Novels by จิตจักร์

[ โลกหยุดหมุนเมื่อได้พบ และสวนกุหลาบสีขาวของราชินี ] โรสยืนนิ่งอยู่ตรงกลางห้อง ภาพวาดขนาดยักษ์ของราชินีเซอรีนเต็มไปทั้งผนัง เธอจ้องมองพระพักตร์ที่งดงามจนแทบหายใจไม่ออก ผมสีทองของพระนางพร่างพราวราวกับหลอมเหลวจากแสงดาว ดวงตาสีทองคู่นั้นเปล่งประกายลึกซึ้งจนรู้สึกราวกับกำลังจ้องมองทะลุเข้าไปถึงวิญญาณ เหมือนพระองค์ทรงรู้ทุกสิ่งที่เธอซ่อนเร้นไว้ หัวใจเต้นแรงจนรู้สึกว่าจะพุ่งออกมาจากอก ความหวั่นไหวและความทึ่งผสมปนเปกันอยู่ในอารมณ์ จนเธอต้องถอนหายใจยาวออกมาอย่างเบา กระชับสติให้กลับคืน ก่อนจะผินหลังให้ก้าวออกมาจากห้องด้วยความระมัดระวัง คิดในใจว่าคงไม่มีใครอยู่แถวนี้นอกจากพ่อบ้านที่รออยู่ไกลๆ ทางออก มือผลักบานประตูไม้สักแกะสลักลายทองคำให้แง้มออก เธอก้าวออกมาพร้อมกับความคิดยังลอยลิ่วอยู่กับภาพตรงหน้า ไม่ได้สนใจมองข้างทางแม้แต่นิดเดียว เพียงชั่วพริบตานั้นเอง — โป๊ะ! ร่างบางชนเข้ากับแผ่นอกกว้างแน่นทึบอย่างจังเต็มแรง! เธอสะดุดทรงเกือบล้มลงกับพื้น แต่คู่ชนรีบยื่นมือมาประคองเอวบางไว้อย่างรวดเร็วและมั่นคง มืออีกข้างประคองบริเวณไหล่เธอเบาๆ เพื่อให้ตั้งหลักได้ โรสสะบักสะบอมอยู่ครู่หนึ่ง มือเผลอเกาะ

[ ห้องโถงแห่งผู้นำตระกูลและภาพพระพักตร์ราชินีผู้งามสง่า ] แสงอรุณสีทองระยิบระยับทอแสงลงบนผืนหินอ่อนขาวบริสุทธิ์ ผืนแผ่นดินแห่งคฤหาสน์สีทองเปล่งประกายราวกับหลุดออกมาจากเทพนิยาย โรซาลินด์ประทับบนรถม้าสีขาวบริสุทธิ์ ชุดไหมเงินไหมทองถักทอลงลายอันวิจิตรตระการตาพร่างพรายทุกครั้งที่ลมพัดผ่าน มงกุฎเล็กประดับเพชรน้ำงามแวววาวประทับอยู่บนยอดผมสีขาวนวลตัดกับชุดสีทองอร่ามอย่างงดงามยิ่ง แต่ภายใต้ความงามที่ทรงเกียรติยศนั้น หัวใจของเธอกลับเต้นตุ่มต่ำอย่างไม่หยุดหย่อน เซย่ายืนส่งที่ประตูคฤหาสน์ตระกูลสีขาว ดวงตาฉายแววเป็นห่วงแต่ไม่อาจก้าวตามเขตหวงห้ามแห่งนี้ไปได้ โรสเพียงแต่หันกลับมามองเพื่อนรักครั้งสุดท้าย ก่อนจะลับสายตาเมื่อรถม้าเคลื่อนตัวออกสู่ถนนสายที่นำสู่ดินแดนสีทองอันศักดิ์สิทธิ์ ตลอดเส้นทาง ทิวทัศน์งดงามราวกับภาพวาด ป่าไม้เขียวขจีผสมผสานกับสวนดอกไม้นานาพันธุ์ที่เบ่งบานสะพรั่ง แต่ในสายตาของโรส ทุกสิ่งดูราบเรียบและเงียบงันจนชวนให้หวาดวิตก เธอไม่รู้ว่าข้างหน้าจะมีอะไรรออยู่ ความลับที่เธอแบกมาเริ่มหนักอึ้งกว่าชุดและเครื่องประดับที่สวมใส่ทั้งตัว รถม้าจอดเทียบที่ลานกว้างหน้าคฤหาสน์สีทอง — อาค

[ก่อนจะถึงวันเข้าเฝ้า ฉันจะตายก่อนมั้ย?] ที่ คฤหาสน์ตราสีดำ อันเป็นที่ประทับของตระกูลรองอันดับสองผู้ทรงอิทธิพล สถาปัตยกรรมทั้งหลังสร้างจากหินอ่อนสีดำสนิทประดับด้วยลวดลายเงินทองที่เปล่งประกายรับแสงจันทร์ ดูเคร่งขรึมและงดงามราวกับปราสาทในหุบเขาแห่งความมืด เดเมี่ยนเดินเข้ามาพร้อมกระเป๋าหนังสีดำที่ตัดเย็บอย่างประณีตตามแบบฉบับของโรงเรียน สีหน้าที่ปกติแล้วเฉยชาและเย็นชาของเขาวันนี้กลับเปล่งประกายสดใสอย่างเห็นได้ชัด ดวงตาคมกริบดูแจ่มใสราวกับท้องฟ้าที่ไร้เมฆ เขาวางกระเป๋าลงอย่างผ่อนคลาย ก่อนจะทิ้งตัวลงนั่งบนโซฟาหนังสีดำที่นุ่มนวลราวกับเมฆ ไซเรย์นั่งอยู่ที่มุมโซฟาเงียบๆ แสงจันทร์ส่องผ่านหน้าต่างบานใหญ่กระทบกระดาษในมือ เขาจึงเงยหน้าขึ้นมองพี่ชายด้วยสายตาที่ยังคงเย็นเฉียบและราบเรียบ แล้วเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงที่ไร้อารมณ์ราวกับสายน้ำนิ่ง “อารมณ์อะไรดีมาเหรอ ยิ้มไม่หุบเลยนะ” เดเมี่ยนหัวเราะในลำคอเบาๆ เสียงทุ้มลึกแฝงความอ่อนโยน ตอบกลับด้วยแววตาที่เปล่งประกายด้วยความรู้สึกที่ซ่อนไว้มานาน “ก็วันนี้ฉันได้พบหน้าหวานใจของฉันแล้วน่ะสิ ฉันอุตส่าห์รอคอยวันนี้มาตั้งสามสิบปีเต็มๆ เธอได้หายไปนานถึงสามส

[ วันแรกที่โรงเรียนกับเพื่อนคู่ใจ ]เช้าวันใหม่ เซย่าเดินเข้ามาในห้องเพื่อมาปลุกฉันขณะที่กำลังหลับไหลอย่างสบาย“ตื่นได้แล้วเจ้าค่ะท่านหญิง วันนี้ท่านต้องไปโรงเรียนนะเจ้าคะ ต้องไปรายงานตัวว่าท่านตื่นขึ้นมาแล้ว และท่านก็ต้องกลับไปเรียน มิเช่นนั้นท่านเซรีนคงจะบ่นท่านไปอีกยาวราวเลยเจ้าค่ะ ท่านเป็นผู้นำตระกูลนะเจ้าคะ จะทำตัวเสเพลแบบนี้ไม่ได้เด็ดขาด”เซย่าเริ่มบ่นฉันไปเรื่อยเปื่อย ถ้าเป็นโรซาลินด์ตัวจริงเมื่อก่อน เธอคงไม่กล้าทำเช่นนี้แน่ๆ คงจะโดนลงโทษเผาทั้งเป็นไปแล้ว แต่ตอนนี้โรซาลินด์เปลี่ยนไปแล้ว พวกเราจึงเริ่มสนิทสนมกันมากขึ้นทุกทีฉันตื่นขึ้นมาพร้อมกับท่าทางมึนงง ขยี้ตาพลางบ่นเสียงงัวเงีย “โถ… ชั้นก็อยากจะหลับไปอีกนานๆ สักทีหน่อยน่า…”“ท่านหลับไปตั้งสามสิบปีแล้วนะเจ้าคะ!” เซย่าตอบกลับทันที“เฮ้อ… ชั้นหมายถึงอยากหลับแค่สักวันสองวันก็พอ…”“ไม่ได้แล้วเจ้าค่ะ ท่านต้องไปโรงเรียนได้แล้ว!”เซย่าจึงช่วยฉันแต่งตัวอย่างขยันขันแข็ง จนกระทั่งฉันสวมชุดนักเรียนของแวมไพร์เรียบร้อย มองตัวเองในกระจกแล้วต้องร้องซะเอง“นี่ฉันก็สวยเหมือนกันนะเนี่ย…”ฉันหันมามองเซย่าที่ยืนรออยู

[ เริ่มเรียนรู้และเริ่มชินกับรสชาติใหม่ ]หลังจากนั้นไม่นาน เซย่าก็รวบรวมข้อมูลเกี่ยวกับโลกแวมไพร์และเรื่องราวต่างๆ มาส่งให้ฉันครบถ้วน ฉันนั่งอ่านและศึกษาอยู่นานพักใหญ่ จนกระทั่งกระดาษแผ่นสุดท้ายในมือถูกพลิกอ่าน ประวัติตระกูลของตัวเองปรากฏขึ้นให้ได้รู้……นี่ฉันคือทายาทผู้นำตระกูลคนต่อไปเหรอเนี่ย?!ฉันขมวดคิ้วมุ่นด้วยความประหลาดใจ เซย่าที่ยืนรออยู่ข้างๆ จึงยิ้มออกมาอย่างอ่อนโยนและคอยชี้แนะข้อมูลเพิ่มเติมให้ทุกครั้งที่ฉันมีข้อสงสัย ไม่ว่าจะเป็นกฎเกณฑ์ ชนชั้น หรือเรื่องราวต่างๆ ของเหล่าแวมไพร์ เธอก็ตอบได้ชัดเจนและละเอียดทุกประการ ช่วยให้ฉันเริ่มเข้าใจโลกที่ตัวเองอยู่ได้มากขึ้น แม้ใจจริงยังรู้สึกแปลกประหลาดและไม่คุ้นเคยอยู่บ้าง แต่อย่างน้อยก็พอรู้แล้วว่าต้องทำตัวอย่างไรต่อไปค่ะอยู่ๆ ฉันก็หันมาพูดประโยคหนึ่งที่ทำให้เซย่าถึงกับชะงักตะลึงไปทั้งคน“เซย่า… เธอไปโรงเรียนด้วยกับฉันเถอะ ฉันจะจัดการให้เธอเข้ามาเป็นผู้ติดตามและคอยอยู่ข้างๆ ฉันที่นั่น คอยช่วยเหลือฉันอีกแรงหน่อย”เซย่าตกใจจนแทบไม่อยากเชื่อหูตัวเอง “ท… ท่านโรส นั่นเป็นไปไม่ได้เจ้าค่ะ เซย่าเป็นเพียงคนรับใ

[ตื่นมาเป็นแวมไพร์…แต่ดันจำไม่ได้ว่าตัวเองคือใคร!]โอ๊ย… ฉันหลับไปนานแค่ไหนกันล่ะเนี่ยเดี๋ยวนะ… ที่นี่มันใช่บ้านของฉันหรือเปล่านะ? ทำไมบรรยากาศรอบข้างดูแปลกประหลาดขนาดนี้เอ๊ะ? ตอนไหนกันที่ฉันมานอนบนเตียงนุ่มฟูขนาดนี้กันนะ? เดี๋ยวก่อน… นี่มันไม่ใช่ห้องของฉัน! แล้วที่นี่คือที่ไหนกันแน่?ฉันรีบกระโดดลุกพรวดขึ้นจากเตียงผ้าคลุมสีขาวเนียนนุ่ม หนักแน่นจนรู้สึกราวกับจะสะกดร่างกายให้จมลงไปนอนต่อไปอีกนานแสนนาน รู้สึกประหลาดใจจนใจเต้นแรง ร่างกายก็รีบวิ่งไปยังหน้ากระจกบานใหญ่ทันทีเอ๊ะ… นี่ใครกันน่ะ? นี่… นี่ฉันเหรอ?ทำไมฉันถึงดูไม่เหมือนเดิมเลย? หน้าตาเปลี่ยนไปทั้งหมด แล้วทำไมร่างนี้… ถึงได้สวยงามราวกับเจ้าหญิงขนาดนี้วะเนี่ย?ฉันยืนจ้องมองเงาของตัวเองในกระจกอยู่นิ่งๆ เพลิดเพลินกับความสวยแปลกประหลาดจนลืมไปเลยว่านี่คือความจริงหรือฝันกันแน่ อยู่ดีๆ ก็ลองตบหน้าตัวเองแรงเต็มที่ — ปะ!โอ๊ยยย… เจ็บจี๊ดเลย! นี่มันไม่ใช่ฝันเหรอวะเนี่ย?! แล้วตกลงฉันคือใครกันแน่? ทำไมฉันถึงมาอยู่ในร่างของผู้หญิงคนนี้ได้? แต่จะว่าไปแล้ว… เธอก็สวยนะ ดูผิวพรรณนี่สิ เนียนกระจ่างใสจนฉันอดอิจฉาไม่ได้ ตอนที่เป

บทที่ 12: หัวใจที่แตกสลายและความผิดพลาดที่ไม่อาจแก้ไข แสงจันทร์ค่อยๆ ปิดตาลงอย่างแผ่วเบา มือบางที่เคยกำแน่นเสียจนขาวซีดคลายลงจากอกของนาง เลือดสีแดงฉานยังคงไหลทะลักเปื้อนมือและร่างกายของชัญษรที่โอบอุ้มนางแนบอกอย่างหมดหวัง ลมหายใจสุดท้ายของนางจางหายไปท่ามกลางความเงียบงันอันน่าสลดของท้องฟ้าในขณะนั้นเอง ร่างจริงของชัญษรที่กำลังต่อสู้กับท้าวทศรถอยู่กลางเวหา พลันรับรู้ถึงความสูญเสียบางอย่างที่ยิ่งใหญ่จนหัวใจแทบขาดสลาย เขารู้สึกราวกับถูกมีดกรีดแทงเข้าไปที่กลางอก ความเจ็บปวดที่ไม่อาจบรรยายได้ท่วมท้นจนเขาแทบหมดแรง ร่างกายสั่นระริกอย่างรุนแรง ท่วงทีการต่อสู้ที่เพิ่งจะมุ่งมั่นเมื่อครู่พลันอ่อนล้าลงทันที ท้าวทศรถแม้จะกำลังเผชิญหน้ากับบุตรชาย แต่พระองค์ก็ทรงสังเกตเห็นความผิดปกติที่เกิดขึ้นกับลูกชายของพระองค์ได้ทันที แม้พระองค์มีเจตนาจะจับกุมตัวบุตรชายกลับไป แต่พระหทัยก็รับรู้ได้ว่าตอนนี้จิตวิญญาณของลูกชายกำลังพังทลายลงไปพร้อมกับบางสิ่งที่มีค่าที่สุดในชีวิต"ชัญษร!" ท้าวทศรถร้องเรียกด้วยพระสุรเสียงที่สั่นเครือ แต่บุตรชายไม่ได้หันมาสนใจ ร่างจริงของชัญษรพลันละทิ้งการต่อสู้ทั้งหมด รีบพุ่งลงมายังพื้น

บทที่ 11: มิตรภาพที่ยิ่งใหญ่กว่าความตายวิเชียรไม่รอช้า ฉวยโอกาสที่หินเพิ่งถูกคำสาปกัดกินพลังจนหมดแรง พุ่งเข้าโจมตีด้วยดาบอาคมสีดำฟาดลงมาอย่างจัง! หินไร้เรี่ยวแรงจะป้องกันหรือหลบเลี่ยง ร่างยักษ์ค่อยๆ หดเล็กลงจนกลับคืนสู่ร่าง นกนางคู่ ขนาดธรรมดาเหมือนดังที่ถูกสาปมาตลอดชีวิต ขนที่เคยเปล่งประกายสีทองพลันซีดจางลง ปีกที่เคยแกร่งกล้าพับลงอย่างอ่อนเพลีย เขาแทบจะไม่อาจขยับตัวได้อีกต่อไป ร่างกายทรุดลงกับพื้นดินอย่างหมดหนทาง"จบกันแล้วสินะ พญาหงส์เพลิงอันดับหนึ่ง..." วิเชียรหัวเราะเยาะเย้ย "ดูท่าพลังที่ว่ายิ่งใหญ่นั้น ก็ไม่อาจเอาชนะคำสาปได้เสียที"ทันใดนั้นเอง! ร่างของชัญษรที่ทรุดลงกับพื้นดินไม่ไกลนัก พลันรวบรวมกำลังที่เหลืออยู่ลุกขึ้นมาอย่างลำบาก แม้บาดแผลที่แผ่นหลังยังคงเจ็บปวดแทบจะแยกย้ายกันไป แต่เมื่อเห็นเพื่อนรักเพียงคนเดียวของตนกำลังตกอยู่ในอันตราย ชัญษรก็ไม่อาจยืนดูเฉยได้ เขารีบพุ่งตัวเข้ามาขวางหน้าวิเชียรไว้ก่อนที่ดาบอาคมจะตกลงบนร่างของหินได้"ห้ามแตะต้องเขา!" ชัญษรตะโกนก้อง ดวงตาฉายแววเด็ดเดี่ยวแม้ร่างกายจะอ่อนเพลียจนแทบจะล้มลง "หินคือเพื่อนรักของข้า... เขาคือเพื่อนคนเดียวที่ข้ามี! พวก

บทที่ 10: ความกล้าหาญของคู่สหายผู้ภักดีวิเชียรยืนมองร่างของชัญษรที่ทรุดลงกับพื้นด้วยรอยยิ้มแห่งชัยชนะที่เหี้ยมเกรียม เขาเพิ่งทำร้ายพี่ชายต่างแม่จนบาดเจ็บสาหัสสำเร็จแล้ว และเมื่อมองเห็นอรพินแปลงร่างบินหนีไปพร้อมกับทารกน้อย เขาจึงหันสั่งกองทัพพญาครุฑที่เหลืออยู่ทันทีด้วยสุรเสียงที่ดังก้องและบงการ"พวกเจ้า! รีบไล่ล่านางนกนางคู่ตัวนั้นให้ถึงที่สุด! ไม่ว่านางจะหนีไปซ่อนอยู่ที่ใด ก็จงตามไปจับตัวนางและเด็กน้อยกลับมาให้ได้! หากขาดตัวใครตัวหนึ่ง อย่ากลับมา!"ทหารครุฑนับสิบตนตอบรับด้วยเสียงกึกก้อง ก่อนจะสยายปีกบินกระจัดกระจายตามเส้นทางที่อรพินบินหนีไป มุ่งสู่ถ้ำทองอันเป็นที่ซ่อนที่ปลอดภัยที่สุดท้ายแผ่นดินวิเชียรยังคงยืนเฝ้ามองร่างของชัญษรและแสงจันทร์ด้วยสายตาเหี้ยมโหด มือยังถือดาบอาคมสีดำทมิฬที่เปื้อนเลือดสีทองของพี่ชายไว้อย่างแน่นหนา พร้อมจะปลิดชีพทั้งคู่ทันทีที่มีโอกาส ทว่าทันใดนั้นเอง! เสียงร้องกึกก้องของนกยักษ์ดังขึ้นจากท่ามกลางหมู่เมฆ ก่อนที่ร่างยักษ์สีเพลิงทองคำจะโฉบลงมาขวางหน้าเขาไว้อย่างรวดเร็วจนลมกระชากแรงจนพื้นดินสะเทือนนั่นคือ หิน นกนางคู่ตัวผู้ สามีของอรพินเอง! เขาแยกออกมาจากกองท

บทที่ 9: ความภักดีและคำขอที่แสนเจ็บปวดร่างรองของชัญษรพาแสงจันทร์และมณีวรรณบินรุดหน้าไปอย่างรวดเร็ว ทว่าก่อนจะถึงจุดหมาย บังเอิญมาพบกับนกนางคู่ทั้งสองตัวที่เพิ่งหลบหนีรอดจากการไล่ล่าของกองทัพครุฑมาได้หวุดหวิด พวกมันบินโฉบลงมาขวางหน้า ร่างกายยังสั่นระริกด้วยความเหนื่อยล้าและบาดเจ็บ แต่เมื่อเห็นนายหญิงและทารกน้อยปลอดภัย พวกมันจึงพลันเปลี่ยนร่างกลับมาเป็นอรพินในร่างหญิงสาวดังเดิมอรพินรีบบินลงมาทันที น้ำตาแห่งความดีใจและความเป็นห่วงไหลอาบแก้มเมื่อเห็นแสงจันทร์ "นายหญิง! ขอบคุณฟ้าดินที่ท่านปลอดภัยดี!"แสงจันทร์เมื่อเห็นสหายผู้ภักดีจึงรีบเอ่ยถึงภารกิจที่เหลืออยู่ ท่ามกลางความตัดสินใจที่หนักหน่วง นางมอบมณีวรรณน้อยให้กับอรพินพร้อมกับไข่หงส์เพลิงสีทองที่ติดตัวมาด้วย มือนางสั่นเทาแต่ก็แน่วแน่เมื่อส่งมอบสิ่งที่มีค่าที่สุดในชีวิตของนางไป"อรพิน... ข้าขอฝากลูกสาวของข้าไว้กับเจ้า" แสงจันทร์กล่าวด้วยเสียงสั่นเครือแต่หนักแน่น "จงนำนางและไข่ทองคำใบนี้ไปไว้ในถ้ำทองตามที่ท่านชัญษรเตรียมไว้ ที่นั่นมีอาคมปกป้อง แม้ไม่มีข้าก็จะคุ้มครองพวกเจ้าได้ ขอให้เจ้าจงดูแลมณีวรรณแทนข้าด้วย... ข้าไว้ใจเจ้าที่สุด"อรพิ

บทที่ 8: ศึกระหว่างพ่อลูกและทางเลือกที่เจ็บปวด ความเงียบงันกลางเวหาคงยืนนานเพียงชั่วครู่ ก่อนที่ท้าวทศรถจะถอนพระหายใจออกมาอย่างหนักหน่วง พระองค์จ้องมองบุตรชายด้วยสายตาที่ผสมผสานระหว่างความโกรธและความปรารถนาดีที่ซ่อนเร้นอยู่ ก่อนจะเอ่ยออกมาอย่างช้าๆ แต่หนักแน่นราวกับก้อนหินกลิ้งลงภูเขา "ดีแล้วที่เจ้ากล้าพูดออกมาตรง... ถ้าอย่างนั้นข้าจะให้เจ้าเลือก" พระองค์กางปีกยักษ์ขยับเข้ามาใกล้ขึ้น ทว่าท่าทีกลับไม่ได้เข้าประชิดตัวเหมือนดั่งที่คาดคิด "ทางเลือกมีเพียงสองทางเท่านั้น ชัญษร..." พระองค์ชี้ลงไปที่ร่างของแสงจันทร์ที่ซ่อนอยู่ภายใต้ปีกของบุตรด้วยปลายขนปีกที่แกร่งกล้า "ทางหนึ่ง... เจ้าจะละทิ้งนางผู้นี้เสียเดี๋ยวนี้ เพื่อความปลอดภัยของนางและลูกที่เพิ่งเกิด หากเจ้ายอมรับข้อตกลงของข้า ข้าจะไม่แตะต้องชีวิตของพวกนางแม้แต่ปลายขนเดียว แต่เจ้าต้องห้ามมาพบปะหรือแอบเห็นนางอีกต่อไป ต้องกลับไปยังวังฉิมพลี เพื่อเข้าพิธีอภิเษกกับฉายวรรณตามพันธสัญญาเดิมให้จงได้" สิ้นเสียงนั้น แสงจันทร์ถึงกับชะงักนิ่ง ดวงตาคู่สวยเบิกกว้างขึ้นด้วยความตกใจสุดขีด นางมองขึ้นไปที่รูปทรงของสามีด้วยมือที่กำแน่นเสียจนขาวซีด นางไ

บทที่ 7: ปีกแห่งความลับและการหลบหนีสุดระทึก เสียงร้องแหลมสูงของนกนางคู่ที่บินมาเกาะขอบหน้าต่างปลุกชัญษรให้ตื่นจากภวังค์แห่งความสุขโดยพลัน ร่างนกนั้นสั่นระริกด้วยความตื่นตระหนกก่อนจะส่งเสียงบอกด้วยความรีบร้อนว่า "ท่านต้องหนีเดี๋ยวนี้! กองทัพครุฑมาใกล้ถึงที่นี่แล้ว... ที่สำคัญ พ่อของท่านก็มาด้วย!" คำว่า 'พ่อ' ราวกับสายฟ้าฟาดลงกลางใจชัญษร เขาไม่มีเวลาแม้แต่จะอธิบาย เขารีบโอบคว้าแสงจันทร์และมณีวรรณทารกน้อยขึ้นแนบอกในทันที ความเร่งรีบทำให้แสงจันทร์ต้องตกตะลึงเมื่อสัมผัสได้ถึงพละกำลังมหาศาลของชัญษรที่มากกว่ามนุษย์ธรรมดาหลายเท่าตัว แสงจันทร์ยังไม่ทันจะตั้งตัว นกนางคู่ทั้งสองตัวก็ส่งเสียงร้องกึกก้องพร้อมกับขยายร่างใหญ่โตขึ้นจนเต็มสายตา ก่อนจะตะโกนลั่น "ข้าจะล่อพวกมันไปทางอื่น! ท่านรีบหนีไป!" ก่อนที่แสงจันทร์จะสิ้นสงสัย ชัญษรก็ตัดสินใจเปิดเผยความลับที่เก็บงำมาตลอด เขาโอบกอดนางไว้แน่นแล้วขยายร่างกระโจนทะยานขึ้นสู่เวหา ร่างกายของเขากลายร่างเป็น พญาครุฑยักษ์ สง่างามและทรงพลัง แสงจันทร์เบิกตากว้างด้วยความช็อกและตื่นตระหนกจนตัวแข็งทื่อ นางไม่เคยล่วงรู้มาก่อนเลยว่าสามีที่ร่วมทุกข์ร่วมสุขมาตลอด