต้นตุบราวกับมีค้อนเหล็กขนาดเล็กทุบอยู่ข้างขมับ ปลุกให้รินทร์ตื่นขึ้นจากความหลับใหลที่แสนสั้น หญิงสาวพยายามขยับตัว แต่ความรู้สึกหนักอึ้งและปวดเมื่อยไปตามข้อต่อกระดูกทำให้เธอต้องนิ่วหน้า เปลือกตาที่หนักอึ้งฝืนเปิดขึ้นมองเพดานห้องนอนแปลกตาในเพนต์เฮาส์สุดหรูรินทร์สูดลมหายใจเข้าลึก ลมหายใจที่พ่นออกมาทางจมูกร้อนผ่าวจนเธอรู้สึกได้ พิษไข้กำลังเล่นงานเธออย่างหนัก ผลจากการโหมทำงานโต้รุ่งติดต่อกันหลายวัน ประกอบกับการต้องใช้พลังงานร่างกายและจิตใจอย่างมหาศาลเพื่อฝืนทนต่อแรงกดข่มของอัลฟ่ายีนเด่นเมื่อคืนนี้ ทำให้ร่างกายที่เคยแข็งแรงของเบต้าสาวประท้วงด้วยการล้มป่วยในที่สุดหญิงสาวพยุงตัวลุกขึ้นนั่งพิงพนักเตียง อาการหน้ามืดวิงเวียนโจมตีจนโลกหมุนคว้างไปชั่วขณะ เธอหลับตาลงนิ่งๆ รอจนอาการทุเลาจึงค่อยๆ ก้าวลงจากเตียง เดินโซเซไปที่ห้องน้ำเพื่อจัดการธุระส่วนตัว รินทร์ล้างหน้าด้วยน้ำเย็นจัด หวังจะเรียกความสดชื่นกลับมา แต่ภาพเงาสะท้อนในกระจกกลับเผยให้เห็นใบหน้าที่ซีดเซียวไร้สีเลือด และริมฝีปากล่างที่ยังมีรอยช้ำจากการกัดฝืนทนความเจ็บปวดเมื่อคืนเธอหยิบยาพาราเซตามอลสองเม็ดเข้าปาก ดื่มน้ำตามรวดเดี

แสงไฟจากโคมไฟตั้งโต๊ะสาดส่องลงบนหน้าจอแท็บเล็ตขนาดใหญ่ รินทร์กำลังใช้ปากกาสไตลัสขีดเขียนแก้ไขแบบแปลนสามมิติของร้านอาหารหรูบนชั้นดาดฟ้าอย่างมีสมาธิ เวลาบนหน้าปัดนาฬิกาดิจิทัลบอกเวลาสี่ทุ่มตรง ซึ่งเป็นเวลาพักผ่อนตามปกติของเธอ แต่เพราะงานชิ้นนี้มีกำหนดส่งในเช้าวันมะรืน เธอจึงต้องเร่งมือจัดการให้เสร็จสิ้นความเงียบสงบภายในห้องนอนปีกขวาถูกทำลายลงอย่างกะทันหันเสียงเบสหนักหน่วงจากเครื่องเสียงราคาแพงหูฉี่ดังกระหึ่มขึ้นจนผนังห้องสั่นสะเทือน ตามมาด้วยเสียงหัวเราะเฮฮา เสียงแก้วกระทบกัน และเสียงพูดคุยจอแจที่ดังลอดทะลุประตูไม้บานหนาเข้ามา รินทร์ชะงักปลายปากกา เธอขมวดคิ้วเรียวเข้าหากันและเงยหน้าขึ้นมองไปทางประตูห้องเพนต์เฮาส์ที่เคยเงียบสงบราวกับสุสาน บัดนี้กลายสภาพเป็นไนต์คลับขนาดย่อมไปเสียแล้วรินทร์วางปากกาลงบนโต๊ะ เธอสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อระงับความหงุดหงิดที่เริ่มก่อตัว กฎข้อที่สองของการอยู่ร่วมกันระบุไว้ชัดเจนว่า ห้ามส่งเสียงดังรบกวนในพื้นที่ส่วนกลางยามวิกาล และพายุกำลังจงใจแหกกฎข้อนั้นอย่างหน้าตาเฉยหญิงสาวลุกขึ้นจากเก้าอี้ เดินตรงไปที่ประตูห้อง มือบางเอื้อมไปจับลูกบิดหมายจะเปิดออกไปต่อว่าเจ

ในสายตาของชาวบ้านร้านตลาด ขุนนางในราชสำนัก หรือแม้กระทั่งศัตรูในสมรภูมิ... ข้าคือใคร? ข้าคือ “ชินอ๋อง จ้าวจินหลง” อนุชาคนโปรดของฮ่องเต้ ข้าคือ “เทพสงคราม” ผู้เหี้ยมหาญที่บดขยี้กองทัพศัตรูนับหมื่นด้วยมือเปล่า ข้าคือ “มัจจุราชหน้าหยก” ที่เพียงแค่ปรายตามอง เด็กที่กำลังร้องไห้ยังต้องเงียบกริบด้วยความหวาดกลัว แต่พักหลังมานี้... ฉายาของข้าเริ่มเปลี่ยนไป จากแม่ทัพปีศาจ กลายเป็น “ชายผู้หลงเมียจนโงหัวไม่ขึ้น” หรือหนักกว่านั้น... “ทาสรักพระชายาขี้เซา” ข้าได้ยินคำครหาเหล่านั้นแว่วมาตามลมเสมอ ทั้งจากวงน้ำชาของเหล่าฮูหยินขุนนาง และจากเสียงซุบซิบในตรอกซอกซอย “พระชายาหลินมีดีอะไร? นอกจากรูปโฉมที่งดงามล่มเมืองแล้ว วันๆ เอาแต่นอน ไม่เห็นทำหน้าที่ภรรยาที่ดี” “ได้ยินว่าตื่นสายตะวันโด่ง งานบ้านไม่แตะ งานครัวไม่ทำ วันๆ ดีแต่ผลาญสมบัติท่านอ๋อง” “ทำไมบุรุษที่สมบูรณ์แบบอย่างท่านอ๋อง ถึงได้ยอมสยบแทบเท้าคนขี้เกียจเช่นนั้น? หรือจะโดนมนต์ดำ?” หึ... มนุษย์พวกนี้ช่างโง่เขลานัก พวกเขาตัดสินคนจากสิ่งที่ตาเห็น ตัดสินคุณค่าจากกรอบประเพณีค

ย่างเข้าสู่เดือนห้า บรรยากาศในเมืองหลวงเริ่มแปรเปลี่ยนจากความอบอุ่นในวสันตฤดู (ฤดูใบไม้ผลิ) กลายเป็นความร้อนระอุของคิมหันตฤดู เปลวแดดแผดเผาจนไอร้อนเต้นระยิบระยับเหนือพื้นหิน เสียงจั๊กจั่นกรีดปีกร้องระงมไปทั่วราชธานี แม้แต่สุนัขยังนอนลิ้นห้อยหมดสภาพอยู่ใต้ร่มไม้ใหญ่ ทว่า... ณ "เรือนเหมันต์พิสุทธิ์" ของจวนชินอ๋อง สถานที่พำนักของพระชายาผู้เลอโฉม บรรยากาศกลับตึงเครียดยิ่งกว่าสนามรบ "ร้อน..." เสียงครางแผ่วเบา ทว่าเปี่ยมด้วยอำนาจดังลอดออกมาจากก้อนผ้าไหมสีขาวมุกที่กองอยู่บนตั่งไม้จันทน์หอมตัวยาวริมหน้าต่าง หลินซีเหยา ในอาภรณ์ผ้าไหมเนื้อบางเบาที่สุดเท่าที่จะหาได้ในแผ่นดิน นอนแผ่หราหมดสภาพประหนึ่งปลาเค็มตากแห้ง ใบหน้างดงามแดงระเรื่อด้วยไอแดด เม็ดเหงื่อผุดพรายตามไรผมและปลายจมูกรั้น "ร้อน... ร้อนจนตัวข้าจักละลายกลายเป็นน้ำแกงอยู่รอมร่อ... งือ" เขากลิ้งกายไปมาอย่างทรมาน พัดใบตองในมือโบกสะบัดด้วยความเร็วเพียงสองครั้งต่อหนึ่งอึดใจ (ด้วยเพราะคร้านจะออกแรงมากกว่านั้น) เหล่าบ่าวไพร่ในเรือนต่างวิ่งวุ่นกันจนเหงื่อตก ยิ่งกว่ายามท่านอ๋องสั่งเคลื่อนทัพ "น้ำแกงถั

ยามโฉ่ว (๐๑.๐๐-๐๒.๕๙ น.) ช่วงเวลาที่ราตรีกาลโอบล้อมผืนแผ่นดินไว้อย่างแน่นหนาที่สุด ความมืดมิดปกคลุมไปทั่วทุกหย่อมหญ้า สายลมแห่งเหมันต์พัดผ่านยอดไม้เกิดเสียงหวีดหวิวแผ่วเบา ชวนให้ผู้คนต่างมุดกายซุกหาไออุ่นใต้ผ้าห่มผืนหนา ณ ห้องบรรทมกว้างขวางในเรือน 'เหมันต์พิสุทธิ์' ความเงียบสงบถูกทำลายลงด้วยเสียงลมหายใจที่เริ่มติดขัดของร่างโปร่งบางบนเตียงกว้าง หลินซีเหยา กำลังเผชิญกับ 'มหาสงคราม' ครั้งยิ่งใหญ่ที่สุดในจิตใจ เปลือกตาบางใสที่ประดับด้วยแพขนตายาวงอนนั้น หนักอึ้งประหนึ่งถูกถ่วงด้วยศิลาพันชั่ง ร่างกายที่จมจ่อมอยู่ในฟูกขนเป็ดหนานุ่มและอ้อมกอดอุ่นจัดของสามี ร้องประท้วงอย่างเกรี้ยวกราดว่า 'จงนอนต่อเถิด! โลกภายนอกนั้นหนาวเหน็บและโหดร้าย!' แต่ทว่า... จิตสำนึกส่วนลึกกลับกระซิบเตือนด้วยเสียงอันแผ่วเบา 'วันนี้คือวันคล้ายวันประสูติของจ้าวจินหลง...' หลินซีเหยาขมวดคิ้วมุ่นทั้งที่ยังหลับตา พลิกกายตะแคงหนีความจริง แต่ภาพใบหน้าของสามีที่คอยตามใจเขามาตลอดทั้งปี ภาพกองเงินกองทองที่ให้เขาถลุงเล่น และภาพแผ่นหลังกว้างที่คอยแบกเขาเดินเที่ยวชมตลาด กลับฉายชัดเ

กาลเวลาล่วงเลย: สองปีหลังจากเหตุการณ์ในภาคหลัก (จ้าวอัน อายุ 11 ปี) สถานที่ สำนักศึกษาหลวง แหล่งบ่มเพาะเหล่าเชื้อพระวงศ์และบุตรหลานขุนนางระดับสูง แสงตะวันยามบ่ายคล้อยสาดส่องผ่านบานหน้าต่างไม้ฉลุลาย เข้ากระทบกับละอองฝุ่นที่ลอยคว้างอยู่ในอากาศภายในห้องเรียนวิชา "ยุทธวิธีทางทหารและพิชัยสงคราม" ความร้อนอบอ้าวของฤดูคิมหันต์ ผสมผสานกับเสียงแมลงจักจั่นที่ร้องระงมอยู่ภายนอก ชวนให้หนังตาของผู้ที่อยู่ในห้องหนักอึ้งดุจถูกถ่วงด้วยก้อนตะกั่ว "การจะนำทัพอ้อมตีกองทัพศัตรูที่ตั้งค่ายพักแรมอยู่บนยอดเขา 'พยัคฆ์หมอบ' นั้น..." เสียงของท่านราชครูอาวุโสผู้เคร่งขรึม ดังเนิบนาบชวนง่วงงุน มือเหี่ยวย่นถือไม้เรียวชี้ไปยังแผนที่ยุทธภูมิขนาดใหญ่ที่แขวนอยู่หน้าชั้นเรียน "เส้นทางลัดเลาะหุบเขานั้นเต็มไปด้วยอันตรายและกับดักธรรมชาติ เราจำเป็นต้องใช้เวลาเดินทางอ้อมสันเขาทางทิศบูรพาเป็นเวลาสามทิวาราตรี เพื่อมิให้หน่วยลาดตระเวนของศัตรูล่วงรู้ถึงการเคลื่อนพล..." ราชครูกวาดสายตามองเหล่าศิษย์ตัวน้อยที่นั่งหลังตรง แต่บางคนเริ่มสัปหงก "สามวันนี้ ทหารต้องเดินเท้า ก

ห้าปีล่วงเลยผ่านไป...กาลเวลาหมุนเวียนเปลี่ยนผัน ฤดูกาลผันผ่านดุจสายน้ำไหล แต่สิ่งหนึ่งที่ยังคงเป็นนิรันดร์ ณ จวนชินอ๋อง มิเคยแปรเปลี่ยน คือ... ความเงียบสงบยามบ่าย ณ สวนท้อท้ายจวนอันร่มรื่นเปลญวนผ้าไหมขนาดใหญ่พิเศษสั่งทำขึ้นสำหรับสามคนโดยเฉพาะ ผูกโยงอยู่ระหว่างต้นท้อใหญ่ที่แผ่กิ่งก้านสาขา บนเปลนั้นมีก้อนสิ่งมีชีวิตสามก้อนนอนเบียดเสียดกันอยู่อย่างกลมกลืนก้อนแรก จ้าวอัน (อันอัน) บัดนี้เติบโตเป็นเด็กชายวัยเก้าขวบ หน้าตาคมคายเริ่มฉายแววหล่อเหลาเหมือนบิดาบุญธรรม แต่นิสัยใจคอ... ถอดแบบมารดาบุญธรรมมาทุกกระเบียดนิ้ว เขานอนกอดดาบไม้ไผ่ หลับน้ำลายยืดเปรอะแก้มก้อนที่สอง เสี่ยวเฮย สุนัขทิเบตันแมสทิฟฟ์ที่บัดนี้แก่ชราลงเล็กน้อย แต่น้ำหนักตัวเพิ่มพูนขึ้นมหาศาล นอนแผ่พุงรับสายลมก้อนที่สาม หลินซีเหยา พระชายาเอกผู้เลอโฉม กาลเวลาไม่อาจทำร้ายผิวพรรณของเขาได้เลยแม้แต่น้อย อาจเพราะนอนมากเกินไปจนแสงตะวันมิอาจสัมผัสผิว เขานอนหนุนพุงนุ่มๆ ของเสี่ยวเฮย มือถือพัดค้างไว้ที่หน้าอก"อาหญิง..." เสียงละเมอของจ้าวอันดังขึ้น "ข้าหิว... หมูหันสุกหรือยัง...""ยังกระมัง..." หลินซีเหยาตอบทั้งที่ยังหลับตาพริ้ม "นอนไปก

การมีสมาชิกเพิ่มขึ้นมาในจวนชินอ๋อง มิได้ทำให้ความวุ่นวายทวีคูณแต่อย่างใด ในทางตรงกันข้าม... มันกลับทำให้บรรยากาศดู "เชื่องช้า" ลงกว่าเดิมเสียด้วยซ้ำจ้าวอัน (อันอัน) คุณชายน้อยวัยสี่ขวบปี ปรับตัวเข้ากับสภาพแวดล้อมใหม่ได้อย่างน่าอัศจรรย์หรืออาจกล่าวได้ว่ามิได้ปรับเลย เพราะเขายังคงนอนเป็นกิจวัตรยามสาย ณ ศาลาริมสระบัวหลินซีเหยาและจ้าวอัน นอนเรียงเคียงกันอยู่บนตั่งไม้ไผ่ตัวใหญ่ ทั้งคู่ผินหน้าไปทางสระบัว เหม่อมองมัจฉาที่แหวกว่ายวนเวียนไปมาท่วงท่าของทั้งคู่เหมือนกันราวกับพิมพ์เดียว... มือข้างหนึ่งเท้าคาง อีกข้างวางพาดหน้าท้อง และสายตาว่างเปล่าไร้จุดหมาย"ท่านอาหญิง..." จ้าวอันติดเรียกตามจ้าวหมิง ทั้งที่ความจริงต้องเรียกท่านแม่บุญธรรม หรือท่านน้า"หือ?""ปลาว่ายน้ำ... มิเหนื่อยหรือ?""เหนื่อยสิ... ดูสิ มันว่ายไปก็อ้าปากพะงาบๆ ไป... น่าเวทนายิ่งนัก""อือ... เป็นมนุษย์ดีกว่ากระมัง นอนเฉยๆ ก็มีข้าวกิน"บทสนทนาที่ดูไร้แก่นสารแต่แฝงปรัชญาความเกียจคร้าน ดำเนินไปอย่างเนิบนาบทันใดนั้น จ้าวจินหลง ก็เดินย่างสามขุมเข้ามาพร้อมดาบไม้ไผ่สองเล่ม"ลุกขึ้นได้แล้วทั้งแม่ทั้งลูก!" ท่านอ๋องประกาศก้อง "วันนี

สายลมฤดูใบไม้ผลิพัดพาเอากลิ่นหอมหวานของดอกท้อให้ลอยอบอวลไปทั่วอาณาบริเวณของวังพยัคฆ์ทมิฬ กลีบดอกสีชมพูอ่อนปลิดปลิวจากต้นลงสู่พื้นดินดุจพรมธรรมชาติที่ปูลาดต้อนรับฤดูกาลแห่งชีวิต วันเวลาล่วงเลยผ่านไปดั่งสายน้ำไหล ห้าปี... เป็นเวลาห้าปีเต็มแล้วที่ราชโองการสมรสพระราชทานฉบับนั้นได้เปลี่ยนชะตาชีวิตของคนสองคนไปตลอดกาล จากวังที่เคยเงียบเหงา วังเวง และเต็มไปด้วยข่าวลืออันน่าสะพรึงกลัวเกี่ยวกับเสียงกรีดร้องยามค่ำคืน บัดนี้กลับกลายเป็นสถานที่ที่มีชีวิตชีวา อบอุ่น และงดงามที่สุดในเมืองหลวง กำแพงสูงที่เคยกันคนนอกมิให้เข้า บัดนี้กลับกันเสียงหัวเราะแห่งความสุขมิให้ล้นออกไปรบกวนชาวบ้านเสียมากกว่า เสียงหัวเราะและเสียงโวยวายที่คุ้นเคยดังลอดออกมาจากลานฝึกยุทธ์ท้ายวัง ซึ่งบัดนี้ถูกดัดแปลงให้เป็นสนามเด็กเล่นกึ่งสมรภูมิขนาดย่อม "ท่านพ่อ! ท่านพ่อขี้โกง!" เสียงเล็กๆ แต่ทรงพลังของเด็กชายวัยห้าขวบดังขึ้นด้วยความขัดใจ 'ต้าเป่า' (หลี่หมิงเจ๋อ) คุณชายใหญ่แห่งวังพยัคฆ์ทมิฬ ในชุดฝึกยุทธ์สีขาวสะอาดตา ตัดเย็บจากผ้าไหมเนื้อดี (ที่สะอาดเกินกว่าจะเรียกว่าชุดฝึก เพราะเจ้าตัวระ

วันเวลาผ่านไปรวดเร็วปานกะพริบตา ฤดูกาลก็หมุนเวียนครบรอบอีกครั้ง เสียงกรรแสงแรกเกิดของทารกน้อยในวันนั้น ได้แปรเปลี่ยนเป็นเสียงหัวเราะก้องกังวานและเสียงอ้อแอ้ที่ฟังไม่ได้ศัพท์ของเด็กน้อยวัยหนึ่งขวบปี ภายในวังพยัคฆ์ทมิฬ บรรยากาศวันนี้คึกคักเป็นพิเศษ ธงทิวสีแดงมงคลถูกประดับประดาไปทั่วทุกมุม ข้าราชบริพารเดินขวักไขว่ด้วยรอยยิ้ม เพราะวันนี้คือ "วันเกิดครบรอบ 1 ปี" ของสองฝาแฝดทายาทท่านอ๋อง ที่ลานกว้างหน้าเรือนรับรอง ถูกเนรมิตให้เป็นลานพิธีสำหรับงาน 'จัวโจว' (พิธีจับสิ่งของเสี่ยงทาย) พรมสีแดงผืนใหญ่ปูลาดอยู่ตรงกลาง บนพรมนั้นเต็มไปด้วยข้าวของมากมายที่วางเรียงรายเป็นวงกลม มีทั้งตำรา พู่กัน ดาบ (จำลอง) ก้อนทอง ลูกคิด ขลุ่ย และของมงคลอื่นๆ อีกนับไม่ถ้วน 'หลี่โม่หราน' ในชุดขุนนางเต็มยศ (ที่ดูหล่อเหลาเป็นพิเศษ) กำลังอุ้มลูกชายคนโต 'ต้าเป่า' (หลี่หมิงเจ๋อ) ไว้ในอ้อมแขน ส่วน 'ไป๋ชิงโจว' ที่ดูสง่างามและมีน้ำมีนวลขึ้น อุ้มลูกชายคนเล็ก 'เสี่ยวเป่า' (หลี่หมิงยู) "ต้าเป่าลูกพ่อ..." หลี่โม่หรานกระซิบข้างหูลูกชายคนโต "วันนี้เป็นวันสำคัญน

หลังจากผ่านพ้นค่ำคืนแห่งการกำเนิดอันแสนโกลาหลมาได้สามวัน วังพยัคฆ์ทมิฬก็ยังคงคึกคักและวุ่นวายมิหยุดหย่อน เสียงร้อง "อุแว้! อุแว้!" ของสองแฝดน้อยดังก้องกังวาน เป็นสัญญาณชีพที่บ่งบอกถึงความแข็งแรง และปอดที่ใหญ่ยักษ์เหมือนบิดา 'ไป๋ชิงโจว' นอนพักฟื้นอยู่บนเตียงด้วยใบหน้าที่เริ่มมีเลือดฝาด โดยมีสองก้อนแป้งขาวๆ อวบๆ นอนหลับปุ๋ยอยู่ขนาบข้าง แต่ทว่า... ความสงบสุขของแม่ลูกอ่อนกำลังถูกรบกวนด้วยเสียงเดินงุ่นง่านของใครบางคน "มิได้... ชื่อนี้มิได้... เบาไป..." 'หลี่โม่หราน' เดินวนไปวนมาอยู่ปลายเตียง ในมือถือพู่กันและกระดาษแผ่นยาวที่เขียนรายชื่อไว้จนเต็มพรืด คิ้วเข้มขมวดมุ่นจนแทบจะผูกเป็นปม สีหน้าเคร่งเครียดราวกำลังวางแผนกู้ชาติ "ท่านอ๋อง..." ไป๋ชิงโจวเอ่ยเรียกเสียงเนือย "ท่านเดินวนมาแปดสิบรอบแล้วหนา ข้าเวียนศีรษะ" "ข้าเครียด!" หลี่โม่หรานหันมาตอบเสียงดัง แต่พอเห็นลูกหลับก็รีบลดเสียงลงเป็นกระซิบ "ข้าเครียดเรื่องนามของลูก! อีกสามวันจะมีพิธีรับขวัญเดือนแล้ว แต่ลูกเรายังมิมีนามเลย!" "ก็ท่านเล่นปฏิเสธทุกชื่อที่เสด็จแม่กับฝ่าบาทส่งม

ราตรีกาลอันเงียบสงัดของวังพยัคฆ์ทมิฬ ถูกฉีกกระชากจนขาดวิ่นด้วยเสียงตะโกนที่ดังยิ่งกว่าเสียงฟ้าร้องของเจ้าของวัง "หมออออ! หมออยู่ไหน! ลูกข้าจะออกมาแล้ว!" 'หลี่โม่หราน' วิ่งหน้าตื่นออกมาจากห้องนอน ทั้งที่ยังสวมชุดนอนหลุดลุ่ย ผมเผ้ายุ่งเหยิงราวกับรังนก เขาตะโกนสั่งการบ่าวไพร่ด้วยน้ำเสียงที่ตื่นตระหนกจนลิ้นพันกัน "ต้มน้ำ! ต้มน้ำร้อน! เอาให้เดือดปุดๆ! มิใช่! เอาแค่อุ่นๆ ประเดี๋ยวลูกข้าสุก!" "ผ้าสะอาด! เอามาทั้ง โรงทอผ้า!" "กรรไกรทองคำ! ไปตามกรรไกรมา!" ทั่วทั้งวังโกลาหลวุ่นวาย แสงไฟจากคบเพลิงถูกจุดสว่างไสวไปทั่วทุกมุม ม้าเร็วถูกส่งออกไปตามหมอหลวงฮัวถึงจวน ส่วนกองทัพหมอตำแยสิบคนที่ เตรียมพร้อม อยู่ รีบวิ่งกรูกันเข้ามาในห้องบรรทมพร้อมกล่องเครื่องมือครบครัน ภายในห้องนอนที่ถูกบุด้วยนุ่นจนนุ่มนิ่ม 'ไป๋ชิงโจว' นอนบิดกายอยู่บนเตียง ใบหน้าขาวซีดเริ่มมีเหงื่อเม็ดเล็กๆ ผุดพราย ความเจ็บปวดจากการบีบตัวของครรภ์เริ่มทวีความรุนแรงขึ้นเป็นระลอก "อึก..." เขากัดริมฝีปากแน่น พยายามปรับลมหายใจตามที่หมอเคยสอน "พระชายา! หายใจเข้าลึก

เช้าตรู่วันใหม่ที่อากาศสดใส แต่บรรยากาศภายในวังพยัคฆ์ทมิฬกลับเต็มไปด้วยความโกลาหล เมื่อเสียงประกาศกึกก้องดังขึ้นหน้าประตูวัง ทำลายความสงบสุขของ 'ป้อมปราการนุ่มนิ่ม' ที่ 'หลี่โม่หราน' อุตส่าห์สร้างขึ้น "ไทเฮาเสด็จ!" สิ้นเสียงประกาศ ขบวนเสด็จอันยิ่งใหญ่ของนางพญาแห่งวังหลังก็เคลื่อนตัวเข้ามา 'ไทเฮา' ในชุดสีทองอร่ามปักลายหงส์ สวมเครื่องประดับเต็มยศ เดินลงจากเกี้ยวด้วยท่วงท่าสง่างามน่าเกรงขาม สายตาคมกริบกวาดมองไปรอบๆ วังของลูกชาย... แล้วก็ต้องชะงักค้าง ภาพที่ปรากฏแก่สายตาไทเฮา คือวังที่... 'ขาวโพลน' มิใช่ขาวเพราะหิมะตก แต่ขาวเพราะทุกอย่างถูกห่อหุ้มด้วย 'ผ้านวมและนุ่น'! เสาหินถูกพันด้วยผ้าหนาเตอะ รูปปั้นสิงโตหน้าประตูถูกจับใส่หมวกไหมพรม พื้นทางเดินถูกปูด้วยพรมขนสัตว์ทับซ้อนกันจนหนาเป็นคืบ แม้แต่ต้นไม้ในสวน... กิ่งก้านแหลมคมก็ถูกพันด้วยผ้าพันแผลจนดูเหมือน ศพพันผ้า เดินได้! "นี่มัน..." ไทเฮาอ้าปากค้าง ยกมือทาบอก "นี่มันวังอ๋องหรือ โรงหมอวิปลาส! เจ้าโม่หรานมันทำบ้าอันใดกับวังอันสง่างามของบรรพชน!" นางกำนัลคนสนิทรีบประคอง "พระทัยเย็น

นับตั้งแต่วันที่หมอหลวงฮัวทิ้งถ้อยคำข่มขวัญเรื่องความเสี่ยงในการคลอดลูกแฝด บรรยากาศภายในวังพยัคฆ์ทมิฬก็เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง จากวังอ๋องที่เคยเงียบสงบ และครึกครื้นเป็นบางครา บัดนี้ได้ถูกแปรสภาพกลายเป็น "ป้อมปราการนิรภัยสำหรับคนท้อง" อย่างสมบูรณ์แบบ 'หลี่โม่หราน' เข้าสู่โหมดระวังภัยขั้นสูงสุด ระดับเดียวกับตอนออกรบกับกองทัพนับแสน แต่ครานี้ศัตรูของเขาคือ "ความเจ็บปวด" และ "อุบัติเหตุ" ที่อาจจะเกิดขึ้นกับเมียและลูก มาตรการขั้นที่ 1: เปลี่ยนเรือนหอให้เป็นก้อนเมฆ เช้าตรู่วันหนึ่ง 'ไป๋ชิงโจว' ตื่นขึ้นมาแล้วเดินงัวเงียจะไปปลดทุกข์ มือของเขาเอื้อมไปจับขอบประตู... แต่แทนที่จะสัมผัสได้ถึงเนื้อไม้แข็งๆ เขากลับสัมผัสได้ถึงความนุ่มนิ่มดุจปุยเมฆ "เอ๊ะ?" ไป๋ชิงโจวลืมตาดูให้ชัดๆ แล้วก็ต้องอ้าปากค้าง ขอบประตู... ถูกหุ้มด้วย 'ผ้าฝ้ายยัดนุ่น' หนาเตอะ! มิใช่แค่ประตู แต่โต๊ะ เก้าอี้ เสาเตียง แจกัน หรือแม้แต่ด้ามพู่กัน ทุกอย่างที่มีมุมแหลมคม ถูกพันด้วยผ้านวมสีขาวจนกลมดิกไปหมดทั้งห้อง! "ท่านอ๋อง..." ไป๋ชิงโจวเรียกสามีที่กำลังยืนสั่งงานบ่าวไพร่ด้ว