บทที่ 8 แยกทาง

8 แยกทาง

เมื่อนอนไปได้สักพัก พลอยลินรู้สึกว่ามีด้นใหญ่กำลังขยาย เสียดสีเข้ากับกางเกงขาสั้นที่เธอสวมอยู่ สัญชาตญาณรู้ทันทีว่าสิ่งนั้นคืออะไร

“กำลังทำอะไร” ร่างบางยันตัวขึ้น

“ก็กำลังจัดการกับเจ้านี่อยู่”

เธอเห็นอธินกำลังใช้มือขวากุมน้องชายของเขาไว้ไม่ให้ไปรุกรานบริเวณก้นเธอ แล้วหันกลับมาถามคนตัวเล็ก

“กอดพอหรือยัง” ขณะแขนซ้ายยังคงวางพาดลำตัวเธอไว้” ด้วยอาการประหม่า

“พอแล้ว ขอบคุณมาก”

“ค่ะ! เธอต้องพูดค่ะ ลงท้ายด้วย ทำไมวันนี้ช่างแตกต่างจากวันแรกที่เจอกันจัง แต่ก่อนทั้งมารยาทดี พูดก็เพราะ ส่วนตอนนี้…” อธินเม้มปากแน่น ตัดสินใจไม่พูด

“ตอนนี้ทำไม” คนน้องขึงตากลมโตถาม

“ปะ เปล่าก็น่ารักอีกแบบ”

อธินสัมผัสได้ถึงความน่ากลัวเวลาพลอยลินโกรธ ถึงแม้เมื่อกี้เธอจะแกล้งเขาก็ตาม

“เดี๋ยวฉันคิดว่า พรุ่งนี้ฉันย้ายออกจากที่นี้ดีกว่า ไม่อยากให้เธอมีปัญหา”

“เหรอ…” อยู่ ๆ ก็รู้สึกใจหายขึ้นมา ถ้าหากจะขอร้องให้อยู่ต่อ ก็กลัวเขาจะนำเอาภัยอันตรายมาให้ ชีวิตเธอยังมีแม่ที่ต้องเลี้ยงดูไม่สามารถเป็นอะไรไปได้ตอนนี้

“ค่ะ” คนน้องขานรับสั้น ๆ ก่อนจะล้มตัวนอนดังเดิม

‘ถึงไม่จากกันวันนี้วันข้างหน้าก็ต้องจากกันเหมือนเดิม จากกันตอนนี้ดีแล้วจะได้ไม่ต้องผูกพันธ์กันมาก แต่…เกิดมาก็ไม่เคยมีใครพูดคำนี้กับเราเลยนะ แล้วอ้อมกอดนี้ก็รู้สึกพิเศษไม่เหมือนผู้ชายคนไหน ถ้าหากพลาดคนนี้แล้วก็ไม่รู้ว่าชีวิตจะได้เจอคนที่มาเปลี่ยนหัวใจที่เยือกเย็นกลับมาเต้นอีกครั้ง แต่…ก็นั้นแหละเขาต้องการจะไป…แล้วถ้าหากเขาขออยู่ต่อล่ะ โอ้ย…ปวดหัว’

เสียงในหัวของพลอยลินตีกันจนยุ่งเหยินไปหมด

“เป็นอะไร ปวดหัวเหรอ เอายาไหม” อธินจับร่างบางเบา ๆ

“ไม่ค่ะ พี่ออกไปข้างนอกเถอะอยากอยู่คนเดียว” อธินแปลกใจอารมณ์ของพลอยลินเดี๋ยวขึ้นเดี๋ยวลงจนเขาทำตัวไม่ถูก

เช้าวันต่อมา

วันนี้พลอยลินตื่นสาย เมื่อรู้สึกตัวเธอก็เด้งออกจากเตียงเพราะกลัวคนพี่จะหิว แต่เมื่อเดินออกมาเห็นอธินอุ่นอาหารไว้ให้เธอเรียบร้อย ‘การมีเขาอยู่ทำให้ชีวิตดีขึ้น 100% ไม่ไปได้ไหม’

ใบหน้าดูอิดโรยเหน็ดเหนื่อยไม่ได้นอนของพลอยลินเพราะคิดเรื่องของอธินทั้งคืนทำให้อธินรู้สึกเป็นห่วง

“เมื่อคืนปวดหัวจนนอนไม่ได้ทำไมไม่ออกมากินยา” เขาถามเธอด้วยดวงตากลมใส

“อืม…ดีขึ้นแล้วค่ะ” คนน้องมองบนหมั่นไส้ความซื่อของคนพี่

“แล้วพี่จะไปจริง ๆ ใช่ไหมคะ”

 ‘ขนาดยังไมไปจริง ๆ ยังรู้สึกโหยหาหงอยเหงาเศร้าสร้อยขนาดนี้แล้วถ้าหากเขาไปแล้วเราจะเป็นหนักขนาดไหน’

“ครับ”

 คำตอบสั้น ๆ แต่ทำให้พลอยลินซึมยาว

เมื่อเขาตัดสินใจแล้ว และเธอเองก็ยังอยากมีชีวิตต่อ ถึงเขาจะเป็นแสงเทียนเล่มเดียวในเดือนมืดที่มาส่องสว่างในชีวิตเธอ  แต่ก็คงต้องปล่อยให้ไปชีวิตของเขาก็คงต้องหนีตายไปตลอด เรื่องราวของอธินเธอไม่อยากซักไซ้อะไร กลัวว่าจะยิ่งรู้มาก เธอก็จะเป็นทุกข์อดจะสงสารเขาไม่ได้

“นั้นพี่ไปก่อนนะ ขอบใจนะที่ดูแลและให้ที่พักพี่” อธินถือถุงพลาสติกใบใหญ่ในนั้นมีเสื้อผ้าและของใช้ที่พลอยลินซื้อให้

“ค่ะ ขอบคุณมากนะคะ ตลอดเวลาอยู่นี่ช่วยเหลือพลอยทุกอย่าง”

“ไม่เป็นไรครับ!” ร่างสูงใหญ่กำลังจะเปิดห้องก้าวเท้าออกไป แต่เธอเรียกชื่อเขาจนหันหลังกลับมามอง

“มีอะไรเหรอ”

“คือไหน ๆ พี่ก็จะไปพลอยอยากรู้ว่า นอกจากที่พี่แกล้งความจำเสื่อมแล้ว พี่ยังกระโดดมาใส่รถพลอยแกล้งว่าถูกรถชนใช่ไหม” มันคือสิ่งอึกอักค้างคาในใจตลอดหลายวันที่ผ่านมาพยายามดูกล้องวงจรปิดก็ไม่เห็นมุมไหนว่าชน

“อืม!”

“ใช่…ครับ พลอยไม่ได้ชนหรอกพี่กระโดดใส่รถพลอยเอง”

“อ้าว!” พลอยลินกำลังอ้าปากว่า  อธินรีบจ้ำออกห้อง เพราะขืนอยู่ต่อเขารับรู้ถึงพลังงานบางอย่าง อธินเดินสวนกับกวีตรงด้านหน้าของคอนโด

“จะไปแล้วใช่ไหมครับ” กวีเอ่ยทักอธินด้วยรอยยิ้มสุภาพไม่เหมือนครั้งแรกที่เจอ

“ครับ! เขาตอบกวี

“นั้นขอให้โชคดีนะครับ…อย่าได้เจอกันอีกเลย” กวีทิ้งท้ายก่อนจะหันหลังเดินเข้าลิฟต์

คำพูดทิ้งท้ายของกวีทำให้อธินเดินไปนั่งบนโซฟาสักครู่เพื่อคิดไตร่ตรอง เขานึกวันแรก ๆ ที่เจอกับพลอยลินเมื่อเดือนก่อนกลางดึกของคืนหนึ่งตอนนั้นเขากำลังเก็บขวดอยู่ในถังขยะด้านหน้าคอนโด เมื่อเธอเห็นเขาก็บอกให้เขารอสักครู่แล้วก็กลับขึ้นไปบนห้องแล้วหิ้วถุงขยะดำสองถุงใบใหญ่ซึ่งข้างในเต็มไปด้วยขวดน้ำจนเขาเองก็แปลกใจว่า…..นานเท่าไรแล้วที่เธอไม่เคยทิ้งขวดน้ำฮ่า ๆ ไม่ใช่ ๆ  แปลกใจเธอมีใบหน้าละหม้ายคล้ายคลึงกับภรรยาเก่าของตัวเองมากยังกะฝาแฝดเพราะความรู้สึกผิดที่มีต่อภรรยาเก่าเขาเป็นเหตุทำให้เธอตาย ไม่ได้แม้กระทั้งไปงานศพเพื่อขอขมาก็ทำไม่ได้ ทำให้เขาคิดวกวนตลอดหลายเดือนจนมาเจอพลอยลิน

 หลังจากลอบสังเกตว่าเธอเข้าออกคอนโดกี่โมง ตอนแรกก็เพราะว่าอยากเจอเฉย ๆ แต่เมื่อรู้ว่าอำพลมาตามหาตัวเขาที่นี่ เขาก็เลยวางแผนหลบหนีมาอยู่กับเธอ ถ้าหากขืนหาเก็บของเก่าขาย ลูกน้องเสี่ยที่ยังป้วนเปี้ยนอยู่แถวนี้คงเจอเขาแน่ ๆ

“ดีใจจัง ไอ้พี่ธินนั้นออกไปแล้ว กวีอยากอยู่กับพี่พลอยลินสองต่อสอง” กวีโอบกอดพลอยลินแต่โดนหญิงสาวดุ

“กวีพลอยกำลังทำงานอยู่ ช่วยขยับไปนั่งตรงโน้นได้ไหม” ชายหนุ่มขยับร่างออกอย่างน้อยใจ

“อะไร อะไรก็งาน พี่พลอยไม่ทำงานสักวันก็ไม่ได้จนลงหรอก” คำพูดน้อยเนื้อต่ำใจ

“ไม่ได้พลอยเคยไม่มีกินมาก่อน มันลำบากมาก พลอยไม่อยากกลับไปจุดนั้นอีก” พยายามอธิบายเหตุผลตามเธอคิด

“แต่ไม่ทำสักวัน ก็ไม่ตายหรอก” กวีรู้สึกหงุดหงิดทุกครั้งที่พลอยลินไม่เคยเห็นเขามีตัวตน เขารู้ว่าถ้าหากเธอชอบเขาขึ้นสักนิด เธอก็คงยอมออกไปไหนมาไหนกับเขามากกว่านี้ แต่นี่เธอใช้งานเป็นข้ออ้างเพื่อรักษาระยะห่างระหว่างเขากับเธอไว้

ก๊อก ๆ